Dziesiąty rozdział Ewangelii Mateusza może początkowo wydawać się mniej czuły niż poprzedni. Nie ma w nim uzdrowionej kobiety, podniesionego dziecka ani Jezusa siedzącego przy stole z odrzuconymi. Są natomiast polecenia, ostrzeżenia przed prześladowaniem, zapowiedź podziałów oraz wezwanie do wzięcia krzyża.
A jednak również tutaj objawia się Czułe Serce Boga.
Pod koniec dziewiątego rozdziału Jezus patrzy na znękane i porzucone tłumy. Widzi ludzi podobnych do owiec niemających pasterza i głęboko im współczuje. Zaraz potem mówi uczniom, że żniwo jest wielkie, lecz robotników mało.

Rozdział dziesiąty jest bezpośrednią odpowiedzią na to współczucie.

Jezus nie poprzestaje na wzruszeniu. Woła uczniów, udziela im swojej władzy
i posyła ich do ludzi. Jego czułość zaczyna mieć ręce, nogi i głos tych, którzy zgodzili się wyruszyć.

Czułość, która posyła

Mateusz wymienia imiona dwunastu apostołów. Nie są anonimową grupą religijnych specjalistów. Każdy ma własne imię, historię, temperament oraz słabości. Jest pośród nich Piotr, który okaże się zdolny zarówno do odważnego wyznania wiary, jak i do zaparcia się Jezusa. Są Jakub i Jan, gwałtowni synowie Zebedeusza. Jest Tomasz, który będzie zmagał się z wątpliwościami. Jest Mateusz — dawny celnik — oraz Szymon Gorliwy, reprezentujący środowisko wrogie rzymskiej okupacji. Jest również Judasz, który zdradzi Jezusa. To niezwykłe grono. Jezus mógłby poszukać ludzi bardziej przewidywalnych, doskonalszych i lepiej przygotowanych. Wybiera jednak tych konkretnych uczniów. Nie czeka, aż staną się bezbłędni. Powołuje ich i zaczyna kształtować w drodze.
To dobra wiadomość dla każdego, kto sądzi, że Bóg będzie mógł się nim posłużyć dopiero wtedy, gdy znikną wszystkie jego słabości. Jezus nie posyła ludzi dlatego, że są już doskonali. Posyła ich, ponieważ pragnie dzielić się z nimi własną misją i stopniowo przemieniać ich serca.
Czułość Boga nie tylko pochyla się nad naszą kruchością. Obdarza nas również zaufaniem.

Jezus dzieli się tym, co należy do Niego

Jezus udziela apostołom władzy nad duchami nieczystymi oraz mocy uzdrawiania chorób i słabości. Nie każe im iść wyłącznie we własnym imieniu ani polegać na własnych możliwościach. Dzieli się z nimi tym, co sam posiada. To ważny rys Serca Boga. Jezus nie zatrzymuje dobra dla siebie. Nie buduje swojej wyjątkowości poprzez utrzymywanie innych w bezradności. Podnosi uczniów, wyposaża ich i pozwala im uczestniczyć w tym, co czyni. Każdy dar pozostaje Jego łaską, ale łaska nie upokarza człowieka. Czyni go współpracownikiem.
Uczniowie mają głosić, że bliskie jest królestwo niebieskie, uzdrawiać chorych, wskrzeszać umarłych, oczyszczać trędowatych i wypędzać złe duchy. Ich posłanie jest przedłużeniem misji Jezusa. Mają iść tam, gdzie człowiek został dotknięty cierpieniem, wykluczeniem, zniewoleniem oraz śmiercią. Bóg nie posyła ich
z abstrakcyjną teorią. Posyła ich z dobrą nowiną, która ma dotknąć rzeczywistych ran człowieka. Pozwala im być uczestnikami radości jaką daje dzielenie się
z innymi dobrem.

„Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”

Te słowa odsłaniają zasadę królestwa Bożego. Wszystko zaczyna się od otrzymania. Uczniowie nie są właścicielami mocy, prawdy ani miłosierdzia.
Nie zapracowali na swoje powołanie i nie mogą uczynić z Bożych darów sposobu zdobywania przewagi nad innymi. Najpierw sami zostali odnalezieni, przyjęci i obdarowani. Dopiero dlatego mogą dawać. To chroni ich zarówno przed pychą, jak i przed duchowym wyczerpaniem. Człowiek, który usiłuje dawać coś, czego sam nieustannie nie przyjmuje od Boga, szybko zaczyna działać o własnych siłach. Może stać się surowy wobec siebie, a później także wobec innych.
Czułość chrześcijańskiego świadectwa rodzi się z pamięci: mnie również okazano miłosierdzie. Ja także żyję z daru. Nie przychodzę jako ktoś lepszy, lecz jako człowiek, który znalazł chleb i chce wskazać innym, gdzie można go otrzymać.

Bóg uczy swoich uczniów zależności

Jezus nakazuje uczniom wyruszyć bez zapasów, pieniędzy i dodatkowego zabezpieczenia. To polecenie dotyczy ich konkretnej misji i nie musi oznaczać, że każdy uczeń Jezusa w każdej sytuacji powinien zrezygnować z rozsądnego przygotowania. Odsłania jednak ważną prawdę: posłanie nie może opierać się wyłącznie na ludzkiej kontroli. Uczniowie mają doświadczyć, że nie wszystko zależy od nich. Będą potrzebować Boga, ale także gościnności innych ludzi. Będą musieli pozwolić, aby ktoś przyjął ich do domu, podał im posiłek i dał miejsce do odpoczynku. To również może być lekcją czułości. Łatwiej czasem pomagać, niż pozwolić, żeby ktoś pomógł nam. Łatwiej czuć się potrzebnym, niż przyznać, że sami potrzebujemy wsparcia. Jezus nie posyła samowystarczalnych bohaterów. Posyła wspólnotę ludzi, którzy uczą się zarówno dawać, jak i przyjmować.

Pokój, którego nie można narzucić

Wchodząc do domu, uczniowie mają przekazywać mu pokój. Nie przychodzą więc jako zdobywcy, kontrolerzy ani oskarżyciele. Ich pierwszym darem ma być pokój. Jezus przygotowuje ich jednak również na odrzucenie. Nie każdy dom i nie każde miasto ich przyjmie. Wtedy mają odejść i strząsnąć proch ze swoich stóp.
Może się to wydawać surowe, ale kryje się tutaj ważna granica: uczniowie mają głosić, nie zmuszać. Mogą ofiarować pokój, lecz nie mogą przemocą wprowadzić go do czyjegoś domu. Miłość szanuje wolność, także wtedy, gdy ta wolność mówi „nie”.
Strząśnięcie prochu nie jest zachętą do zemsty. Oznacza, że uczeń nie musi bez końca walczyć o akceptację, udowadniać swojej wartości ani brać odpowiedzialności za decyzje drugiego człowieka. Może pozostawić osąd Bogu i pójść dalej. Czułość potrzebuje granic. Bez nich łatwo przemienia się w przymus, zależność albo próbę kontrolowania innych pod pozorem troski.

„Posyłam was jak owce między wilki”

Jezus nie ukrywa przed uczniami ceny ich posłania. Nie obiecuje, że dobro zawsze zostanie przyjęte z wdzięcznością. Mówi o sądach, biczowaniu, nienawiści, zdradzie oraz prześladowaniu. Jego uczciwość także jest formą miłości. Fałszywa czułość uspokajałaby uczniów obietnicą, że nic bolesnego ich nie spotka. Jezus przygotowuje ich na prawdę. Nie chce, aby w chwili sprzeciwu uznali, że Bóg ich opuścił albo że całkowicie pomylili drogę. Nazywa ich owcami, nie wilkami. Choć zostaną posłani w niebezpieczne miejsca, nie wolno im przyjmować metod tych, którzy ich krzywdzą. Nie mają odpowiadać przemocą na przemoc ani stawać się podobni do swoich prześladowców. Jednocześnie Jezus mówi, aby byli roztropni jak węże i nieskazitelni jak gołębie. Dobroć nie oznacza naiwności. Czyste serce nie wymaga rezygnacji z mądrości. Można kochać, a jednocześnie rozpoznawać zagrożenie. Można przebaczać, a zarazem stawiać granice. Można ufać Bogu, nie powierzając bezmyślnie siebie każdemu człowiekowi. Czułość Jezusa nie jest bezbronna w znaczeniu bezradności. Łączy łagodność z roztropnością.

Ojciec będzie mówił przez was

Jezus zapowiada, że uczniowie zostaną postawieni przed sądami i władcami. Mówi jednak, aby nie martwili się wcześniej o to, jak będą się bronić. W odpowiedniej chwili zostaną im dane właściwe słowa, ponieważ będzie przez nich mówił Duch Ojca. Nie oznacza to pochwały nieprzygotowania. Jest obietnicą dla chwili, w której człowiek zostanie pozbawiony kontroli i stanie wobec sytuacji przekraczającej jego możliwości. Jezus wie, że lęk może odebrać mowę. Wie, jak bardzo człowiek boi się, że w decydującym momencie nie znajdzie odpowiednich słów. Dlatego zapewnia: nie będziecie pozostawieni sami sobie. Szczególnie czułe jest określenie „Duch Ojca waszego”. Jezus nie mówi tylko o bezosobowej sile, która dostarczy właściwej odpowiedzi. Mówi o obecności Ojca. W chwili próby uczeń nadal pozostaje Jego dzieckiem. Kiedy zabraknie naszych słów, Ojciec nie straci głosu.

Bóg nie obiecuje braku cierpienia, lecz swoją obecność

Dziesiąty rozdział burzy wyobrażenie, że bliskość Boga gwarantuje życie wolne od konfliktów. Jezus mówi otwarcie, że z powodu Jego imienia uczniowie mogą zostać odrzuceni nawet przez najbliższych. Nie oznacza to, że Bóg pragnie rozpadu rodzin. Jezus pokazuje raczej, że prawda może ujawnić ukryte podziały. Decyzja pójścia za Nim nie zawsze spotka się ze zrozumieniem, ponieważ Jego droga narusza ludzkie układy, interesy i fałszywy pokój budowany kosztem prawdy. Czasami wierność Bogu prowadzi do bolesnego napięcia. Nie każde cierpienie jest jednak dowodem wierności. Możemy doświadczać sprzeciwu również wskutek własnej pychy, braku delikatności albo niewłaściwego postępowania. Dlatego słowa Jezusa nie powinny służyć do usprawiedliwiania każdej kłótni. Jezus nie mówi: „Każdy konflikt dowodzi, że macie rację”. Mówi raczej: „Jeżeli
z powodu wierności Mnie zostaniecie odrzuceni, nie uznawajcie tego za znak,
że was opuściłem”.

„Nie bójcie się”

W samym środku zapowiedzi prześladowań Jezus trzykrotnie mówi uczniom, aby się nie bali. Nie zawstydza ich lęku. Nie mówi: „Prawdziwie wierzący nigdy się nie boi”. Daje im natomiast powody, dzięki którym lęk nie musi decydować o ich postępowaniu. Prawda ostatecznie zostanie odsłonięta. Ludzie mogą zranić ciało, lecz nie mają pełnej władzy nad człowiekiem. Ostateczny los uczniów pozostaje
w rękach Boga.
Najczulszy obraz pojawia się jednak w słowach o wróblach. Wróble należały do najtańszych ptaków sprzedawanych na rynku. Z ludzkiej perspektywy niemal nie miały wartości. Jezus mówi jednak, że żaden z nich nie upada bez wiedzy Ojca. Następnie zapewnia uczniów, że policzone są nawet wszystkie włosy na ich głowach. To nie jest obraz Boga prowadzącego chłodną ewidencję stworzenia.
To język najgłębszego zainteresowania. Ojciec zna to, czego człowiek sam nie potrafi policzyć. Nic z naszego życia nie jest dla Niego zbyt małe, aby to zauważył. Jezus nie mówi, że wróbel nigdy nie spadnie. Nie obiecuje też uczniom, że nigdy nie zostaną zranieni. Obiecuje coś innego: żaden upadek nie wydarza się poza spojrzeniem Ojca. Bóg nie zawsze powstrzymuje cierpienie, lecz nigdy nie staje się wobec niego obojętny.
„Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli”. Nie dlatego, że zawsze będziemy silni. Nie dlatego, że zdołamy wszystko przewidzieć. Możemy nie pozwolić lękowi kierować naszym życiem, ponieważ jesteśmy znani i strzeżeni przez Ojca, dla którego nic w nas nie jest nieważne.

Jezus, który przyznaje się do człowieka

Jezus mówi, że do tego, kto przyzna się do Niego przed ludźmi, również On przyzna się przed Ojcem. W tych słowach obecne jest wezwanie do odwagi, ale można zobaczyć w nich także niezwykłą obietnicę. Jezus przedstawia ucznia Ojcu jako kogoś, kto do Niego należy. Człowiek może zostać odrzucony przez ziemskie środowisko, niezrozumiany, wyśmiany albo pozbawiony dobrego imienia. Jezus mówi jednak: „Ja się ciebie nie zaprę. Wobec Ojca wypowiem twoje imię”. Nasze świadectwo o Jezusie jest odpowiedzią na Jego wcześniejszą wierność wobec nas. To On pierwszy przyjął nas jako swoich. Trudne słowa o zaparciu się Go nie mają popychać człowieka ku rozpaczliwemu udowadnianiu własnej odwagi. Piotr, który ze strachu wyparł się Jezusa, został później odnaleziony i przywrócony. Ostrzeżenie jest poważne, ale ostatnim słowem Jezusa wobec skruszonego ucznia pozostaje miłosierdzie.

Miecz, który ujawnia prawdę

Jednymi z najtrudniejszych słów rozdziału są te, w których Jezus mówi, że nie przyszedł przynieść pokoju, lecz miecz. Nie jest to wezwanie do przemocy.
Ten sam Jezus błogosławi ludzi wprowadzających pokój, nakazuje kochać nieprzyjaciół, a podczas pojmania każe schować miecz. Miecz jest tutaj obrazem podziału, jaki może wywołać spotkanie z prawdą. Jezus przychodzi z pokojem pojednania z Bogiem, ale nie z pozornym spokojem osiągniętym dzięki przemilczaniu zła. Jego obecność domaga się decyzji i odsłania to, co wcześniej pozostawało ukryte. Czasem najbardziej kochającą rzeczą nie jest utrzymanie ciszy za wszelką cenę. Miłość może wymagać nazwania krzywdy, postawienia granicy, odmowy uczestniczenia w złu albo wybrania prawdy mimo niezrozumienia najbliższych. Czułe Serce Boga nie jest sercem, które akceptuje wszystko. Jest łagodne, ale prawdziwe. Jego miłość leczy, dlatego musi również odsłonić to, co niszczy człowieka.

Kochać Jezusa bardziej

Jezus mówi, że kto kocha ojca, matkę, syna albo córkę bardziej niż Jego, nie jest Go godzien. Nie zachęca w ten sposób do zaniedbywania rodziny. W całej Ewangelii miłość do Boga prowadzi do głębszej, odpowiedzialnej miłości wobec ludzi. Jezus dotyka jednak kwestii pierwszeństwa. Żaden człowiek nie może zająć miejsca Boga. Jeśli od drugiej osoby oczekujemy, że zapewni nam ostateczne bezpieczeństwo, wartość i sens, nakładamy na nią ciężar, którego nie jest w stanie unieść. Relacja, która staje się absolutem, może stopniowo zamienić miłość w lęk, kontrolę albo uzależnienie. Pierwszeństwo Jezusa nie pomniejsza ludzkiej miłości. Oczyszcza ją. Kiedy wiem, że ostatecznie należę do Boga, nie muszę posiadać drugiego człowieka. Mogę go kochać, nie czyniąc z niego źródła własnego istnienia. Mogę też pozostać wierna dobru, nawet jeśli ktoś bliski nie akceptuje mojego wyboru.

Wziąć swój krzyż

Dla pierwszych słuchaczy krzyż nie był religijną ozdobą. Był narzędziem hańby, cierpienia i śmierci. Słowa Jezusa musiały więc brzmieć wstrząsająco. Wzięcie krzyża nie oznacza, że każde cierpienie trzeba biernie zaakceptować. Nie oznacza zgody na przemoc, trwanie w krzywdzie ani rezygnacji z szukania pomocy. Jezus wielokrotnie uwalnia ludzi od tego, co ich niszczy. Krzyż oznacza raczej cenę miłości wiernej do końca. Jest zgodą, aby prawda, dobro i wierność Bogu były ważniejsze niż zachowanie własnej wygody, pozycji czy aprobaty innych.
Jezus nie każe uczniom iść drogą, której sam nie wybierze. Zanim krzyż stanie się ich wezwaniem, jest Jego własną drogą. Bóg nie stoi obok cierpiącego człowieka i nie wydaje mu chłodnego polecenia: „Nieś”. W Jezusie sam bierze krzyż na ramiona. To zmienia wszystko. Chrześcijanin nie niesie krzyża po to, aby zasłużyć na miłość Boga. Może go przyjąć dlatego, że został już pokochany i nie idzie sam.

Stracić życie, aby je odnaleźć

Jezus mówi, że kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci je z Jego powodu, odnajdzie je. Człowiek może tak bardzo próbować zabezpieczyć siebie, że przestanie naprawdę żyć. Może unikać każdej straty, każdego ryzyka i każdej prawdziwej więzi. Może budować życie wyłącznie wokół własnego bezpieczeństwa, aż stanie się ono ciasne i zamknięte. Jezus zaprasza do innego życia — otrzymywanego jako dar i dlatego zdolnego stać się darem.
Stracić życie dla Niego nie znaczy przestać troszczyć się o siebie ani pozwalać innym siebie niszczyć. Oznacza przestać czynić własne „ja” jedynym centrum świata. To zgoda, aby miłość była ważniejsza niż egoizm, prawda większa niż reputacja, a wierność cenniejsza niż wygoda. Paradoks Ewangelii polega na tym, że właśnie wtedy człowiek odnajduje siebie najpełniej.

Bóg ukryty w przyjmowanym człowieku

Rozdział kończy się słowami o przyjmowaniu posłanych. Kto przyjmuje ucznia Jezusa, przyjmuje samego Jezusa, a kto przyjmuje Jezusa, przyjmuje Ojca.
W ten sposób droga prowadzi z powrotem do Czułego Serca Boga. Ojciec posyła Syna. Syn posyła uczniów. Uczeń przychodzi do człowieka. A człowiek, otwierając przed nim drzwi, może nieświadomie przyjąć samego Boga.
Na końcu Jezus wspomina o podaniu kubka świeżej wody jednemu z najmniejszych. To drobny gest — niemal niewidoczny. Nie wymaga wielkich zdolności, pozycji ani środków. Bóg jednak go zauważa. Rozdział rozpoczyna się od wielkich znaków: uzdrawiania chorych, oczyszczania trędowatych i wskrzeszania umarłych. Kończy się kubkiem wody. Jakby Jezus chciał powiedzieć, że w królestwie Ojca ważne są zarówno wielkie misje, jak
i najmniejszy gest czułości. Nie każdy będzie przemawiał do tłumów. Każdy może jednak zauważyć spragnionego człowieka. Nic, co zostało uczynione z miłości, nie jest dla Boga zbyt małe.

Co Mateusz 10 mówi o Czułym Sercu Boga?

Dziesiąty rozdział Ewangelii Mateusza pokazuje Boga, który:

• odpowiada na cierpienie ludzi, posyłając do nich swoich uczniów;
• zna każdego powołanego po imieniu i posługuje się ludźmi niedoskonałymi;
• dzieli się swoją mocą, zamiast zatrzymywać ją wyłącznie dla siebie;
• przypomina, że wszystko zaczyna się od darmowego daru;
• uczy nas zarówno dawania, jak i przyjmowania pomocy;
• przynosi pokój, ale nigdy nie narzuca go przemocą;
• nie ukrywa przed nami trudności i przygotowuje nas na prawdę;
• nie pozwala, aby owce musiały zamienić się w wilki;
• łączy niewinność z roztropnością, a czułość ze zdrowymi granicami;
• daje swojego Ducha w chwili lęku i bezradności;
• dostrzega każdy nasz upadek i zna nawet włosy na naszej głowie;
• przyznaje się do tych, którzy zaufali Jezusowi;
• nie daje pozornego pokoju kosztem prawdy;
• oczyszcza nasze relacje, zajmując w sercu pierwsze miejsce;
• nie patrzy na nasz krzyż z daleka, lecz sam idzie przed nami;
• dostrzega nawet kubek wody podany najmniejszemu człowiekowi.

Czułość, która otrzymuje ręce i nogi

W dziewiątym rozdziale widzieliśmy Jezusa, którego Serce porusza się na widok znękanych i porzuconych ludzi. W rozdziale dziesiątym to współczucie zostaje powierzone uczniom. Jezus jakby mówił: „Widzieliście, jak patrzę na człowieka. Widzieliście, jak zbliżam się do chorych, grzesznych, odrzuconych i pogrążonych w żałobie. Teraz idźcie i nieście innym to, co sami przy Mnie otrzymaliście”.
Uczeń Jezusa nie zostaje posłany przede wszystkim po to, aby wygrać spór, zbudować własną pozycję albo udowodnić światu swoją rację. Zostaje posłany, aby objawiać Serce Ojca.
Czasem zrobi to, wypowiadając prawdę. Czasem, pozostając wiernym mimo sprzeciwu. Czasem, wyznaczając potrzebną granicę. A czasem po prostu podając komuś kubek świeżej wody. Misja nie zaczyna się od pytania: „Czy jestem wystarczająco silna?”. Zaczyna się od świadomości, że zostałam wezwana po imieniu, obdarowana i posłana przez Tego, który zna wszystkie moje lęki.
Nie muszę być źródłem czułości. Mam pozwolić, aby czułość Boga przepływała przeze mnie.

Pytania do osobistej refleksji

1. Czy potrafię uwierzyć, że Jezus może mnie powołać i posłać pomimo mojej niedoskonałości?
2. Co otrzymałam od Boga darmo i czym mogę podzielić się z innymi?
3. Czy łatwiej jest mi pomagać, czy przyjmować pomoc i zależeć od innych?
4. Gdzie potrzebuję połączyć łagodność gołębia z roztropnością węża?
5. Czy nie mylę czułości z brakiem granic albo obowiązkiem zdobycia akceptacji wszystkich ludzi?
6. Jakie słowa Jezusa: „Nie bój się”, są mi dzisiaj najbardziej potrzebne?
7. Czy wierzę, że Ojciec widzi również te cierpienia, których nie usuwa natychmiast?
8. Czy któraś z moich relacji zajęła w sercu miejsce, które powinno należeć do Boga?
9. Jaki krzyż jest dzisiaj ceną mojej wierności miłości i prawdzie?
10. Komu mogę podać mój „kubek świeżej wody” — ofiarować mały, konkretny gest troski?

Modlitwa

Jezu, Ty spojrzałeś na znękanych ludzi i Twoje Serce napełniło się współczuciem. Dziękuję Ci, że również mnie wołasz po imieniu. Nie czekasz, aż stanę się doskonała, lecz zapraszasz mnie, abym szła blisko Ciebie i uczyła się Twojego sposobu kochania. Przypominaj mi, że wszystko otrzymałam darmo.
Chroń mnie przed pychą, jakbym była właścicielką Twoich darów,
i przed lękiem, jakbym musiała nieść Twoją misję własnymi siłami.
Daj mi serce łagodne i roztropne. Naucz mnie nie odpowiadać złem na zło,
ale także nie nazywać miłością tego, co pozwala krzywdzie trwać.
Kiedy zabraknie mi słów, niech mówi przeze mnie Duch Ojca.
Kiedy pojawi się lęk, przypomnij mi o wróblach i o tym, że wszystkie włosy na mojej głowie są przez Ciebie policzone.
Pomóż mi uwierzyć, że nic z mojego życia nie umyka Twojemu spojrzeniu.
Nawet gdy upadam, nie spadam poza zasięg Twojego Serca.
Daj mi odwagę wybierania prawdy, ale zachowaj mnie od surowości.
Daj mi gotowość niesienia krzyża, ale nie pozwól mi nazywać krzyżem
krzywdy, przed którą powinnam się chronić.
Naucz mnie odnajdywać życie, czyniąc je darem.
A kiedy nie będę zdolna do wielkich rzeczy, pokaż mi człowieka, któremu mogę podać kubek świeżej wody. Niech moje słowa, decyzje i małe gesty
objawiają Czułe Serce Ojca — Serce, które zna człowieka po imieniu,
widzi jego lęk, przywraca mu godność i nigdy nie uważa miłości za zbyt małą. Amen.

„Ufaj, synu. Ufaj, córko” — Serce Boga w dziewiątym rozdziale Ewangelii Mateusza

Dziewiąty rozdział Ewangelii Mateusza jest pełen ruchu. Jezus przeprawia się przez jezioro, wchodzi do domów, siada przy stole, odpowiada na pytania, zatrzymuje się pośród tłumu. Wokół Niego nieustannie pojawiają się ludzie niosący choroby, grzech, żałobę, samotność i tęsknotę. Każdy czegoś od Niego chce. Każdy przynosi własny ciężar. Jezus jednak nie reaguje zniecierpliwieniem. Nie widzi przed sobą kolejnych problemów do rozwiązania, lecz konkretnych ludzi — każdego z jego historią, zranieniem i pragnieniem ukrytym nieraz głębiej niż wypowiedziana prośba.

W całym tym rozdziale Jezus objawia Czułe Serce Boga. Nie tylko opowiada, jaki jest Ojciec. Pokazuje Go całym sobą: spojrzeniem, dotykiem, obecnością i słowami, którymi zwraca się do cierpiących.

Jezus chce pokazać nam Ojca

Szczególnie poruszają mnie dwa słowa Jezusa: „synu” i „córko”.

Jest w nich coś zaskakującego. Jezus miał około trzydziestu lat, a zwracał się w ten sposób do dorosłych ludzi. Niektórzy z nich mogli być od Niego starsi. Dlaczego więc nazywał ich synem i córką?
Być może właśnie dlatego, że Jezus nie przyszedł jedynie przekazać ludziom informacji o Bogu. Pragnął całym sobą objawić Ojca. Nie tylko mówił, jaki jest Bóg — pozwalał ludziom usłyszeć ton Jego głosu. Kiedy Jezus mówi do sparaliżowanego: „Ufaj, synu”, a do cierpiącej kobiety: „Ufaj, córko”, w Jego słowach można usłyszeć Serce Ojca. Jakby sam Bóg pochylał się nad człowiekiem i mówił: „Nadal do Mnie należysz. Twoja choroba nie odebrała ci miejsca w Moim domu. Twój grzech nie przekreślił twojego dziecięctwa. Nie jesteś dla Mnie obcym przypadkiem ani problemem do rozwiązania. Jesteś Moim dzieckiem”. Bo właśnie przez Jezusa niewidzialna czułość Ojca staje się widzialna i słyszalna.

„Ufaj, synu” — Bóg widzi głębiej niż naszą niemoc

Pierwszym cierpiącym człowiekiem, którego spotykamy w tym rozdziale, jest sparaliżowany. Nie może sam przyjść do Jezusa. Zostaje przyniesiony przez innych.

Jezus zauważa nie tylko jego bezwładne ciało, lecz także wiarę ludzi, którzy go niosą. Pierwsze słowa, jakie kieruje do chorego, nie dotyczą jednak chodzenia. Najpierw mówi: „Ufaj, synu”. Zanim człowiek stanie na nogach, słyszy, że jest synem. To ważna kolejność. Jezus nie rozpoczyna od diagnozy, napomnienia ani wypominania win. Najpierw przywraca człowiekowi poczucie przynależności, przywraca mu tożsamość dziecka Bożego. Jakby chciał powiedzieć: „Jesteś blisko. Nie jesteś dla Mnie ciężarem. Twoja niemoc nie odebrała ci godności”. Dopiero później mówi o odpuszczeniu grzechów i uzdrowieniu.
Czułość Boga nie polega jedynie na usuwaniu bólu. Sięga głębiej — do miejsca,
w którym człowiek boi się, że z powodu swoich słabości przestał zasługiwać na miłość.
Być może istnieją w nas obszary sparaliżowane przez lęk, wstyd, poczucie winy albo bezradność. Jezus nie patrzy na nie z pogardą. Nie przynagla nas chłodno, abyśmy natychmiast wzięli się w garść. Najpierw przywraca nam ufność: „Synu, córko, nadal jesteś blisko”.

Spojrzenie, które nie zamyka człowieka w przeszłości

Następnie Jezus spotyka Mateusza siedzącego w komorze celnej. Dla wielu ludzi Mateusz był zapewne człowiekiem moralnie podejrzanym, współpracownikiem okupanta i kimś stojącym poza wspólnotą osób pobożnych. Jezus widzi go jednak inaczej. Nie mówi: „Najpierw napraw swoje życie, udowodnij, że się zmieniłeś,
a później wróć”. Mówi po prostu: „Pójdź za Mną”. Jedno spojrzenie i jedno zdanie otwierają przed Mateuszem przyszłość. Tam, gdzie inni widzą tylko celnika, Jezus widzi ucznia. Tam, gdzie człowiek dostrzega zmarnowane lata, Bóg może już widzieć początek nowej drogi.
Powołanie Mateusza przypomina, że przemiana nie zawsze poprzedza spotkanie z Bogiem. Bardzo często jest jego owocem. Najpierw zostajemy zauważeni i zaproszeni. Dopiero później, w bliskości Jezusa, uczymy się żyć inaczej.

Bóg siada przy stole z niedoskonałymi

Jezus przyjmuje zaproszenie do domu Mateusza. Przy stole pojawiają się celnicy
i ludzie nazywani grzesznikami. Dla faryzeuszów staje się to powodem zgorszenia. Jezus odpowiada obrazem lekarza. Zdrowi nie potrzebują lekarza — potrzebują go ci, którzy źle się mają. Następnie przypomina, że Bóg pragnie miłosierdzia bardziej niż ofiary. To jedno z najczulszych objawień Ojca w całym rozdziale.
Jezus nie tworzy wspólnoty ludzi udających, że są zdrowi. Tworzy miejsce, w którym można przestać ukrywać swoje rany. Nie domaga się, aby człowiek najpierw sam się uleczył, a dopiero później przyszedł do Boga.
Miłosierdzie nie oznacza, że zło przestaje być złem. Oznacza, że człowiek zraniony przez zło — także przez własne wybory — nie przestaje być wart ratowania. Bóg nie boi się usiąść przy stole naszego nieuporządkowanego życia. Nie czeka na sterylną przestrzeń. Przychodzi jako Lekarz właśnie dlatego, że potrzebujemy uzdrowienia.

Wiara jako bliskość Oblubieńca

Uczniowie Jana pytają Jezusa o post. Zastanawiają się, dlaczego Jego uczniowie nie poszczą tak jak inni. Jezus mówi wtedy o sobie jako o Oblubieńcu.
To niezwykle delikatny obraz. Wiara nie zostaje przedstawiona przede wszystkim jako obowiązek, lecz jako relacja. W centrum życia duchowego nie stoi perfekcyjne wypełnianie zasad, ale obecność Kogoś, kto kocha.
Jezus mówi również o nowym winie i nowych bukłakach. Spotkania z Nim nie da się sprowadzić do dołożenia kilku religijnych praktyk do starego sposobu myślenia. Jego czułość odnawia człowieka od środka.
Praktyki duchowe są dobre, kiedy prowadzą do spotkania z Oblubieńcem. Oderwane od miłości mogą stać się ciężarem i sposobem udowadniania własnej wartości. Przeżywane w relacji stają się odpowiedzią tęskniącego serca.

„Ufaj, córko” — Bóg zauważa ukryte cierpienie

Kiedy Jezus idzie do córki przełożonego synagogi, zbliża się do Niego kobieta cierpiąca od dwunastu lat na krwotok. Jej choroba oznacza nie tylko fizyczne osłabienie. Niesie także społeczne wykluczenie, poczucie nieczystości, wstyd i osamotnienie. Kobieta nie prosi publicznie o pomoc. Podchodzi od tyłu i dotyka skraju płaszcza Jezusa. Jakby pragnęła zostać uzdrowiona, a jednocześnie pozostać niezauważona. Jezus jednak się odwraca. Nie robi tego, aby ją zawstydzić. Chce, by wiedziała, że nie została uzdrowiona przypadkiem ani ukradkiem. Patrzy na nią i mówi: „Ufaj, córko”. Zanim kobieta odejdzie uzdrowiona, zostaje nazwana córką. To nie jest tylko ciepły zwrot. Jezus przywraca jej miejsce pośród ludzi. Do tej, która przez lata mogła czuć się nieczysta, odrzucona i zapomniana, przemawia językiem więzi. „Jesteś córką. Należysz. Masz swoje miejsce. Twoje cierpienie nie odebrało ci godności”. Czułe Serce Boga dostrzega także ludzi, którzy nie potrafią głośno prosić. Widzi dyskretny gest, niewypowiedzianą modlitwę i tę resztkę nadziei, z którą człowiek dotyka skraju Jego szaty.
Nie każda modlitwa musi być odważna i pięknie sformułowana. Czasem całą naszą wiarą jest cichy gest wykonany z ukrycia. Jezus również taką wiarę zauważa.

Bóg wchodzi do domu żałoby

W domu przełożonego synagogi panuje już atmosfera śmierci. Są fleciści, tłum
i zamieszanie. Wszystko zdaje się przesądzone. Jezus jednak wchodzi do środka.
To także jest objawienie Ojca. Bóg nie pozostaje na zewnątrz domu, w którym człowiek płacze. Nie obserwuje cierpienia z bezpiecznej odległości. Wchodzi w sam środek straty. Jezus bierze dziewczynkę za rękę i ją podnosi. Mógłby dokonać cudu bez dotykania jej. Wybiera jednak gest bliskości.
Ten dotyk ma szczególne znaczenie. Według Prawa kontakt ze zmarłym powodował rytualną nieczystość. Jezus zbliża się więc do tego, od czego inni powinni się odsunąć. Dotyka miejsca naznaczonego śmiercią i nieczystością. Dzieje się jednak coś niezwykłego: to nie nieczystość przechodzi na Jezusa, lecz życie płynące od Jezusa przechodzi na dziewczynkę. Jego świętość nie jest krucha ani zagrożona przez ludzką słabość. Jest mocą, która oczyszcza, uzdrawia i przywraca życie. Tam, gdzie wszyscy widzą już tylko śmierć, Jezus nadal widzi człowieka, którego można wziąć za rękę i podnieść człowieka także z grobu i obdarzyć go życiem.
Nie każda nasza historia kończy się natychmiastowym cudem. Ewangelia nie obiecuje życia pozbawionego straty i żałoby. Objawia jednak Boga, dla którego śmierć nie jest ostatnim słowem. Jezus nie stoi bezradnie przed tym, co dla nas jest końcem. Wchodzi w sam środek śmierci, bierze człowieka za rękę i prowadzi go ku życiu — ostatecznie ku życiu wiecznemu. W domu śmierci Jezus wykonuje gest życia. To czułość, która nie tylko towarzyszy człowiekowi w umieraniu, lecz ma moc przeprowadzić go przez śmierć.

Bóg pozwala nam nazwać własne pragnienie

Za Jezusem idą dwaj niewidomi. Wołają: „Ulituj się nad nami, Synu Dawida”. Jezus pyta ich, czy wierzą, że może ich uzdrowić. Nie jest to egzamin, który ma wykazać, czy zasługują na cud. Jezus pozwala im nazwać swoje pragnienie i świadomie powierzyć Mu własną bezradność. Następnie dotyka ich oczu.
W tym rozdziale Jezus często mógłby ograniczyć się do wydania polecenia.
On jednak zbliża się i dotyka. Nie traktuje cierpiącego człowieka jak anonimowego przypadku. Podchodzi wystarczająco blisko, aby jego spotkanie z Bogiem stało się osobiste. Niewidomi uczą nas modlitwy prostej i prawdziwej. Nie musimy wszystkiego rozumieć ani posiadać idealnej wiary. Możemy wołać o miłosierdzie
i przynieść Jezusowi to, czego sami nie jesteśmy w stanie uleczyć.

Jezus przywraca człowiekowi głos

Kolejnym uzdrowionym jest człowiek niemy i dręczony przez złego ducha.
Po uwolnieniu zaczyna mówić.
Można zobaczyć w tym znaku coś więcej niż fizyczne uzdrowienie. Zło odbiera człowiekowi głos. Wmawia mu, że nie ma prawa prosić, nazywać swojej krzywdy, opowiadać własnej historii ani sprzeciwiać się temu, co go niszczy. Jezus przywraca zdolność mówienia. Czułe Serce Boga nie chce naszej bierności ani milczenia wynikającego z lęku. Pragnie, abyśmy odzyskali głos: mogli wypowiedzieć prawdę, poprosić o pomoc, modlić się i wejść w relację.
Reakcje świadków są jednak różne. Tłumy się dziwią, lecz faryzeusze oskarżają Jezusa. Można zobaczyć dobro i tak bardzo obawiać się utraty własnego sposobu myślenia, że nazwie się je złem. Czułość wymaga otwartego serca — gotowego rozpoznać Boga również wtedy, gdy działa inaczej, niż się spodziewaliśmy.

Jezus widzi ludzi zmęczonych i porzuconych

Kulminacja całego rozdziału następuje pod koniec. Jezus obchodzi miasta i wioski, naucza, głosi Ewangelię i leczy. Kiedy patrzy na tłumy, lituje się nad nimi, ponieważ są znękane i porzucone jak owce niemające pasterza. To nie jest przelotne wzruszenie. Cierpienie człowieka porusza Jezusa w najgłębszym wnętrzu.
On nie widzi bezimiennej masy ludzi. Widzi każdego osobno. Dostrzega tych, którzy są zmęczeni dźwiganiem życia. Widzi zagubionych, społecznie odrzuconych, chorych, winnych i samotnych. I nie oskarża ich o to, że są zagubieni.
To może być najważniejszy obraz Boga w całym rozdziale. Jezus patrzy na ludzkie pogubienie nie z chłodnym rozczarowaniem, ale ze współczuciem. Nasze zmęczenie nie budzi w Nim irytacji. Nasza bezradność porusza Jego Serce.
Tak właśnie Jezus objawia Ojca.

Żniwo czułości

Jezus mówi uczniom, że żniwo jest wielkie, lecz robotników mało. Prosi, aby modlili się o tych, którzy zostaną posłani. Po wszystkich opisanych spotkaniach wiadomo już, jakich robotników potrzebuje to żniwo. Nie chodzi tylko o sprawnych organizatorów czy ludzi potrafiących wiele mówić o Bogu. Potrzebni są ci, którzy nauczą się patrzeć na człowieka oczami Jezusa.

To ludzie, którzy zobaczą syna w sparaliżowanym, ucznia w celniku i córkę
w wykluczonej kobiecie. Ludzie, którzy dostrzegą życie tam, gdzie inni widzą już tylko kres. Gotowi wejść do domu żałoby, usiąść przy stole z niedoskonałymi i usłyszeć wołanie tych, których tłum łatwo pomija.
Modlitwa o robotników jest więc także modlitwą o przemianę naszego serca:„Panie, naucz mnie widzieć ludzi tak, jak Ty ich widzisz. Daj mi nieść innym tę czułość, którą sam od Ciebie otrzymuję”.

Co Mateusz 9 mówi o Czułym Sercu Boga?

Dziewiąty rozdział Ewangelii Mateusza pokazuje Boga, który:

• przywraca nam przynależność, zanim cokolwiek zdołamy naprawić;
• widzi przyszłość człowieka, a nie wyłącznie jego przeszłość;
• zbliża się do grzesznych i poranionych jak lekarz do chorego;
• nie boi się naszego chaosu, wstydu ani żałoby;
• zauważa nawet modlitwę, której nie umiemy wypowiedzieć;
• dotyka miejsc uznanych przez innych za nieczyste lub beznadziejne;
• oddaje człowiekowi głos, godność i zdolność życia;
• patrzy na zagubionych ze współczuciem, a nie z oskarżeniem;
• nazywa nas synami i córkami;
• zaprasza, abyśmy stali się przedłużeniem Jego czułości wobec innych.

Jezus nie tylko mówi o takim Bogu. Sam jest Jego najpełniejszym objawieniem.
W sposobie, w jaki patrzy na człowieka, słyszymy i widzimy Serce Ojca.

Nie jestem sierotą!

Być może tego właśnie najbardziej potrzebuje zranione serce: nie tylko rozwiązania problemu, lecz zapewnienia, że cierpienie nie uczyniło go sierotą. Jezus uzdrawia nie tylko ciało i okoliczności. Uzdrawia również tożsamość. Zanim sparaliżowany stanie na nogach, słyszy, że jest synem. Zanim kobieta odejdzie uzdrowiona, zostaje nazwana córką. Najpierw otrzymują bliskość i przynależność, a dopiero potem doświadczają przemiany swojej sytuacji. W Jezusie Bóg nie przemawia do nas chłodnym, urzędowym językiem. Zwraca się słowami więzi. Jezus użycza swoich ludzkich ust, aby człowiek mógł usłyszeć czułość Ojca: „Synu. Córko. Jesteś blisko. Należysz do Mnie. Możesz Mi zaufać”.

Pytania do osobistej refleksji

1. Która z osób spotkanych przez Jezusa jest dzisiaj najbliższa mojemu doświadczeniu?
2. W jakiej dziedzinie życia potrzebuję usłyszeć: „Ufaj, synu” albo „Ufaj, córko”?
3. Czy jest we mnie miejsce, które próbuję ukryć przed Bogiem, ponieważ wydaje mi się zbyt nieuporządkowane?
4. Czy wierzę, że cierpienie, grzech albo bezradność nie odebrały mi miejsca w Sercu Ojca?
5. Czy potrafię przyjąć, że Jezus widzi we mnie przyszłość, której ja jeszcze nie dostrzegam?
6. Na kogo patrzę głównie przez pryzmat jego błędów, opinii lub przeszłości?
7. Komu mogę w tym tygodniu okazać czułość poprzez obecność, wysłuchanie lub przywrócenie nadziei?

Modlitwa

Jezu, Ty przyszedłeś objawić nam Ojca.
W Twoim spojrzeniu, dotyku i słowach możemy zobaczyć Jego Czułe Serce.
Spójrz również na mnie. Wejdź do miejsc, w których straciłam nadzieję.
Dotknij tego, co boli, choć nie umiem o tym opowiedzieć.
Kiedy czuję się obca, przypomnij mi, że jestem córką.
Kiedy wstydzę się własnej niemocy, powiedz do mnie ponownie: „Ufaj”.
Ulecz we mnie lęk, że moje cierpienie oddaliło mnie od Ciebie.
Przywróć mi pewność, że nadal mam miejsce w domu Ojca.
Naucz mnie patrzeć na innych Twoimi oczami.
Daj mi serce, które nie osądza zagubionych, lecz rozpoznaje ich zmęczenie.
Uczyń mnie człowiekiem Twojego żniwa —kimś, kto niesie bliskość, podnosi
i przywraca godność.
Niech moje życie opowiada o tym, że nikt nie jest dla Ciebie obcy, a Twoje Serce pozostaje otwarte dla każdego, kto potrzebuje miłosierdzia. Amen.

VIII rozdział Ewangelii Mateusza jest pełen niezwykłych wydarzeń. Jezus uzdrawia chorych, uspokaja burzę i uwalnia ludzi dręczonych przez złe duchy. Można czytać te historie przede wszystkim jako opis Jego wielkiej mocy. Warto jednak spojrzeć głębiej. Za każdym cudem kryje się czyjaś historia. Człowiek odrzucony przez innych. Dowódca martwiący się o swojego sługę. Chora kobieta leżąca w domu. Przerażeni uczniowie walczący z żywiołem. Dwaj ludzie, którzy utracili kontrolę nad własnym życiem. Jezus zauważa każdego z nich.

W Jego zachowaniu widzimy nie tylko potęgę Syna Bożego, lecz także Ojcowskie serce Boga. Boga, który nie przygląda się ludzkiemu cierpieniu z bezpiecznej odległości. Boga, który wychodzi człowiekowi naprzeciw, dotyka jego ran i przywraca mu nadzieję.

Bóg, który nie cofa ręki

Kiedy Jezus schodzi z góry, podchodzi do Niego człowiek chory na trąd. Jego cierpienie było znacznie większe niż sama choroba. Trąd oznaczał samotność, wykluczenie i życie na marginesie wspólnoty. Inni ludzie prawdopodobnie od dawna odsuwali się na jego widok. Być może najbardziej bolesne nie było nawet to, co działo się z jego ciałem, ale przekonanie, że nikt nie chce być blisko niego. Mężczyzna klęka przed Jezusem. Wierzy, że Jezus może go uzdrowić. Nie wie tylko, czy zechce to zrobić.
To pytanie może być zaskakująco bliskie także nam. Czasem nie wątpimy, że Bóg jest wszechmocny. Zastanawiamy się jednak, czy Jego moc jest również dla nas. Czy zainteresuje się właśnie moją historią? Czy zechce pochylić się nad moją raną? Czy nie jestem dla Niego zbyt brudny, zbyt zagubiony albo zbyt daleki?

Jezus odpowiada jednym, niezwykle ważnym słowem: „Chcę”. Następnie wyciąga rękę i dotyka chorego. Mógł uzdrowić go z odległości, a jednak daje mu coś, czego ten człowiek prawdopodobnie od dawna nie doświadczał — bezpieczną bliskość. Dotyk Jezusa mówi: „Nie odsuwam się od ciebie. Twoja rana mnie nie odstrasza. Nadal jesteś człowiekiem, którego można objąć miłością”.
Tym gestem Jezus przekracza granicę, której ludzie bali się przekroczyć. Dotknięcie człowieka chorego na trąd wiązało się z nieczystością rytualną. Jezus nie lekceważy jednak Bożego Prawa ani nie popełnia grzechu. Pokazuje raczej jego najgłębszy sens: Prawo nie miało usprawiedliwiać obojętności, lecz służyć życiu, świętości
i dobru człowieka. Miłosierdzie Boga nie zatrzymuje się przed cierpiącym.
W tej scenie dzieje się coś niezwykłego. Zwykle obawiano się, że nieczystość chorego przejdzie na człowieka zdrowego. Przy Jezusie kierunek zostaje odwrócony: to Jego czystość, zdrowie i życie dosięgają chorego. Jezus nie zostaje pokonany przez nieczystość — On ją usuwa.

Tak wygląda serce Ojca. Bóg nie brzydzi się naszą słabością. Nie boi się naszych trudnych pytań, porażek ani miejsc, które próbujemy przed Nim ukryć. Tam, gdzie inni widzą przede wszystkim problem, On widzi swoje ukochane dziecko. Zbliża się do niego, wyciąga rękę i pragnie mu pomóc.

Ojciec, który słyszy modlitwę za drugiego człowieka

Następnie do Jezusa przychodzi setnik — rzymski dowódca i poganin. Nie należy do religijnego świata Izraela. Nie prosi jednak o nic dla siebie. Martwi się o swojego cierpiącego sługę. W tej scenie spotykają się dwa poruszone serca. Setnik nie jest obojętny na cierpienie podległego mu człowieka, a Jezus nie pozostaje obojętny na prośbę setnika. Dowódca wierzy, że Jezus nie musi nawet przychodzić do jego domu. Wystarczy jedno słowo. Rozumie, że władza Jezusa nie kończy się tam, gdzie kończy się zasięg ludzkiej ręki. Jezus dostrzega tę wiarę i stawia ją za przykład. Człowiek uważany przez wielu za obcego okazuje się kimś, kto naprawdę zaufał.

Ojcowskie serce Boga nie zamyka się w granicach pochodzenia, kultury ani religijnej reputacji. Bóg potrafi znaleźć wiarę tam, gdzie inni się jej nie spodziewają. Jego stół jest większy niż nasze podziały, a Jego zaproszenie dociera do ludzi przychodzących ze wszystkich stron.

Ta historia zachęca również do modlitwy za innych. Setnik przynosi Jezusowi nie własne cierpienie, lecz cierpienie swojego sługi. Miłość sprawia, że cudzy ból staje się dla niego ważny. Być może czasem właśnie w taki sposób mamy stanąć przed Bogiem — niosąc w modlitwie człowieka, który sam nie ma już siły prosić.

Bóg obecny w zwyczajnym domu

Kolejny cud nie wydarza się przed wielkim tłumem. Jezus wchodzi do domu Piotra i zauważa jego chorą teściową. To bardzo prosta, domowa scena. Nie ma w niej długiej rozmowy ani publicznego wystąpienia. Jest gorączka, łóżko i kobieta, która nie może uczestniczyć w codziennym życiu. Jezus bierze ją za rękę, a choroba ustępuje.

Bóg objawia swoje serce nie tylko podczas wielkich wydarzeń. Wchodzi także do zwyczajnego domu. Interesuje Go to, co dzieje się przy naszym stole, w naszej rodzinie i w cichych pokojach, do których nie zagląda nikt z zewnątrz.

Po uzdrowieniu kobieta wstaje i zaczyna usługiwać Jezusowi oraz pozostałym. Nie robi tego po to, aby zasłużyć na uzdrowienie. Służba jest odpowiedzią na otrzymane dobro. Taka jest kolejność łaski: najpierw Jezus podnosi człowieka, a później człowiek może służyć. Bóg nie czeka, aż udowodnimy swoją wartość. Najpierw daje, odnawia i przywraca siły. Dopiero z wdzięczności rodzi się odpowiedź naszego życia.

Ten, który bierze nasze słabości

Wieczorem do Jezusa przychodzą kolejni potrzebujący. Mateusz widzi w tych wydarzeniach wypełnienie słów proroka Izajasza o Słudze, który bierze na siebie nasze słabości i dźwiga nasze choroby. Jezus nie jest cudotwórcą budującym swoją sławę na nieszczęściu innych. On naprawdę współczuje. Ludzki ból nie stanowi dla Niego okazji do pokazania potęgi. Jest ciężarem, nad którym pochyla się z miłością. Nie oznacza to, że każda choroba zniknie natychmiast albo że człowiek wierzący nigdy nie będzie cierpiał. Sam Jezus pójdzie drogą odrzucenia, bólu i krzyża. Ewangelia daje nam jednak pewność, że Bóg nie jest obojętnym obserwatorem naszego cierpienia. W Jezusie Bóg wchodzi w sam środek ludzkiego bólu. Bierze go na siebie i prowadzi historię ku ostatecznemu uzdrowieniu. Nawet kiedy odpowiedź nie przychodzi w sposób, którego oczekujemy, możemy wiedzieć, że nasze łzy nie są Mu obojętne.

Miłość, która zaprasza do drogi

Po opisach uzdrowień pojawiają się dwie krótkie rozmowy o naśladowaniu Jezusa. Przypominają nam, że Jego miłość nie jest jedynie chwilowym pocieszeniem. Jest zaproszeniem do nowego życia. Jeden człowiek zapewnia, że pójdzie za Jezusem wszędzie. Jezus odpowiada, że Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie mógłby spokojnie złożyć głowę. Drugi chciałby odłożyć decyzję na później. Jemu Jezus pokazuje, że Boże wezwanie domaga się odpowiedzi teraz.

Ojcowska miłość Boga jest czuła, ale nie jest powierzchowna. Ojciec nie tylko pociesza swoje dzieci — On również je prowadzi. Czasami prowadzi drogą, która wymaga opuszczenia wygody, porzucenia kontroli albo zmiany dotychczasowych priorytetów.

Jezus nie ukrywa ceny uczniostwa. Nie obiecuje łatwej drogi. Obiecuje natomiast swoją obecność. Możemy nie wiedzieć, dokąd zaprowadzi kolejny krok, ale wiemy, za kim idziemy.

Ojciec jest blisko także podczas burzy

Uczniowie wsiadają z Jezusem do łodzi. Są posłuszni — i właśnie wtedy przychodzi burza. To ważny szczegół. Nie każda burza jest znakiem, że znaleźliśmy się poza Bożą wolą. Czasem trudności przychodzą właśnie na drodze, którą idziemy za Jezusem. Fale zalewają łódź, a Jezus śpi. Uczniom wydaje się, że za chwilę zginą. Wołają Go, ponieważ czują się opuszczeni.

Czy nie jest to również nasze doświadczenie? W trudnych chwilach łatwo pomyśleć, że skoro Bóg milczy, to znaczy, że nie widzi albo przestał się troszczyć. Ciszę Boga odczytujemy jako Jego nieobecność. Jezus był jednak w łodzi przez cały czas. Ucisza wiatr i jezioro, ale wcześniej zwraca się do uczniów. Nie zawstydza ich za to, że Go obudzili. Dotyka głębszego problemu — strachu, który sprawił, że zapomnieli, kto płynie razem z nimi.
Wiara nie zawsze oznacza brak lęku. Czasem wiara to wołanie do Jezusa pośród lęku. To decyzja, by nie uciekać od Niego, lecz zwrócić się właśnie ku Niemu.

Ojcowskie serce Boga nie obiecuje nam życia bez fal. Obiecuje, że żadna fala nie wyrzuci nas poza zasięg Jego miłości. Możemy nie rozumieć ciszy Jezusa, ale Jego obecność w łodzi jest większa niż hałas burzy.

Bóg, który przywraca człowiekowi wolność

Po drugiej stronie jeziora Jezus spotyka dwóch ludzi dręczonych przez złe duchy. Ich życie zostało zniszczone. Budzili strach i prawdopodobnie od dawna byli traktowani bardziej jak zagrożenie niż jak ludzie. Jezus widzi jednak to, czego inni nie potrafią już dostrzec. Pod warstwą chaosu, agresji i zniewolenia nadal widzi osoby, których życie ma wartość. Zło rozpoznaje Jego władzę i musi ustąpić. Jezus pokazuje, że żadne zniewolenie nie jest dla Niego zbyt głębokie. Nie istnieje ciemność, w którą nie mógłby wejść ze swoim światłem.

Zaskakująca jest reakcja mieszkańców. Kiedy dowiadują się o wydarzeniu, proszą Jezusa, aby odszedł z ich okolicy. Uwolnienie ludzi miało swoją cenę — utracone zostało stado świń, źródło ich zarobku, a znany porządek życia został naruszony. Czasem przyzwyczajamy się nawet do tego, co niszczy człowieka. Zmiana może wydawać się zbyt kosztowna. Łatwiej zachować dotychczasowy spokój niż pozwolić Jezusowi, by uporządkował wszystko na nowo.

Ojcowskie serce Boga stawia jednak wartość człowieka ponad wygodą systemu. Tam, gdzie otoczenie widziało dwóch niebezpiecznych ludzi, Jezus widział dwóch synów, którym należało przywrócić wolność.

Jedno serce, wiele spotkań

Wszystkie historie z tego rozdziału łączy jedna prawda: Jezus nikogo nie traktuje jak anonimowego przypadku. Dla trędowatego ma dotyk. Dla setnika ma słowo. Dla chorej kobiety ma wyciągniętą rękę. Dla przerażonych uczniów ma obecność silniejszą niż burza. Dla zniewolonych ludzi ma wolność.
W każdym z tych spotkań Jezus pokazuje nam, jaki jest Ojciec. Nie jest Bogiem chłodnym ani niedostępnym. Jego świętość nie odpycha skruszonego człowieka. Jego wielkość nie sprawia, że przestaje dostrzegać małe, codzienne cierpienia.
To Ojciec, który widzi człowieka odrzuconego przez innych. Słyszy modlitwę wypowiedzianą za przyjaciela. Wchodzi do domu naznaczonego chorobą. Pozostaje w łodzi podczas burzy. Szuka człowieka zagubionego w najgłębszej ciemności.

Pytania do osobistej refleksji

1. Czy wierzę nie tylko w to, że Bóg może mi pomóc, ale również w to, że naprawdę chce być blisko mnie?
2. Jakiej części swojego życia nie pokazuję Bogu z obawy, że mnie odrzuci?
3. Kogo mogę dziś przynieść Jezusowi w modlitwie, tak jak setnik przyniósł sprawę swojego sługi?
4. Czy potrafię zauważyć obecność Boga w zwyczajności mojego domu?
5. Jaką burzę błędnie odczytuję jako dowód, że Bóg o mnie zapomniał?
6. Czy jest coś, czego nie chcę oddać Jezusowi, ponieważ prawdziwa zmiana wydaje mi się zbyt kosztowna?
7. W jaki sposób otrzymana od Boga miłość może stać się przeze mnie miłością okazaną drugiemu człowiekowi?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci, że w Jezusie pokazujesz mi swoje serce. Ty nie odsuwasz się od moich ran i nie odrzucasz mnie w chwilach słabości. Pomóż mi uwierzyć, że jestem przez Ciebie widziana, słyszana i kochana. Dotknij tego, co we mnie zranione. Wypowiedz swoje słowo nad tym, czego nie potrafię zmienić. Bądź ze mną w burzach, których nie rozumiem, i uwalniaj mnie od wszystkiego, co odbiera mi wolność. Naucz mnie przyjmować Twoją miłość i przekazywać ją dalej — szczególnie ludziom samotnym, odrzuconym i cierpiącym. Daj mi odwagę, abym nie tylko szukała Twojej pomocy, lecz także szła za Jezusem tam, dokąd mnie prowadzi. Amen.

Zatrzymaj się… i popatrz w swoje serce

Kiedy zaczynam czytać Mateusza VII rozdział, mam wrażenie, że Jezus siada obok mnie i pokazuje mi Serce Ojca. Ojca, który chce mnie nauczyć patrzeć na siebie
z prawdą, na innych z miłością i na życie z zaufaniem.
„Zanim popatrzysz na innych… popatrz na siebie.” I chyba właśnie od tego zaczyna się ten rozdział. Nie od wielkich słów. Nie od skomplikowanych zasad. Tylko od człowieka. Ode mnie. Od tego, co noszę w środku. I im dłużej czytam ten rozdział, tym bardziej widzę, że Jezus wcale nie próbuje nas osądzać. On próbuje nas nauczyć patrzeć na siebie i na innych trochę inaczej.

„Nie sądźcie…”

Jezus mówi o człowieku, który zauważył małą drzazgę w oku drugiej osoby,
a nie zauważył belki we własnym. I pomyślałam sobie: Jak bardzo jesteśmy podobni do tego człowieka. Cudze błędy widzimy czasami z odległości kilku kilometrów. Swoje potrafimy przykryć całą historią usprawiedliwień. Ojciec nie chce, żebym żyła osądzaniem innych. Chce mnie uwolnić od tego, co zatruwa moje własne serce. Kiedy pozwalam Mu pokazać mi moje słabości, nie po to, żeby się potępić, ale żeby je Mu oddać, zaczynam inaczej patrzeć na drugiego człowieka. Ojcowska miłość najpierw przemienia mnie, a wtedy przestaję osądzać.

„Proście, a będzie wam dane…”

Te słowa mówią mi bardzo dużo o Bogu.

Jezus zaprasza mnie, żebym przyszła do Ojca z tym, czego potrzebuję. Mogę przyjść ze strachem, zmęczeniem, pytaniem i łzami. Mogę powiedzieć: „Tato, pomóż mi.”
I wiem, że On słyszy. Ale mogę przyjść również z moimi radościami, marzeniami
i tym wszystkim, czego potrzebuję. Nie muszę zastanawiać się, czy moja prośba jest dla Boga zbyt mała albo zbyt zwyczajna. Przecież jestem Jego dzieckiem.
Jezus przypomina, że jeśli ziemski ojciec potrafi dawać swoim dzieciom dobre rzeczy, o ile bardziej Ojciec w niebie! To jest dla mnie niezwykłe.
Mam dobrego Tatusia. Ojca, który nie da mi kamienia zamiast chleba. Ojca, który nie odrzuca moich próśb. Ojca, któremu mogę powiedzieć o wszystkim.
I chociaż nie zawsze otrzymuję dokładnie to, o co proszę, mogę ufać, że On wie,
co jest dla mnie dobre. Jego odpowiedź zawsze przechodzi przez Jego Ojcowskie Serce. To jest niezwykle fascynujące i uwalniające. Nie muszę żyć tak, jakbym wszystko musiała zdobyć sama (a często tak robię!) . Mogę prosić. Mogę szukać. Mogę pukać. Bo za tymi słowami Jezusa stoi obietnica, że po drugiej stronie jest Ojciec, który słyszy swoje dziecko. I chyba właśnie tego chcę się uczyć najbardziej: przychodzić do Tatusia ze wszystkim.
Bo moje życie nie jest dla Niego obojętne. Jestem Jego dzieckiem, a On jest moim dobrym Ojcem.

„Wszystko więc, co byście chcieli, aby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie”

Kiedy czytam te słowa Jezusa, myślę o tym, jak bardzo każdy z nas chce być zauważony, wysłuchany, potraktowany z szacunkiem i miłością. Chcemy, żeby ktoś miał dla nas cierpliwość, żeby nam wybaczył, żeby nie oceniał nas tylko przez jeden błąd, żeby został, kiedy jest nam trudno. I Jezus mówi: „To, czego pragniesz od innych — zacznij dawać sam.”

To jest niezwykle proste, a jednocześnie bardzo trudne i wymagające. Bo łatwo jest oczekiwać miłości. Trudniej kochać wtedy, kiedy druga osoba nie zachowuje się tak, jak byśmy chcieli. Łatwo pragnąć przebaczenia. Trudniej przebaczyć komuś kto nas skrzywdził. Łatwo chcemy, żeby ktoś nas zrozumiał. Trudniej samemu zatrzymać się i spróbować zrozumieć drugiego. A jednak właśnie tutaj widzę Ojcowskie Serce Boga. Przecież Ojciec nieustannie daje mi to, czego sama tak bardzo potrzebuję. Daje mi łaskę. Daje mi cierpliwość. Daje mi kolejną szansę. Nie odrzuca mnie wtedy, kiedy upadam. Nie przekreśla mnie przez jeden zły dzień. Patrzy na mnie z miłością. I Jezus mówi: „Idź i czyń podobnie.” To, co otrzymujesz od Ojca, podaj dalej. Chodzi o to, żeby miłość Ojca, której sami doświadczamy, zaczęła być widoczna w naszym traktowaniu innych ludzi.

Może dzisiaj ktoś potrzebuje ode mnie dokładnie tego, czego sama najbardziej potrzebuję. Bo skoro mam dobrego Ojca, nie muszę zatrzymywać Jego dobra tylko dla siebie. Mogę je dawać dalej, bo On ma wiele dzieci, tylko nie wszyscy o tym wiedzą, a są moimi braćmi i siostrami.

„Poznacie ich po ich owocach”

Jezus kieruje moje spojrzenie znowu do środka. Co rośnie w moim sercu? Pokój czy niepokój? Miłość czy osądzanie? Przebaczenie czy żal? Dobroć czy złość? Bo słowa można wypowiadać bardzo pięknie. Ale życie pokazuje prawdę.
I tutaj również widzę Ojcowskie Serce Boga. On nie chce tylko, żebym wiedziała o Nim. Chce, żebym pozwoliła Mu tak przemienić moje serce, aby Jego obecność była widoczna w moim życiu.

„Zbudował swój dom na skale”

Na końcu Jezus przyrównuje nasze życie z Nim do budowy domu.
Jeśli słuchamy Jego słów i wprowadzamy je w życie, budujemy na dobrym fundamencie — na skale, którą jest On sam. Bo samo słuchanie nie wystarczy. Możemy znać Jego naukę, możemy czytać Biblię, możemy wiedzieć, co jest dobre. Ale dopiero wtedy, kiedy zaczynamy tym żyć, nasze życie zaczyna być naprawdę budowane na skale. I wtedy przychodzi burza. To bardzo ważne. Bóg nie obiecuje, że Jego dzieci nie będą miały burz. Każdy z nas przeżywa trudne chwile. Przychodzi choroba, strata, rozczarowanie, samotność, lęk, sytuacja, której zupełnie się nie spodziewaliśmy. Burza może przyjść do każdego domu. Ale Jezus pokazuje nam coś niezwykłego — dom zbudowany na skale nie może nie przetrwać.

Możemy budować na Nim. Na Jego Słowie. Na Jego miłości. Na zaufaniu. Na pewności, że jesteśmy dziećmi dobrego Ojca. Kiedy przychodzi burza, może nie rozumiem, dlaczego Bóg na nią pozwolił. Mogę pytać: „Dlaczego, Ojcze?” Mogę płakać. Mogę się bać. Mogę nawet przez chwilę nie wiedzieć, co dalej. Ale mogę wiedzieć jedno: Ojciec nie opuścił mojego domu. Jego Serce się nie zmieniło. On nadal jest blisko. Nadal trzyma mnie za rękę. Nadal jest moją skałą.

I może właśnie wtedy, kiedy wszystko wokół zaczyna się chwiać, najbardziej odkrywam, na czym naprawdę zbudowałam swoje życie. Bo wiara nie polega na tym, że nigdy nie przyjdzie burza. Wiara polega na tym, że kiedy burza przyjdzie, wiem, gdzie mam stać. A ja chcę stać na fundamencie, którym jest Jezus. Jestem w nim i chcę tak jak On być przy Ojcu. Chcę budować moje życie na Nim — cegła po cegle, dzień po dniu. Chcę być jak On.

Podsumowanie. Co w VII rozdziale Mateusza Jezus mówi mi o Ojcu?

Podsumowując, kiedy Jezus mówi: „Nie sądź” — Ojciec uczy mnie miłości. „Proście” — Ojciec zaprasza mnie do bliskości.
„Szukajcie” — Ojciec pozwala mi Go odnaleźć.
„Kołaczcie” — Ojciec otwiera drzwi.
„Traktujcie innych tak, jak chcecie, żeby traktowano was” — Ojciec uczy mnie kochać.
„Budujcie na skale” — Ojciec chce, żebym była bezpieczna w Nim.

Ten rozdział przestaje być dla mnie zbiorem trudnych wymagań. Staje się opowieścią o Ojcu, który prowadzi swoje dziecko. Nie mówi: „Bądź idealna, wtedy będę Cię kochał.” Mówi: „Jestem Twoim Ojcem. Pozwól Mi prowadzić Cię i przemieniać Twoje serce.”

Zatrzymanie na dziś

„Ojcze, chcę budować na Tobie.
Naucz mnie patrzeć Twoimi oczami.
Zmień moje serce.
I pomóż mi zaufać Ci także wtedy, kiedy przychodzi burza.”

Nie wiem, jakie burze jeszcze przede mną.
Ale chcę tak budować swoje życie, żeby kiedy przyjdą, nie zabrakło mi fundamentu.

Chcę budować na Bogu.
Cegła po cegle.
Dzień po dniu.
Sercem. ❤️