XXI Mateusza

Dwudziesty pierwszy rozdział Ewangelii Mateusza prowadzi nas do Jerozolimy. Jezus przybywa jako łagodny Król, wchodzi do świątyni, uzdrawia i przyjmuje dziecięce uwielbienie. Jednocześnie wypowiada wymagające słowa
o bezowocności, pozorach posłuszeństwa i odrzuceniu Syna. Ten rozdział pokazuje, że czułość Boga obejmuje zarówno przyjęcie człowieka, jak i troskę o prawdę jego życia. Ojciec zna nasze zranienia. Widzi również to, czym sami ranimy innych. Zaprasza nas do bliskości, która pomaga przestać się ukrywać
i otwiera drogę do przemiany. Czytając ten rozdział, możemy pytać: jak przyjmuję Jezusa, kiedy przynosi pocieszenie, a jak wtedy, gdy dotyka tego, czego nie chcę zmienić?

Ojciec przychodzi do nas w łagodności

Mateusz przedstawia wjazd Jezusa jako przybycie łagodnego Króla, zgodnie ze słowem proroka. W tej scenie możemy rozpoznawać sposób, w jaki Jezus objawia charakter Ojca. Jego królewska godność łączy się z pokorą. Dla człowieka, który zna władzę przede wszystkim jako presję, to ważny obraz. Być może nauczyliśmy się napinać na samą myśl o czyichś wymaganiach. Spodziewamy się, że silniejszy będzie zawstydzał, podnosił głos albo domagał się bezwzględnego podporządkowania. Patrząc na Jezusa, możemy stopniowo uczyć się innego oczekiwania wobec Boga. Łagodność pozwala zbliżyć się z prawdą o sobie. Daje odwagę przyznania, że jesteśmy zagubieni, zmęczeni albo nie wiemy, co zrobić. Przed Ojcem możemy uczyć się opuszczać gardę, którą długo musieliśmy utrzymywać w relacjach z ludźmi. Nie zawsze dzieje się to szybko. Zaufanie może dojrzewać małymi krokami: przez szczerą modlitwę, przyjęcie pomocy i kolejne odkrycie dobroci Jezusa.

„Hosanna” — wołanie serca, które potrzebuje ratunku

Tłum wita Jezusa wołaniem „Hosanna Synowi Dawida!”. Słowo „Hosanna” pochodzi z hebrajskiego i pierwotnie oznacza: „Wybaw, proszę!” lub „Ratuj nas, prosimy!” Nawiązuje do modlitwy z Psalmu 118,25. Z czasem stało się również radosnym okrzykiem uwielbienia. W scenie wjazdu do Jerozolimy prośba
o ratunek spotyka się z radością powitania Jezusa jako oczekiwanego Mesjasza.
To szczególnie bliskie doświadczeniu człowieka, który przychodzi do Ojca. Możemy cieszyć się Jego obecnością, a jednocześnie bardzo potrzebować pomocy. Możemy uwielbiać Go z sercem, które nadal boli. Nie musimy czekać, aż wszystkie sprawy się rozwiążą, żeby zwrócić się ku Niemu. W duchowej parafrazie nasze „Hosanna” może brzmieć: „Ojcze, potrzebuję Cię. Cieszę się, że mogę przyjść. Przynoszę Ci to, czego sam nie potrafię unieść”. W jednym wołaniu mogą spotkać się bezradność i zaufanie, łzy i nadzieja. Czasem właśnie taka jest nasza najprawdziwsza modlitwa. Nie mamy gotowych odpowiedzi, ale rozpoznajemy Tego, do którego chcemy się zwrócić.

Ojciec zaprasza nas do poznania Tego, którego witamy

Wjazd Jezusa wywołuje poruszenie i pytanie o Jego tożsamość. To pytanie warto zabrać do własnej modlitwy. Możemy mówić o Jezusie, uczestniczyć
w nabożeństwach i przeżywać wzruszenie, a nadal potrzebować głębszego poznania. Kim jest dla mnie? Jakich odpowiedzi się po Nim spodziewam?
Czy pozwalam Mu być innym, niż wcześniej sobie wyobrażałem? Czasem przyjmujemy Boga przede wszystkim przez pryzmat aktualnego pragnienia. Chcemy, aby przyniósł ulgę, rozwiązał konflikt, potwierdził naszą decyzję. Możemy uczciwie wypowiadać te potrzeby, pozostając otwartymi na Jego prowadzenie. Bliskość dojrzewa, kiedy pragniemy poznawać Jezusa także poza chwilą, w której czegoś pilnie potrzebujemy. Możemy prosić: „Ojcze, pomóż mi rozpoznawać Twojego Syna. Otwieraj mnie na to, czego jeszcze o Nim nie rozumiem”.

Ojciec upomina się o dom, w którym człowiek może znaleźć pomoc

Jezus usuwa handel ze świątyni i przypomina, że ma ona być domem modlitwy. Zaraz potem podchodzą do Niego niewidomi i chromi, a On ich uzdrawia.
W tej kolejności możemy dostrzec troskę o człowieka. Miejsce poświęcone Bogu powinno służyć spotkaniu z Nim. Jezus stanowczo sprzeciwia się temu, co wypacza jego przeznaczenie, a następnie okazuje miłosierdzie potrzebującym. Przywołane przez Niego określenie „jaskinia zbójców” nawiązuje do prorockiego ostrzeżenia przed religijnością, która staje się schronieniem dla niesprawiedliwości. W tym świetle możemy usłyszeć również upomnienie się
o ubogich i spracowanych ludzi — tych, których ciężar łatwo przeoczyć, gdy ważniejsze stają się zysk i własne interesy. Mateusz nie pisze, że chorzy wcześniej nie mogli wejść do świątyni. Pokazuje jednak coś bardzo wymownego: przy Jezusie znajdują miejsce, mogą podejść i otrzymują pomoc. Jego stanowczość wobec nadużycia i czułość wobec cierpiących wyrastają z tej samej troski
o człowieka. Tak możemy poznawać serce Ojca. On widzi tego, kto przychodzi obciążony codziennością. Człowiek potrzebujący modlitwy, wsparcia i nadziei nie powinien stawać się okazją do wykorzystania. Ta scena zaprasza również nas do spojrzenia na własne wspólnoty. Czy osoba uboga czuje się w nich równie ważna jak zamożna? Czy człowiek zmęczony znajduje pomoc? Czy potrafimy zauważyć, że ktoś nie ma już siły dźwigać kolejnych oczekiwań? Dom Ojca powinien być miejscem, w którym człowiek doświadcza, że jego życie jest ważniejsze niż korzyść, jaką można z niego czerpać. Patrząc na Jezusa, uczymy się troski, która zarówno pomaga cierpiącym, jak i sprzeciwia się ich wykorzystywaniu.

Ojciec robi miejsce dla potrzebujących

W świątyni do Jezusa przychodzą niewidomi i chromi. On ich uzdrawia.
Obok stanowczego działania widzimy troskę o cierpiących. Ta bliskość scen pomaga rozpoznać, że wymagająca postawa Jezusa współistnieje z miłosierdziem. Możemy odczytać to jako zaproszenie do przychodzenia z własną kruchością.
Nie musimy najpierw doprowadzić życia do porządku, żeby zacząć się modlić. Możemy przynieść Bogu niepewność, chorobę, zmęczenie i potrzebę pomocy. Wspólnota również powinna być miejscem, w którym słabość zostaje potraktowana z szacunkiem. Człowiek nie staje się mniej ważny dlatego, że potrzebuje więcej czasu, wsparcia czy cierpliwości. Czułość Ojca pomaga nam uwierzyć, że z potrzebą można przyjść, zamiast ją ukrywać. Z tej prawdy wyrasta także pytanie o nasze postępowanie: czy komuś przy nas łatwiej poprosić
o pomoc?

Ojciec przyjmuje prostotę dziecięcego głosu

Jezus broni dzieci wołających w świątyni, mimo oburzenia przywódców. Ich „Hosanna” zostaje przyjęte. To samo słowo, które rozbrzmiewało na drodze do Jerozolimy, pojawia się teraz w dziecięcych ustach. Może to być ważne dla osób, które w modlitwie stale się poprawiają. Szukają właściwych słów, oceniają własne skupienie i zastanawiają się, czy potrafią mówić do Boga wystarczająco dobrze. Możemy uczyć się prostoty. Czasem wystarczy powiedzieć: „Dziękuję”. Innym razem: „Pomóż mi”, „Boję się”, „Chcę być bliżej Ciebie”. Nie musimy nadawać każdej modlitwie podniosłego tonu. Szczerość pozwala wypowiedzieć to, co rzeczywiście nosimy w sercu. Ojcu możemy przynieść głos, który jest jeszcze niepewny, nieuporządkowany i bardzo prosty. Takiej przestrzeni potrzebują także dzieci w naszych rodzinach i wspólnotach. Ich pytania i sposób przeżywania wiary zasługują na cierpliwość.

Ojciec pragnie owoców, które przynoszą dobro

Uschnięcie figowca jest trudnym znakiem sądu. W kontekście rozdziału można
je odczytać jako ostrzeżenie przed bezowocnością religijnego życia. Ta scena nie jest miarą wartości człowieka zmęczonego, chorego czy przechodzącego duchową oschłość. Nie każdy czas, w którym niewiele widzimy, jest czasem braku owocu. Cierpliwe znoszenie ograniczeń, przyjęcie pomocy albo powstrzymanie się
od raniącego słowa może być rzeczywistym dobrem, choć pozostaje mało widoczne. Pytanie o owoc dotyczy tego, czy wiara przemienia nasze postępowanie.
Czy uczymy się uczciwości? Czy łatwiej nam uznać winę? Czy ktoś doświadcza naszej troski? Czy słowa o miłości znajdują wyraz w decyzjach? Owocem może być małe, konkretne dobro, które wyrasta z otwartości na Boga. Możemy prosić Ojca o pomoc w zobaczeniu zarówno tego, co już dojrzewa, jak i tego, co wymaga nawrócenia.

Ojciec zaprasza do modlitwy z zaufaniem

Jezus odpowiada na zdumienie uczniów słowami o wierze i modlitwie.
Wzywa ich do poważnego traktowania Bożego działania. Możemy przynosić Ojcu sprawy, które nas przerastają. Prosić odważnie, bez udawania, że potrzeba jest mała. W takim wołaniu odnajdujemy pierwotny sens „Hosanna”: „Ratuj nas, prosimy”. Słowa o modlitwie warto jednak czytać w świetle całego nauczania Jezusa, również o szukaniu woli Ojca. Nie stanowią sposobu przejęcia kontroli nad każdym wynikiem. Człowiek czekający na odpowiedź nie potrzebuje dodatkowego ciężaru oskarżenia, że najwidoczniej za słabo wierzył. Zaufanie pozwala prosić szczerze i pozostawać w relacji także wtedy, gdy odpowiedź nie jest taka, jakiej oczekiwaliśmy. Możemy modlić się z nadzieją i jednocześnie opowiadać Bogu o własnym rozczarowaniu.

Ojciec prowadzi nas do uczciwych pytań

Rozmowa o władzy Jezusa odsłania kalkulację przywódców: ich odpowiedź zależy od przewidywanych konsekwencji. To zaproszenie do przyjrzenia się własnej gotowości do prawdy. Zdarza się, że wiemy, co należałoby uznać, ale boimy się kosztu. Przyznanie komuś racji mogłoby wymagać przeprosin. Zmiana zdania mogłaby naruszyć naszą pozycję. Przed Ojcem możemy nazwać również ten lęk. Pytania są ważną częścią wiary. Potrzebujemy jednak sprawdzać, czy rzeczywiście szukamy odpowiedzi, czy próbujemy odsunąć to, co już stało się jasne.
Pokora daje odwagę powiedzenia: „Myliłem się” albo „Wiem, że powinienem coś zmienić”. Takie słowa mogą stać się początkiem odzyskiwania wewnętrznej spójności.

Ojciec pozostawia drogę powrotu po naszym „nie”

W przypowieści o dwóch synach jeden deklaruje posłuszeństwo bez działania, drugi po odmowie zmienia decyzję. To jedna z najbardziej poruszających nadziei tego rozdziału: pierwsza odpowiedź nie musi być odpowiedzią ostatnią.
Możemy żałować dawnych decyzji. Pamiętać momenty, w których zamknęliśmy się na dobro, odrzuciliśmy pomoc albo świadomie wybraliśmy własną drogę. Przypowieść zaprasza, aby odpowiedzieć teraz. Nie cofniemy wszystkiego. Możemy jednak przeprosić, naprawić to, co możliwe, poprosić o przebaczenie
i podjąć inne działanie. Wczorajsze „nie” nie musi zatrzymać dzisiejszego kroku ku Ojcu. Powrót może być cichy. Czasem zaczyna się od jednej rozmowy, uczciwej decyzji lub modlitwy wypowiedzianej po długiej przerwie.

Ojciec pragnie odpowiedzi obecnej w życiu

Ta sama przypowieść odsłania niebezpieczeństwo poprawnej deklaracji, za którą nie idzie czyn. Możemy łatwo obiecywać: będę uważniejszy, zadzwonię, przeproszę, znajdę czas. Same słowa mogą na chwilę uspokoić sumienie, choć sytuacja pozostaje bez zmiany. Ojcowskie serce zaprasza do prostoty odpowiedzi. Warto wybrać jeden krok, który rzeczywiście podejmiemy. Małe dobro wykonane dzisiaj ma znaczenie. Nie chodzi o gorączkowe mnożenie zadań. Chodzi o zgodność między tym, co wyznajemy, a tym, jak żyjemy.
Miłość staje się wiarygodna, kiedy można jej doświadczyć.
Możemy pytać: co moje dzisiejsze „tak” wobec Boga będzie oznaczało dla człowieka, który żyje obok mnie?

Ojciec upomina się o powierzony dar i przyjęcie Syna

Przypowieść o dzierżawcach opisuje przemoc wobec wysłanników gospodarza
i zabicie jego syna. To mocna opowieść o odrzuceniu. Kolejne posłania odsłaniają cierpliwość gospodarza, a finał przypomina o odpowiedzialności.
W chrześcijańskim odczytaniu przypowieść wskazuje na odrzucenie Bożych posłańców i Jezusa. Możemy również zapytać, jak traktujemy to, co zostało nam powierzone: relacje, odpowiedzialność, wpływ, dobra i czas. Łatwo zacząć zachowywać się tak, jakby wszystko należało wyłącznie do nas. Wtedy cudza potrzeba albo słowo korekty stają się zagrożeniem. Wdzięczność pomaga pamiętać, że powierzonym dobrem mamy służyć odpowiedzialnie.
Czułość Boga nie oznacza obojętności wobec przemocy. Poszkodowany człowiek
i wyrządzone zło mają znaczenie. Cierpliwość wzywa do nawrócenia; nie daje przyzwolenia na niekończące się krzywdzenie.

Ojciec nie pozostawia ostatniego słowa odrzuceniu

Jezus przywołuje obraz odrzuconego kamienia, który staje się kamieniem węgielnym, i mówi o odpowiedzialności za owoce królestwa. Najpierw odnosimy ten obraz do Niego: odrzucenie przez ludzi nie unieważnia Jego miejsca w Bożym dziele. W świetle tej prawdy możemy szukać nadziei również dla własnych doświadczeń. Czyjaś pogarda, odmowa albo krzywdząca ocena nie zna całej prawdy o naszym życiu. Nie zawsze zobaczymy szybkie zadośćuczynienie, lecz możemy powierzać Ojcu swoją wartość i dalszą drogę.
Odrzucenie przez człowieka nie musi stać się definicją tego, kim jesteśmy. Ostrzeżenia w zakończeniu są skierowane do konkretnych przywódców, którzy rozpoznają siebie w przypowieściach. Nie stanowią podstawy do pogardy wobec narodu żydowskiego. Chrześcijańska wspólnota również potrzebuje słyszeć w nich wezwanie do prawdy i wydawania owoców.

Co XXI rozdział Mateusz mówi o Ojcu?

Czytany w świetle Jezusa objawiającego Ojca, ten rozdział pomaga poznawać Boga, który:

przychodzi w łagodności;
pozwala nam łączyć uwielbienie z prośbą o ratunek;
upomina się o prawdę w swoim domu;
dostrzega cierpiących;
przyjmuje prostotę dzieci;
pragnie dobra wyrastającego z naszej wiary;
zaprasza do ufnej i szczerej modlitwy;
otwiera drogę nawrócenia;
traktuje poważnie odpowiedzialność i krzywdę;
daje nadzieję większą niż ludzkie odrzucenie.

Od mentalności sieroty do serca dziecka

Mentalność sieroty mówi: „Muszę ukryć słabość, zanim podejdę do Boga”.
Serce dziecka mówi: „Mogę przyjść do Ojca z prawdą o sobie”.
Mentalność sieroty mówi: „Najpierw muszę sobie poradzić, dopiero potem mogę uwielbiać”. Serce dziecka mówi: „Moje «Hosanna» może być jednocześnie uwielbieniem i prośbą o pomoc”.
Mentalność sieroty mówi: „Jeśli Bóg mnie koryguje, przestał mnie kochać”.
Serce dziecka mówi: „Mogę przyjmować prawdę i uczyć się innego postępowania”.
Mentalność sieroty mówi: „Moja modlitwa jest zbyt prosta”.
Serce dziecka mówi: „Mogę mówić do Ojca własnymi słowami”.
Mentalność sieroty mówi: „Już odmówiłem, więc nie mam po co wracać”.
Serce dziecka mówi: „Mogę dzisiaj odpowiedzieć inaczej”.
Mentalność sieroty mówi: „Skoro mnie odrzucono, jestem nieważny”.
Serce dziecka mówi: „Mogę powierzyć Ojcu swoją wartość i dalszą drogę”.
Ta przemiana dokonuje się stopniowo. Potrzebujemy czułości, która pomaga się zbliżyć, oraz prawdy, która pomaga zmienić kierunek.
Ważne pytanie tego rozdziału brzmi: „Czy pozwalam Jezusowi spotkać mnie także tam, gdzie potrzebuję ratunku, prawdy i nawrócenia?”

Pytania do osobistej refleksji

Jakiego Boga spodziewam się spotkać, kiedy jestem słaby?
Co pomaga mi przyjmować łagodność Jezusa?
Jak brzmiałoby dzisiaj moje osobiste „Hosanna” — o jaki ratunek chcę prosić?
Czy przy mnie inni mogą bezpiecznie prosić o pomoc?
Jakiej prawdy o sobie najtrudniej mi wysłuchać?
Jakie małe owoce dobra mogę dziś zauważyć?
Gdzie moje deklaracje potrzebują stać się działaniem?
W jakiej sprawie chcę zmienić dawne „nie” na dzisiejszy krok?
Jak traktuję to, co zostało mi powierzone?
Jakie doświadczenie odrzucenia chcę przynieść Ojcu?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci, że w Jezusie przychodzisz do mnie z łagodnością i prawdą. Pomóż mi zaufać, że mogę stanąć przed Tobą bez ukrywania swojej słabości. Dzisiaj moje „Hosanna” jest uwielbieniem i prośbą o ratunek. Cieszę się, że mogę przyjść do Ciebie, i przynoszę Ci to, z czym sam sobie nie radzę. Przyjmij moją nadzieję, bezradność i łzy. Przynoszę Ci miejsca, w których boję się korekty.
Daj mi odwagę usłyszeć to, co prowadzi do życia. Pomóż mi przepraszać, naprawiać krzywdy i odpowiadać czynem na dobro, które rozpoznaję.
Ucz mnie uważności na ludzi, którzy szukają wsparcia. Niech przy mnie znajdują szacunek i gotowość słuchania. Powierzam Ci moje dawne odmowy oraz doświadczenia odrzucenia. Pokaż mi drogę dzisiejszego powrotu. Pomóż mi wierzyć, że mogę zrobić następny dobry krok. Niech moje życie wydaje owoce miłości, uczciwości i miłosierdzia. Ojcze, prowadź mnie bliżej Jezusa. Amen.