Osiemnasty rozdział Ewangelii Mateusza zaczyna się od pytania o wielkość,
a kończy ostrzeżeniem przed odmową przebaczenia. Pomiędzy nimi Jezus mówi
o dziecku, zagubionej owcy, odpowiedzialności za drugiego człowieka
i przywracaniu zerwanych relacji. W całym rozdziale powraca troska o to, jak traktujemy siebie nawzajem. Poznajemy tutaj serce Ojca, dla którego żaden
z małych nie jest nieważny, zagubiony zasługuje na poszukiwanie, a otrzymane miłosierdzie powinno przemieniać nasze postępowanie. To rozdział szczególnie ważny dla życia we wspólnocie. Pokazuje, że bliskość Boga ma znaczenie dla sposobu sprawowania odpowiedzialności, reagowania na krzywdę i przeżywania konfliktów.

Ojciec uwalnia nas od rywalizacji o znaczenie

Na pytanie uczniów o największego w królestwie Jezus odpowiada, stawiając przed nimi dziecko i wzywając do uniżenia. Wskazuje drogę, która wymaga przemiany ich myślenia o wielkości. W perspektywie ojcowskiego serca możemy zobaczyć zaproszenie do rezygnacji z nieustannego porównywania się.
Nie musimy budować własnej wartości na przekonaniu, że jesteśmy ważniejsi, bardziej potrzebni albo bardziej duchowi od innych. Dziecięctwo oznacza tutaj przede wszystkim pokorę. Nie jest pochwałą niedojrzałości ani bezkrytycznego zaufania każdemu człowiekowi. Możemy uznać, że potrzebujemy Boga, pomocy
i uczenia się. Możemy przyjmować dobro, którego sami nie potrafimy sobie zapewnić. Przed Ojcem nie musimy zdobywać pierwszego miejsca, aby móc do Niego przyjść. Ta prawda może przynieść ulgę tam, gdzie nawet służba stała się rywalizacją. Uczymy się cieszyć dobrem drugiego człowieka bez poczucia, że pomniejsza ono nasze życie.

Ojciec dostrzega tych, których łatwo przeoczyć

Jezus łączy przyjęcie dziecka w Jego imię z przyjęciem Jego samego. Ostrzega też przed pogardą wobec małych. W dalszym kontekście „mali” obejmują również wierzących, których łatwo zlekceważyć lub doprowadzić do upadku.
To zaproszenie do sprawdzenia, na kogo zwracamy uwagę. Czy słuchamy głównie osób wpływowych? Czy traktujemy poważnie tych, którzy mówią niepewnie, mają niewiele możliwości albo nie potrafią upomnieć się o swoje potrzeby? Ojcowskie serce uczy nas uważności wobec człowieka, którego obecność nie przynosi prestiżu ani korzyści. W rodzinie, wspólnocie i miejscu pracy warto pytać, kto pozostaje niezauważony. Kto przestał mówić, ponieważ wielokrotnie
go zbywano? Kto potrzebuje, aby ktoś spokojnie wysłuchał jego historii? Czyjaś niewielka pozycja w oczach ludzi nie oznacza niewielkiej wartości przed Ojcem.

Ojciec traktuje krzywdę małych bardzo poważnie

Jezus wypowiada surowe ostrzeżenie wobec człowieka, który staje się powodem upadku jednego z małych wierzących. Słowo „zgorszenie” oznacza tutaj coś poważniejszego niż wywołanie czyjegoś oburzenia. Chodzi o doprowadzanie drugiego człowieka do grzechu i duchowego upadku. Ten fragment pozwala zobaczyć, jak wielka odpowiedzialność wiąże się z wpływem na innych. Rodzic, nauczyciel czy przywódca wspólnoty może swoim postępowaniem pomagać
w zaufaniu Bogu. Może też głęboko zranić człowieka i zniekształcić jego obraz Ojca. Dlatego troska o małych wymaga uczciwego reagowania na nadużycia. Ochrona reputacji grupy nie może przesłaniać dobra osoby skrzywdzonej. Ojcowska miłość zobowiązuje nas do traktowania krzywdy poważnie. Miłosierdzie wobec sprawcy obejmuje wezwanie do prawdy i odpowiedzialności. Bez tego łatwo pozostawić innych narażonych na kolejne zranienie.

Ojciec wzywa nas do zdecydowanego odchodzenia od zła

Obrazy odcięcia ręki i usunięcia oka podkreślają konieczność radykalnego zerwania z grzechem. Są hiperbolą, a nie poleceniem okaleczania ciała.
Jezus pokazuje, że zło wymaga konkretnej odpowiedzi. Czasem wiemy, co nas niszczy, ale pozostawiamy sobie możliwość powrotu. Usprawiedliwiamy kolejne przekroczenie, odkładamy zmianę albo liczymy, że problem sam osłabnie.
W relacji z Ojcem możemy prosić o odwagę do działania. Może to oznaczać zakończenie nieuczciwej praktyki, ograniczenie dostępu do czegoś,
co podtrzymuje destrukcyjny nawyk, albo poproszenie o pomoc w zmianie zachowania. Nie każda trudność znika przez jedną decyzję.
Niekiedy potrzebujemy długotrwałej pracy i wsparcia. Ważna jest jednak gotowość, aby przestać chronić to, co krzywdzi nas lub innych.
Przyjęcie Bożej miłości może prowadzić do bardzo konkretnych zmian
w codzienności.

Ojciec szuka zagubionego

Przypowieść o poszukiwaniu jednej zabłąkanej owcy prowadzi do wyraźnego stwierdzenia o Ojcu: nie chce On zguby żadnego z małych. Zagubienie nie odbiera człowiekowi znaczenia. To ważna prawda dla kogoś, kto oddalił się, zawiódł albo przestał czuć się częścią wspólnoty. Wstyd potrafi podpowiadać,
że najlepiej już nie wracać i nie przypominać nikomu o swoim istnieniu.
Obraz poszukiwania pozwala zobaczyć ojcowską troskę skierowaną właśnie
ku temu, kogo brakuje. Możemy też zapytać o własną postawę. Czy zauważamy nieobecność człowieka? Czy interesuje nas, co się z nim dzieje, czy jedynie oceniamy jego odejście? Czasem pierwszym krokiem będzie wiadomość, telefon lub spokojne zaproszenie do rozmowy. Poszukiwanie wymaga szacunku dla wolności; troska nie daje prawa do kontrolowania. Ojciec uczy nas zauważać osobę, której zabrakło, i pragnąć jej dobra. Jaką niezwykłą miłość i czułość pokazuje nam ten obraz Ojca.

Ojciec uczy nas mówić prawdę w trosce o relację

Jezus opisuje drogę upomnienia: od rozmowy osobistej, przez udział świadków,
aż po odpowiedzialność wspólnoty. Celem jest odzyskanie brata. Prawda może służyć przywróceniu więzi. Łatwo jednak wybrać inną drogę: milczeć i gromadzić urazę, opowiadać o sprawie wszystkim poza zainteresowanym albo używać konfrontacji do upokorzenia. Ojcowskie serce zaprasza do uczciwości połączonej z pragnieniem dobra drugiej osoby. Możemy mówić konkretnie o tym, co się wydarzyło, nazywać skutki i pozostawiać przestrzeń na odpowiedź.
Potrzebujemy również gotowości do uznania, że sami mogliśmy coś źle zrozumieć. Jednocześnie ten fragment nie nakłada na osobę doświadczającą przemocy obowiązku samotnego spotkania ze sprawcą. W takich sytuacjach potrzebne są bezpieczeństwo, wsparcie i odpowiednie zgłoszenie krzywdy. Dążenie do pojednania wymaga prawdy oraz odpowiedzialności za bezpieczeństwo ludzi.

Ojciec pozwala wspólnocie stawiać granice

Jezus uwzględnia sytuację, w której człowiek odrzuca kolejne wezwania do zmiany. Nie każda próba rozmowy kończy się pojednaniem. Nie możemy wymusić skruchy ani przejąć odpowiedzialności za cudzą odpowiedź.
Wspólnota potrzebuje czasem uznać, że dalsze postępowanie danej osoby nie pozwala traktować sprawy tak, jakby została rozwiązana. Granice mogą chronić ludzi i jasno pokazywać powagę sytuacji. Nie dają przyzwolenia na pogardę, odwet czy publiczne poniżanie. Możemy nadal pragnąć czyjegoś dobra, jednocześnie ograniczając zaufanie, kontakt lub zakres powierzonej odpowiedzialności. Miłość nie wymaga udawania, że krzywda ustała, kiedy nadal trwa.

Ojciec zaprasza do wspólnego szukania Jego woli

Obietnica wspólnej modlitwy i obecności Jezusa pojawia się w kontekście odpowiedzialności wspólnoty oraz przywracania relacji. To pomaga odczytać
ją z należytą powagą. Zgromadzenie w imię Jezusa oznacza zwrócenie się ku Niemu i Jego drodze. Sama zgodność dwóch osób nie daje im nieomylności ani prawa do przedstawiania własnych pragnień jako decyzji Boga. Możemy natomiast wspólnie prosić o mądrość, odwagę, sprawiedliwość i miłosierdzie. Możemy przyznawać, że nie wiemy, jak postąpić. W trudnych sprawach wspólnoty potrzebujemy modlitwy, która otwiera nas na korektę. Obecność Jezusa zachęca do pokory. Rozmawiamy przecież o ludziach, którzy mają dla Niego znaczenie.

Ojciec uczy przebaczenia bez prowadzenia rachunku odwetu

Na pytanie Piotra o liczbę przebaczeń Jezus odpowiada liczbą przekraczającą zwykły rachunek. Wzywa do postawy, która nie wyznacza miłosierdziu małego, wygodnego limitu. Przebaczenie dotyka naszego pragnienia odpłacenia krzywdą za krzywdę. Może oznaczać stopniowe oddawanie Bogu sprawiedliwości
i rezygnację z pielęgnowania zemsty. Nie zawsze towarzyszy temu natychmiastowa ulga. Pamięć może nadal boleć, a odzyskiwanie wewnętrznego pokoju potrzebować czasu. Przebaczenie nie jest też automatycznym przywróceniem zaufania. Odbudowa relacji wymaga prawdy, zmiany postępowania
i bezpieczeństwa. Możemy otwierać się na przebaczenie, zachowując potrzebne granice. Ojcu można szczerze powiedzieć: „Chcę iść w tę stronę, ale dzisiaj bardzo mnie boli. Pomóż mi”.

Ojciec obdarza miłosierdziem, które ma przemieniać serce

W przypowieści sługa otrzymuje darowanie ogromnego długu, lecz bezlitośnie egzekwuje znacznie mniejszą należność od współsługi. Otrzymane dobro nie znajduje odzwierciedlenia w jego postępowaniu. Ta historia kieruje uwagę ku naszej pamięci o łasce. Łatwo prosić o cierpliwość dla siebie, a innym pozostawiać niewiele miejsca na poprawę. Możemy dobrze znać własne okoliczności, zmęczenie i lęk, natomiast cudze błędy oceniać bez podobnej uważności.
Pamięć o miłosierdziu pomaga zachować pokorę. Sami żyjemy dzięki dobru, którego nie wypracowaliśmy. Nie oznacza to pomniejszania krzywdy, którą ktoś nam wyrządził. Porównanie długów w przypowieści pokazuje ogrom otrzymanej łaski; nie upoważnia do mówienia cierpiącemu człowiekowi, że jego ból jest błahy. Przyjęte miłosierdzie powinno stopniowo zmieniać sposób, w jaki patrzymy na winę innych.

Ojciec traktuje nasze przebaczenie poważnie

Przypowieść kończy się sądem nad bezlitosnym sługą i ostrzeżeniem dotyczącym przebaczenia z serca. Tego zakończenia nie można pominąć w rozważaniu
o ojcowskiej miłości. Jezus pokazuje, że świadome trwanie w bezlitosności
ma poważne znaczenie. Nie możemy przyjmować miłosierdzia jako daru dla siebie i całkowicie odmawiać mu miejsca w relacjach z innymi. Zarazem warto odróżniać zatwardziałą odmowę od bolesnego procesu człowieka, który chce przebaczyć, lecz nadal zmaga się z raną.Powracający żal nie jest sam w sobie dowodem, że odrzucamy Bożą drogę. Możemy wielokrotnie przynosić ten sam ból, szukać pomocy i prosić o uwolnienie od pragnienia odwetu. Przebaczenie z serca dojrzewa w prawdzie; nie da się go zastąpić wymuszoną deklaracją. Ojcowskie serce zaprasza nas do przemiany, która sięga głębiej niż właściwe słowa.

Co XVIII rozdział Mateusz mówi o Ojcu?

Czytany w świetle Jezusa objawiającego Ojca, ten rozdział pokazuje Boga, który:

• zaprasza do pokory i dziecięcego zaufania;
• dostrzega małych i lekceważonych;
• traktuje poważnie ich krzywdę;
• pragnie ocalenia zagubionego;
• uczy prawdy w relacjach;
• powierza wspólnocie odpowiedzialność;
• zaprasza do wspólnej modlitwy;
• obdarza miłosierdziem;
• oczekuje, że otrzymana łaska przemieni nasze traktowanie innych.

Od mentalności sieroty do serca dziecka

„Mentalność sieroty” opisuje tutaj przekonanie, że trzeba nieustannie walczyć
o własne znaczenie i samodzielnie zabezpieczać swoje życie. Mentalność sieroty mówi: „Muszę być ważniejszy od innych”.
Serce dziecka mówi: „Mogę przyjmować swoje miejsce bez rywalizacji”. Mentalność sieroty mówi: „Skoro jestem mały, nikt mnie nie zauważy”.
Serce dziecka mówi: „Moje życie ma znaczenie przed Ojcem”.
Mentalność sieroty mówi: „Zagubiłem się, więc nie ma już dla mnie drogi powrotu”. Serce dziecka mówi: „Mogę odpowiedzieć na troskę Boga i wracać”. Mentalność sieroty mówi: „Dla zachowania relacji muszę przemilczeć wszystko”.
Serce dziecka mówi: „Mogę mówić prawdę i szukać wsparcia”.
Mentalność sieroty mówi: „Muszę sam wymierzyć sprawiedliwość”.
Serce dziecka mówi: „Mogę rezygnować z zemsty, chroniąc siebie i powierzając sprawę Bogu”.
Mentalność sieroty mówi: „Jeśli nadal boli, moje przebaczenie jest bezwartościowe”. Serce dziecka mówi: „Mogę dojrzewać w przebaczeniu i przynosić Ojcu swoją ranę”.
Ta przemiana obejmuje zarówno przyjmowanie miłości, jak i uczenie się odpowiedzialności za innych.
Ważne pytanie tego rozdziału brzmi: „Czy miłosierdzie, które przyjmuję od Ojca, staje się widoczne w tym, jak traktuję małych, zagubionych i tych, którzy wobec mnie zawinili?”

Pytania do osobistej refleksji

• Gdzie nadal próbuję zdobywać znaczenie przez porównywanie się z innymi?
• Kogo najłatwiej mi przeoczyć lub zlekceważyć?
• Czy reaguję, kiedy ktoś słabszy doświadcza krzywdy?
• Z czym potrzebuję zdecydowanie zerwać?
• Czyją nieobecność warto dziś zauważyć?
• Czy potrafię mówić prawdę bez upokarzania?
• Gdzie potrzebuję postawić granicę lub poprosić o wsparcie?
• Jak pamięć o otrzymanym miłosierdziu wpływa na moje oceny innych?
• Jaką ranę chcę dzisiaj przynieść Ojcu?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci, że żaden z małych nie jest dla Ciebie nieważny. Uwolnij mnie od potrzeby rywalizowania o znaczenie. Ucz mnie pokory i przyjmowania swojej wartości w relacji z Tobą. Otwórz moje oczy na ludzi pomijanych, skrzywdzonych i zagubionych. Daj mi odwagę reagowania na zło oraz mądrość, abym pomagał
z szacunkiem dla drugiego człowieka. Ucz mnie mówić prawdę z miłością.
Pomóż mi przyjmować upomnienie, brać odpowiedzialność za własne czyny
i stawiać potrzebne granice. Przynoszę Ci krzywdy, które nadal bolą. Prowadź mnie drogą przebaczenia. Uwalniaj od pragnienia zemsty i pomóż mi szukać uzdrowienia bez zaprzeczania temu, co się wydarzyło. Niech miłosierdzie, które otrzymuję od Ciebie, przemienia moje serce. Daj mi serce dziecka, które zna drogę do Ojca i uczy się troszczyć o Jego małych. Amen.

Siedemnasty rozdział Ewangelii Mateusza prowadzi nas z góry przemienienia
do codzienności pełnej cierpienia, pytań i zobowiązań. Uczniowie oglądają chwałę Jezusa, a następnie spotykają ludzką bezradność. Słyszą zapowiedź zmartwychwstania, ale przeżywają smutek. Na końcu pojawia się sprawa opłaty na świątynię. Pośród tych wydarzeń poznajemy serce Ojca, który objawia swojego umiłowanego Syna i zaprasza nas do słuchania Go również wtedy, gdy nie wszystko rozumiemy. Ten rozdział pomaga połączyć duchowe doświadczenie
z codziennym zaufaniem. Bliskość Boga obejmuje zarówno chwile zachwytu,
jak i powrót do spraw, które wymagają cierpliwości, odwagi oraz konkretnego działania.

Ojciec objawia swoją miłość do Syna

Na górze przemienienia, wobec Piotra, Jakuba i Jana, Ojciec wskazuje Jezusa:
„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!”
W centrum wydarzenia znajduje się więź Ojca i Syna. Ojciec mówi o miłości, upodobaniu i autorytecie Jezusa. To ważny punkt wyjścia dla rozważania o ojcowskim sercu Boga. Zanim zaczniemy odnosić ten fragment do siebie, zatrzymujemy się przy tym, kim jest Jezus: umiłowanym Synem, przez którego poznajemy Ojca. W chrześcijańskim odczytaniu całej Ewangelii właśnie przez Syna zostajemy zaproszeni do relacji z Bogiem. Nasze zaufanie może wyrastać z poznawania tej miłości. Być może nosimy obraz ojcostwa, w którym uznanie pojawiało się rzadko, a najczęściej słyszeliśmy wymagania. Wtedy trudno wyobrazić sobie relację opartą na miłości i upodobaniu. Możemy przynosić te doświadczenia Bogu i pozwalać, aby poznawanie Jezusa stopniowo zmieniało nasze oczekiwania wobec Ojca.
Ojcowskie serce poznajemy, patrząc najpierw na Jego miłość do Syna.

Ojciec zaprasza nas do słuchania

Słowa Ojca kierują uwagę uczniów ku Jezusowi. Mają Go słuchać.
Duchowe doświadczenie znajduje więc dalszy ciąg w postawie człowieka. Zachwyt może prowadzić do uważności na słowo i do gotowości, aby według niego żyć. Możemy pragnąć szczególnych przeżyć, a jednocześnie odkładać prostą decyzję, do której prowadzi nas Ewangelia: przeprosiny, uczciwą rozmowę, rezygnację z odwetu czy pomoc komuś potrzebującemu. Słuchanie wymaga zatrzymania. Potrzebujemy przestrzeni, w której nie tylko przedstawiamy Bogu własne oczekiwania, ale również przyjmujemy to, co mówi. Warto zapytać, jakie miejsce słowa Jezusa zajmują pośród innych głosów: opinii otoczenia, własnego lęku, potrzeby uznania i przyzwyczajeń. Bliskość Ojca dojrzewa także przez codzienną gotowość słuchania Jego Syna. Czasem odpowiedzią będzie niewielki, konkretny krok. Niepozorny dla innych, ale ważny dla naszej wierności.

Ojciec pozwala nam podnieść się z lęku

Przerażeni uczniowie padają na twarz. Jezus zbliża się, dotyka ich i zachęca,
aby wstali bez lęku. W tej scenie wielkość objawienia spotyka się z delikatnością gestu. Możemy odczytać postawę Jezusa jako odsłonięcie ojcowskiej troski
o człowieka przytłoczonego tym, czego doświadcza. Lęk uczniów zostaje zauważony. Również my możemy przeżywać bliskość Boga z niepokojem.
Czasem ujawnia ona naszą kruchość, poczucie winy albo obawę, że nie jesteśmy gotowi stanąć przed Nim. Wtedy warto wracać do obrazu Jezusa, który podchodzi do przestraszonych. Przed Ojcem możemy uznać swój lęk i pozwolić sobie przyjąć pomoc. Nie musimy zawstydzać się tym, że potrzebujemy uspokojenia, czasu lub czyjejś obecności. Dojrzewanie w zaufaniu często zaczyna się właśnie od przyjęcia troski.

Ojciec prowadzi nas przez doświadczenia, których sens dojrzewa z czasem

Podczas zejścia z góry Jezus wiąże opowiadanie o widzeniu ze swoim przyszłym zmartwychwstaniem. Wyjaśnia też uczniom znaczenie misji Jana Chrzciciela. Uczniowie potrzebują dalszej nauki, choć właśnie przeżyli coś niezwykłego.
To uwalniająca perspektywa. Mocne doświadczenie duchowe nie daje od razu pełnego zrozumienia. Możemy być poruszeni, wdzięczni i jednocześnie mieć wiele pytań. W relacji z Ojcem jest miejsce na stopniowe dojrzewanie. Nie musimy natychmiast wyjaśniać każdej sytuacji ani przypisywać jej ostatecznego znaczenia. Warto dawać sobie czas na modlitwę, lekturę Pisma i rozmowę z dojrzałymi ludźmi. Pierwsze wrażenie może potrzebować sprawdzenia.
Możemy pozostać uczniami także po doświadczeniach, które głęboko nas poruszyły. Gotowość do dalszego słuchania chroni nas przed przekonaniem, że już wszystko wiemy o Bożym działaniu.

Ojciec przyjmuje bezradność rodzica

Po zejściu z góry Jezus spotyka ojca proszącego o pomoc dla cierpiącego syna. Uczniowie nie potrafili pomóc; Jezus uwalnia chłopca. Obok objawienia chwały pojawia się dramat rodziny. Czyjeś życie jest zagrożone, a dotychczasowe szukanie pomocy nie przyniosło rozwiązania. Ta scena jest bliska rodzicom, opiekunom i wszystkim, którzy patrzą na cierpienie ukochanej osoby. Miłość pobudza do działania, lecz nie daje władzy nad wszystkim. Możemy wielokrotnie szukać wsparcia i nadal czuć bezradność. Przychodzenie z nią do Ojca nie wymaga udawania spokoju. Bogu możemy opowiedzieć również o zmęczeniu, które pojawia się po kolejnych nieskutecznych próbach pomocy. Modlitwa może towarzyszyć szukaniu leczenia, wsparcia i odpoczynku dla opiekunów. Biblijnego opisu tej konkretnej sceny nie należy traktować jako wyjaśnienia przyczyn podobnych objawów u każdej osoby. Miłość wyraża się także w cierpliwym korzystaniu z dostępnej pomocy.

Ojciec uczy nas wracać po niepowodzeniu

Uczniowie pytają Jezusa na osobności, dlaczego nie potrafili pomóc. Jezus wskazuje na ich małą wiarę. Niepowodzenie staje się miejscem rozmowy i nauki. Możemy wyobrazić sobie, jak trudne bywa przyznanie: „Nie poradziłem sobie”. Szczególnie wtedy, gdy inni liczyli na naszą pomoc, a my sami oczekiwaliśmy
od siebie więcej. W relacji z Ojcem możemy przynosić porażki bez potrzeby ich upiększania. Zamiast szukać wymówki, możemy pytać, czego potrzebujemy się nauczyć. Czasem będzie to większe zaufanie. Innym razem uznanie granic, zdobycie wiedzy albo gotowość poproszenia kogoś o wsparcie. Niepowodzenie może prowadzić do dojrzewania, kiedy nie uciekamy od prawdy. Słowa skierowane do uczniów w tej scenie nie upoważniają nas do oceniania wiary każdego człowieka, którego modlitwa nie przyniosła oczekiwanego uzdrowienia. Potrzebujemy pokory wobec cudzej historii.

Ojciec zaprasza do wiary, która zwraca się ku Niemu

Jezus posługuje się obrazem ziarnka gorczycy i góry, która się przesuwa.
To mocny obraz możliwości otwierających się przed wiarą. W duchowym zastosowaniu kieruje nas ku zaufaniu Bogu wobec tego, co wydaje się nie
do pokonania. Łatwo jednak skupić się na ciągłym mierzeniu własnej wiary: czy jest dostatecznie silna, czy nie pojawiło się za dużo wątpliwości, czy modlitwa była wystarczająco pewna. Wtedy cała uwaga pozostaje na nas samych. Możemy uczyć się kierowania jej ku Ojcu. Wiara wyraża się w powierzaniu Mu siebie i podejmowaniu tego, do czego prowadzi nas Jezus. Nie jest sposobem wymuszania dowolnego rezultatu. Obejmuje zależność od Boga również wtedy, gdy odpowiedź przekracza nasze rozumienie. Możemy przyjść z małym zaufaniem i pozwalać mu wzrastać w relacji. Początkiem bywa prosta, uczciwa modlitwa i gotowość wykonania następnego dobrego kroku.

Ojciec pozostaje blisko również w smutku

Jezus ponownie zapowiada śmierć i zmartwychwstanie. Uczniowie reagują głębokim smutkiem. Słyszą obietnicę życia, a jednak perspektywa straty mocno ich dotyka. To ważne dla naszego rozumienia wiary. Nadzieja może współistnieć ze smutkiem. Znajomość Bożych obietnic nie usuwa automatycznie bólu ani lęku przed rozstaniem. Możemy wierzyć i płakać. Możemy ufać, a jednocześnie potrzebować czasu, aby przyjąć trudną wiadomość. Ojcowskie serce pozwala nam przynosić całość doświadczenia. Nie musimy przyspieszać własnych emocji, aby brzmieć bardziej duchowo. Smutek nie przekreśla naszego zwrócenia ku Bogu.
W towarzyszeniu innym warto o tym pamiętać. Czasem największym dobrem jest spokojna obecność, która nie wymaga natychmiastowego odzyskania pogody ducha.

Ojciec uczy nas żyć z tożsamości syna

Rozmowa o opłacie na świątynię prowadzi do wypowiedzi Jezusa o wolności synów. W kontekście rozdziału odsłania ona przede wszystkim szczególną pozycję Jezusa jako Syna. W szerszej perspektywie chrześcijańskiej może również prowadzić do refleksji nad życiem w relacji z Ojcem. Człowiek, który czuje się stale oceniany, może traktować modlitwę i służbę jako próbę zdobycia prawa do bliskości. Wtedy nawet dobre działania stają się źródłem nieustannego napięcia. Tożsamość dziecka Bożego zaprasza do przyjmowania więzi jako daru. Odpowiedzialność i posłuszeństwo mogą wyrastać z wdzięczności oraz zaufania. Możemy uczyć się życia przed Ojcem bez ciągłego udowadniania, że zasługujemy na Jego uwagę. Ta wolność dojrzewa także przez uznanie, że inni również potrzebują łaski, czasu i cierpliwości.

Ojciec uczy nas korzystać z wolności z troską o innych

Jezus poleca Piotrowi zapłacić za nich obu, wskazując monetę w rybie, aby uniknąć zgorszenia. Scena łączy świadomość wolności z gotowością do konkretnego działania ze względu na innych. Nie każda sytuacja wymaga stanowczego dochodzenia własnego uprawnienia. Czasem możemy dobrowolnie ustąpić w sprawie, która nie narusza prawdy ani czyjejś godności. Potrzebujemy jednak rozeznania. Ustąpienie z miłości różni się od zgody wynikającej z lęku przed odrzuceniem. Możemy pytać: czy moja decyzja wypływa z wolności?
Czy służy dobru? Czy potrafiłbym również postawić granicę, gdyby była potrzebna? Końcowy szczegół rozdziału przypomina także o codziennych sprawach. Życie z Bogiem obejmuje obowiązki, pieniądze i decyzje podejmowane poza chwilami modlitwy. Nie jest to obietnica niezwykłego rozwiązania każdego wydatku, lecz zaproszenie, aby również praktyczną codzienność przeżywać
w zaufaniu.

Co XVII rozdział Mateusz mówi o Ojcu?

Czytany w świetle Jezusa objawiającego Ojca, ten rozdział pokazuje Boga, który:

• objawia miłość do swojego Syna;
• zaprasza nas do słuchania Jezusa;
• pozwala przynosić sobie lęk i bezradność;
• prowadzi nas do stopniowego zrozumienia;
• uczy wracania po niepowodzeniu;
• daje przestrzeń na nadzieję i smutek;
• prowadzi do wolności przeżywanej odpowiedzialnie;
• zaprasza do zaufania również w codziennych sprawach.

Od mentalności sieroty do serca dziecka

Określenie „mentalność sieroty” opisuje tutaj wewnętrzne poczucie, że jesteśmy zdani na siebie i musimy stale udowadniać swoją wartość. Mentalność sieroty mówi: „Muszę zrobić coś wielkiego, żeby zasłużyć na uwagę”.
Serce dziecka mówi: „Mogę uczyć się przyjmowania miłości i słuchania Jezusa”. Mentalność sieroty mówi: „Mój lęk mnie dyskwalifikuje”.
Serce dziecka mówi: „Mogę przyjść do Ojca także wtedy, gdy się boję”. Mentalność sieroty mówi: „Po takim doświadczeniu powinienem już wszystko rozumieć”. Serce dziecka mówi: „Mogę nadal pytać i dojrzewać”. Mentalność sieroty mówi: „Nie poradziłem sobie, więc muszę się ukryć”. Serce dziecka mówi: „Mogę wrócić z niepowodzeniem i szukać pomocy”.
Mentalność sieroty mówi: „Jeśli naprawdę ufam, nie powinienem się smucić”.
Serce dziecka mówi: „Mogę powierzać Ojcu również swoje łzy”.
Mentalność sieroty mówi: „Muszę zawsze ustępować, żeby mnie przyjęto”.
Serce dziecka mówi: „Mogę podejmować decyzje z miłości i wolności”.
Ta przemiana dokonuje się w codzienności. Potrzebujemy zarówno słuchania,
jak i praktykowania zaufania w małych sprawach. Ważne pytanie tego rozdziału brzmi: „Czy pozwalam, aby poznawanie umiłowanego Syna zmieniało sposób,
w jaki przychodzę do Ojca i przeżywam codzienność?”

Pytania do osobistej refleksji

• Co porusza mnie w słowach Ojca o umiłowanym Synu?
• Jakie miejsce słuchanie Jezusa zajmuje w mojej codzienności?
• Czy potrafię przyznać przed Bogiem, że się boję?
• W jakiej sprawie potrzebuję dać sobie czas na zrozumienie?
• Czyją trudną sytuację noszę dziś w sercu?
• Co robię po niepowodzeniu: ukrywam się czy szukam pomocy?
• Czy pozwalam sobie przeżywać smutek bez oskarżania własnej wiary?
• Czy moje ustępowanie innym wypływa z miłości, czy z obawy przed odrzuceniem?
• Jaką zwyczajną sprawę chcę dziś powierzyć Ojcu?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci, że objawiasz swojego umiłowanego Syna. Pomóż mi słuchać Jezusa i coraz głębiej poznawać Twoje serce. Przynoszę Ci mój lęk, pytania i to, czego jeszcze nie rozumiem. Daj mi cierpliwość do dojrzewania. Pomóż mi przyjmować troskę i podnosić się po niepowodzeniach. Powierzam Ci ludzi, których cierpienie noszę w sercu. Pokaż mi, jak mądrze pomagać, gdzie szukać wsparcia i jak uznawać własne ograniczenia. Ucz mnie zaufania, które zwraca się ku Tobie. Przyjmij również mój smutek i zmęczenie. Pomóż mi żyć z wolności dziecka, które może przychodzić do Ojca ze wszystkim. Niech poznawanie Jezusa przemienia moje decyzje, relacje i zwyczajną codzienność. Amen.

Szesnasty rozdział Ewangelii Mateusza prowadzi nas od żądania znaku do zaproszenia, aby pójść za Jezusem. Uczniowie martwią się brakiem chleba.
Piotr rozpoznaje w Jezusie Mesjasza, a chwilę później sprzeciwia się zapowiedzi Jego cierpienia. W tych wydarzeniach poznajemy serce Ojca, który objawia nam Syna i prowadzi nas ku dojrzałemu zaufaniu.
To rozdział o poznawaniu Boga, ale również o pozwalaniu, aby On zmieniał nasze myślenie. Możemy szczerze wierzyć, a jednocześnie potrzebować korekty. Możemy doświadczyć Bożej troski i ponownie przestraszyć się niedostatku.
Ojciec zaprasza nas do relacji, w której uczymy się rozpoznawać Jezusa i podążać za Nim również wtedy, gdy Jego droga przekracza nasze oczekiwania.

Ojciec zaprasza do otwartości na to, co już objawia

Faryzeusze i saduceusze żądają znaku z nieba, wystawiając Jezusa na próbę. Jezus wskazuje na ich trudność w rozpoznaniu znaków czasu i zapowiada znak Jonasza. W tej scenie warto przyjrzeć się nastawieniu, z jakim człowiek przychodzi do Boga. Pytanie może wyrażać szczere poszukiwanie. Może też służyć stawianiu kolejnych warunków, mimo że odpowiedź już zaczęła się odsłaniać. Każdy z nas może odkładać zaufanie do chwili, w której otrzyma jeszcze jedno potwierdzenie. Myślimy, że następne doświadczenie ostatecznie usunie niepewność. Tymczasem relacja z Ojcem dojrzewa także przez uważność na to, co już poznaliśmy w Jezusie: Jego słowa, współczucie, wierność i sposób traktowania ludzi. Nie oznacza to, że mamy tłumić pytania. Możemy uczciwie prosić o zrozumienie. Warto jednak zapytać, czy jesteśmy gotowi przyjąć odpowiedź, która nie będzie zgodna z naszymi oczekiwaniami.
Ojcowskie serce zaprasza nas do szczerości również w tym, jak szukamy Boga.

Ojciec pomaga nam pamiętać pośród kolejnego lęku

Uczniowie zapomnieli chleba. Kiedy Jezus ostrzega przed kwasem faryzeuszów
i saduceuszów, odnoszą Jego słowa do swojego niedopatrzenia. Jezus przypomina im wcześniejsze nakarmienie tłumów. Troska o najbliższą potrzebę zajmuje ich myśli tak mocno, że trudno im usłyszeć, o czym naprawdę mówi.
To znajome doświadczenie. Kiedy pojawia się problem, potrafi przesłonić całą perspektywę. Zapominamy o otrzymanej pomocy, o ludziach, którzy pozostają blisko, i o trudnościach, przez które już przeszliśmy. Pamięć nie usuwa obecnego wyzwania. Pomaga jednak zobaczyć je w szerszym świetle. W relacji z Ojcem możemy wracać do konkretnych momentów dobra: rozmowy, która przyniosła nadzieję, wsparcia w trudnym okresie, siły potrzebnej do wykonania następnego kroku. Nie musimy na tej podstawie przewidywać, jak Bóg rozwiąże kolejną sytuację. Możemy pozwolić, aby wdzięczność podtrzymywała zaufanie.
Dzisiejszy lęk nie musi wymazać pamięci o wczorajszej trosce.

Ojciec uczy nas rozeznawać to, czym karmimy myśli

Uczniowie ostatecznie rozumieją, że ostrzeżenie Jezusa dotyczy nauczania.
Obraz kwasu zachęca do zastanowienia się nad wpływem tego, co przyjmujemy do swojego wnętrza. Powtarzane przekonania stopniowo kształtują nasze decyzje, relacje i obraz Boga. Jeżeli stale słyszymy, że wartość człowieka zależy od osiągnięć, zaczynamy również przed Bogiem przedstawiać listę dokonań. Jeżeli uczymy się, że słabość zasługuje na pogardę, możemy ukrywać własną bezradność i surowo traktować innych.
Ojcowska troska obejmuje również uczenie nas rozeznawania. Możemy pytać, czy dane nauczanie jest zgodne z Pismem czytanym w kontekście. Czy prowadzi do prawdy, odpowiedzialności i miłości? Czy pozostawia przestrzeń na uczciwe pytania? Jak przedstawia charakter Boga? Nie chodzi o podejrzliwość wobec wszystkich. Chodzi o uważność i gotowość sprawdzania również tych przekonań, które dobrze znamy. Poznawanie Ojca wymaga czasem zmiany sposobu myślenia, do którego bardzo przywykliśmy.

Ojciec prowadzi nas do osobistego poznania Syna

Jezus pyta uczniów: „A wy za kogo Mnie uważacie?”
Piotr wyznaje, że Jezus jest Mesjaszem i Synem Boga żywego. Jezus wskazuje Ojca jako źródło tego rozpoznania. To jedno z najbardziej bezpośrednich odniesień do ojcowskiego działania w tym rozdziale: Ojciec objawia Syna. Możemy wiele wiedzieć o wierze innych ludzi. Znać świadectwa, słuchać nauczycieli i powtarzać prawdziwe zdania. Pytanie Jezusa zaprasza jednak także do osobistej odpowiedzi. Kim jest dla mnie Jezus? Czy zwracam się do Niego jedynie w chwili zagrożenia? Czy pozwalam, aby Jego nauczanie wpływało na moje wybory? Czy chcę poznawać Go również wtedy, gdy niczego pilnie nie potrzebuję? Osobista wiara rozwija się we wspólnocie, ale nikt nie może przeżyć naszej odpowiedzi za nas. Ojciec zaprasza nas do poznawania Syna, któremu możemy powierzać własne życie. Możemy prosić o to bez skomplikowanych słów: „Ojcze, pomóż mi coraz prawdziwiej poznawać Jezusa”.

Ojciec daje nam miejsce we wspólnocie i powierza odpowiedzialność

Jezus mówi Piotrowi o budowaniu swojego Kościoła, opoce, kluczach królestwa oraz wiązaniu i rozwiązywaniu. Chrześcijańskie tradycje różnie rozumieją zakres tej obietnicy i jej znaczenie dla posługi Piotra. W samym fragmencie wyraźnie widać jednak inicjatywę Jezusa oraz powierzenie odpowiedzialności.
W perspektywie ojcowskiego serca możemy dostrzec zaproszenie do przynależności. Wiara obejmuje życie z innymi: wspólną modlitwę, wzajemną pomoc, uczenie się i odpowiedzialność za sposób budowania relacji.
Dla człowieka przyzwyczajonego do samotności przyjęcie miejsca we wspólnocie bywa trudne. Potrzeba czasu, aby nauczyć się prosić, przyjmować pomoc
i pozwalać innym poznać własne ograniczenia. Również powierzona odpowiedzialność wymaga dojrzałości. Duchowy autorytet powinien służyć ludziom i pozostawać poddany słowom Jezusa. Przynależność do Boga uczy nas zarówno przyjmowania troski, jak i odpowiedzialnego troszczenia się o innych.

Ojciec prowadzi nas dalej niż nasze wyobrażenia o powodzeniu

Jezus zapowiada cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie. Piotr protestuje. Potrafił rozpoznać tożsamość Jezusa, ale trudno mu przyjąć Jego drogę. Również my możemy łączyć Bożą obecność z określonym scenariuszem: sprawy powinny się układać, przeszkody ustępować, a wierne decyzje przynosić szybkie rezultaty. Kiedy tak się nie dzieje, pojawia się zagubienie. Zapowiedź Jezusa pokazuje, że Jego misja obejmuje drogę, której uczniowie nie oczekiwali. Zarazem cierpienie nie jest końcem zapowiedzi — Jezus mówi również o zmartwychwstaniu.
Nie oznacza to, że każdy nasz ból możemy uznać za wydarzenie bezpośrednio zaplanowane przez Boga. Ten fragment dotyczy przede wszystkim wyjątkowej misji Jezusa. Możemy jednak uczyć się z niego, że trudność sama w sobie nie rozstrzyga o nieobecności Ojca. Zaufanie dojrzewa także wtedy, gdy powierzamy Bogu przyszłość, której nie potrafimy ułożyć według własnego planu.

Ojciec koryguje także tych, którym wiele powierza

Jezus bardzo stanowczo upomina Piotra, który sprzeciwia się Jego drodze.
Blisko siebie znajdują się uznanie wiary ucznia i odsłonięcie jego błędnego myślenia. Otrzymane objawienie nie sprawia, że od tej chwili każda jego ocena będzie właściwa. To ważna lekcja pokory. Możemy mieć za sobą lata wiary, służby i odpowiedzialności, a nadal potrzebować korekty. Dobre intencje również wymagają rozeznania. Czasem próbujemy chronić innych przed każdym kosztem, choć właśnie wierność prawdzie wymaga trudnej decyzji. W relacji z Ojcem możemy uczyć się przyjmowania upomnienia bez utożsamiania błędu z całą naszą wartością. Pomyłka wymaga uznania i zmiany; nie musi prowadzić do ukrywania się przed Bogiem. Stanowczość Jezusa w tej konkretnej scenie nie daje nam przyzwolenia na poniżanie ludzi w imię duchowej korekty. Nasze własne osądy wymagają pokory, a sposób mówienia powinien służyć dobru drugiego człowieka.

Ojciec zaprasza do zaufania, które zmienia nasze wybory

Jezus wzywa uczniów do zaparcia się siebie, wzięcia krzyża i naśladowania Go.
To wymagające słowa. Dotykają gotowości podporządkowania własnych pragnień wierności Jezusowi, również wtedy, gdy wiąże się to z kosztem.
W codzienności może oznaczać to uczciwość, przez którą tracimy korzyść, przyznanie się do winy albo rezygnację z odwetu. Może oznaczać pozostanie wiernym dobru mimo niezrozumienia. Zaparcie się siebie nie wymaga uznania własnego życia za bezwartościowe. Nie oznacza też obowiązku pozostawania w przemocy. Szukanie ochrony i pomocy może być właśnie odpowiedzialnym krokiem ku prawdzie. Ojcowskie serce poznajemy tutaj w zaproszeniu do życia, którego centrum stopniowo staje się zaufanie Bogu.
Możemy oddawać Jezusowi prawo do kierowania naszymi wyborami, zachowując świadomość godności, którą otrzymaliśmy od Boga.
Taka odpowiedź dojrzewa w konkretnych decyzjach. Zaczyna się od następnego kroku, który rozpoznajemy jako wierny i dobry.

Ojciec przypomina nam o wartości życia

Jezus pyta o sens zdobycia całego świata za cenę utraty własnego życia.
To pytanie dociera do miejsc, w których sukces zaczyna kosztować nas zbyt wiele. Można zdobywać uznanie, a zaniedbywać relacje. Można mnożyć obowiązki, aż zabraknie miejsca na uczciwą modlitwę i odpoczynek. Można tak bardzo chronić swoją pozycję, że stopniowo rezygnuje się z prawdy. Warto zatrzymać się i zapytać: dokąd prowadzi mnie to, o co tak usilnie zabiegam? W perspektywie ojcowskiego serca słyszymy wezwanie, aby potraktować poważnie wartość własnego życia przed Bogiem. Obejmuje ona więcej niż to, co można osiągnąć, posiadać i pokazać innym. Nie musimy zdobyć całego świata, aby nasze życie miało znaczenie. Możemy pozwolić, aby ta prawda porządkowała nasze ambicje, tempo i decyzje.

Ojciec nadaje naszym decyzjom wieczne znaczenie

Jezus mówi o swoim przyjściu w chwale Ojca i odpłacie według postępowania. Końcowa zapowiedź ujrzenia Syna Człowieczego w Jego królestwie bywa różnie interpretowana, między innymi w odniesieniu do przemienienia i wydarzeń ukazujących Jego królewską władzę. Ojcowska miłość w tym rozdziale obejmuje również sprawiedliwość. Nasze czyny mają znaczenie. Może to budzić powagę, ale także przynosić nadzieję. Krzywda nie staje się nieważna dlatego, że nikt jej nie zauważył. Dobro nie traci wartości dlatego, że nie otrzymało uznania. Życie przed Ojcem zaprasza do odpowiedzialności także w sprawach ukrytych przed ludźmi. Możemy wybierać uczciwość bez publicznej nagrody. Możemy naprawiać krzywdę, choć przyznanie się jest trudne. Możemy zauważać tych, których inni pomijają. Poznawanie ojcowskiego serca prowadzi do miłości, która coraz wyraźniej wyraża się w postępowaniu.

Co XVI rozdział Mateusz mówi mi o Ojcu?

Czytany w świetle Jezusa objawiającego Ojca, ten rozdział pokazuje Boga, który:

• objawia nam swojego Syna;
• prowadzi nas ku osobistemu zaufaniu;
• pomaga korygować myślenie;
• zaprasza do życia we wspólnocie;
• powierza odpowiedzialność ludziom, którzy nadal dojrzewają;
• uczy wierności także wtedy, gdy wiąże się ona z kosztem;
• przypomina o wartości życia;
• traktuje nasze postępowanie poważnie.

Od mentalności sieroty do serca dziecka

Określenie „mentalność sieroty” opisuje tutaj wewnętrzne przekonanie,
że jesteśmy zdani wyłącznie na siebie i musimy nieustannie zabezpieczać własną wartość. Mentalność sieroty mówi: „Muszę mieć wszystko pod kontrolą, żeby zaufać”. Serce dziecka mówi: „Mogę poznawać Ojca i powierzać Mu to, czego jeszcze nie rozumiem”. Mentalność sieroty mówi: „Nowy problem oznacza,
że znów jestem sam”. Serce dziecka mówi: „Mogę pamiętać otrzymane dobro
i szukać pomocy także dzisiaj”. Mentalność sieroty mówi: „Jeśli ktoś mnie koryguje, tracę wartość”. Serce dziecka mówi: „Mogę uznać błąd i uczyć się dojrzalszego postępowania”. Mentalność sieroty mówi: „Moja wartość zależy
od sukcesu”. Serce dziecka mówi: „Moje życie ma znaczenie przed Ojcem również bez ludzkiego uznania”. Mentalność sieroty mówi: „Muszę sam zapewnić sobie miejsce”. Serce dziecka mówi: „Mogę uczyć się przynależności, przyjmowania troski i odpowiedzialności”. Ta przemiana potrzebuje czasu. Piotr w jednym rozdziale zarówno trafnie wyznaje wiarę, jak i ujawnia niezrozumienie. My również uczymy się stopniowo.

Ważne pytanie tego rozdziału brzmi: „Czy pozwalam Jezusowi prowadzić mnie także wtedy, gdy potrzebuję zmienić swoje myślenie?”

Pytania do osobistej refleksji

• Czy przychodzę do Boga z gotowością słuchania?
• O jakim otrzymanym dobru zapominam, kiedy pojawia się kolejny lęk?
• Jakie nauczanie i przekonania najmocniej kształtują mój obraz Ojca?
• Kim jest dla mnie Jezus w codziennych decyzjach?
• Czy potrafię przyjmować pomoc i korektę?
• Jak reaguję, kiedy droga wiary okazuje się trudniejsza, niż oczekiwałem?
• Jaki konkretny krok wierności wymaga dziś ode mnie odwagi?
• Czy zabiegając o sukces, nie zaniedbuję czegoś cenniejszego?
• Co potrzebuję naprawić w swoim postępowaniu?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci, że objawiasz mi swojego Syna. Pomóż mi poznawać Jezusa coraz głębiej i odpowiadać na Jego obecność zaufaniem. Przypominaj mi o otrzymanym dobru, kiedy ogarnia mnie lęk. Ucz mnie rozeznawać to, co kształtuje moje myślenie. Daj mi pokorę, abym potrafił przyjąć korektę i zmienić kierunek, kiedy błądzę. Powierzam Ci moje oczekiwania wobec przyszłości. Pomóż mi być wiernym również wtedy, gdy nie wszystko rozumiem. Daj mi odwagę do podejmowania dobrych decyzji, nawet jeśli wiążą się z kosztem. Uwolnij mnie od mierzenia własnej wartości sukcesem i uznaniem. Naucz mnie przyjmować miejsce we wspólnocie, korzystać z pomocy i odpowiedzialnie troszczyć się o innych. Daj mi serce dziecka, które chce poznawać Ojca i podążać za Jego Synem. Niech moja wiara dojrzewa w prawdzie, miłości i codziennym postępowaniu. Amen.

Piętnasty rozdział Ewangelii Mateusza prowadzi nas przez pytania o szczerość wiary, stan serca i granice naszego zaufania. Jezus konfrontuje religijność, która zaniedbuje człowieka. Spotyka matkę błagającą o ratunek dla córki. Uzdrawia chorych i troszczy się o głodny tłum. Pośród tych wydarzeń poznajemy serce Ojca, który pragnie prawdy w naszej relacji z Nim i dostrzega potrzeby całego człowieka. Ten rozdział zawiera zarówno pocieszenie, jak i wymagające słowa. Pokazuje, że bliskość Boga obejmuje przyjmowanie Jego troski oraz pozwalanie, aby przemieniał nasze myślenie i postępowanie.

Ojciec upomina się o miłość w codziennych relacjach

Rozdział otwiera spór o tradycję obmywania rąk. Jezus kieruje rozmowę ku praktyce pozwalającej religijną deklaracją usprawiedliwić brak wsparcia dla rodziców. Odsłania problem wiary, której zewnętrzne formy przestają służyć posłuszeństwu Bogu. W perspektywie ojcowskiego serca dostrzegamy tutaj troskę o człowieka pominiętego pod pozorem pobożności. Bóg widzi potrzebę, nawet jeśli ktoś potrafi przekonująco uzasadnić swoją obojętność.
To zaproszenie do przyjrzenia się naszym najbliższym relacjom. Czy umiemy słuchać? Czy dotrzymujemy słowa? Czy zauważamy zmęczenie tych, którzy żyją obok nas? Łatwo poświęcać czas sprawom religijnym, a odkładać rozmowę, przeprosiny lub konkretną pomoc. Jezus pokazuje, że te obszary życia pozostają ze sobą związane. Poznawanie Ojca powinno stawać się odczuwalnym dobrem dla ludzi, których spotykamy. Ten fragment warto czytać jako wezwanie do własnego rachunku sumienia. Pokusa usprawiedliwiania zaniedbań religijnym językiem może pojawić się również w naszym życiu.

Ojciec pragnie bliskości naszego serca

Jezus przywołuje słowa Izajasza o rozbieżności między czcią oddawaną ustami
a oddaleniem serca. Można znać język modlitwy i jednocześnie unikać szczerego spotkania. Można wypowiadać prawdziwe zdania o Bogu, a ukrywać przed Nim to, czym rzeczywiście żyjemy. Ojcowskie serce zaprasza do prawdy. Możemy powiedzieć Mu o rozczarowaniu, zazdrości, gniewie i trudnościach w zaufaniu. Szczerość pozwala przestać podtrzymywać wizerunek człowieka, który zawsze jest spokojny i pewny swojej wiary. Nie każde rozproszenie podczas modlitwy oznacza oddalenie serca. Zmęczenie, oschłość czy brak emocji nie są tym samym co obłuda. Człowiek może przeżywać wewnętrzną pustkę, a mimo to wiernie zwracać się ku Bogu. Warto pytać o gotowość do spotkania: czy pozwalam Ojcu dotknąć tego, co naprawdę noszę w sobie? Bliskość może zacząć się od prostego wyznania: „Ojcze, trudno mi dzisiaj ufać, ale chcę przyjść do Ciebie”.

Ojciec pomaga nam rozeznawać obraz Boga, który nosimy

Jezus mówi o roślinie, której nie zasadził Ojciec, i ostrzega przed ślepymi przewodnikami. W kontekście rozdziału są to słowa osądu wobec nauczania
i postawy przywódców. W duchowym zastosowaniu zachęcają nas również
do sprawdzania przekonań, które przyjęliśmy jako prawdę o Bogu. Być może nauczyliśmy się, że Ojciec jest stale rozczarowany. Że na uwagę trzeba zasłużyć.
Że człowiek wierzący nie powinien zadawać pytań ani przyznawać się do słabości. Takie przekonania mogą głęboko wpływać na modlitwę i relacje. Możemy przynosić je do Jezusa i sprawdzać w świetle Jego słów oraz postępowania. Potrzebujemy przy tym pokory: także wyobrażenia, które są dla nas wygodne, mogą wymagać korekty. Poznawanie Ojca jest drogą. Czasem odkrywamy, że od dawna przypisywaliśmy Mu cechy ludzi, którzy nas zranili. Jezus pozwala nam coraz wyraźniej rozpoznawać charakter Ojca.

Ojciec prowadzi nas do odpowiedzialności za własne serce

Jezus wskazuje serce jako źródło zła ujawniającego się w słowach i czynach. Kieruje naszą uwagę ku temu, z czego wyrastają decyzje. W biblijnym rozumieniu serce obejmuje pragnienia, myślenie i wolę człowieka. Ojcowska miłość pomaga nam zobaczyć prawdę również wtedy, gdy jest niewygodna. Możemy odkryć
w sobie pielęgnowaną urazę, potrzebę dominowania albo skłonność do usprawiedliwiania nieuczciwości. Taka świadomość otwiera drogę do skruchy
i zmiany. Nasze doświadczenia mogą pomagać zrozumieć własne reakcje. Nadal jednak potrzebujemy brać odpowiedzialność za to, jak traktujemy innych.
Przed Ojcem możemy uznać winę, przyjąć przebaczenie i podjąć konkretne działanie: przeprosić, oddać to, co zabraliśmy, sprostować nieprawdę, nauczyć się innego sposobu rozmowy. Prawda o naszym grzechu może stać się początkiem przemiany, kiedy przynosimy ją Bogu.

Ojciec pozwala nam przynosić cierpienie bliskich

Kobieta kananejska przychodzi do Jezusa, prosząc o pomoc dla dręczonej córki. Jej postawa jest bliska każdemu, kto patrzył na cierpienie ukochanej osoby i nie potrafił go usunąć. Miłość sprawia, że cudzy ból staje się również naszym ciężarem. Możemy szukać rozwiązań, organizować pomoc i towarzyszyć. Przychodzą jednak chwile, w których szczególnie mocno odczuwamy własną bezradność. Z takim doświadczeniem możemy zwracać się do Ojca. Modlitwa nie musi być rozbudowana. Czasem pozostaje tylko prośba: „Panie, dopomóż mi”.
Te słowa mogą pomieścić wiele: lęk o dziecko, zmęczenie opieką, niepewność jutra i pragnienie, aby ktoś bliski przestał cierpieć. Możemy przynosić Ojcu ludzi, których kochamy, także wtedy, gdy sami nie mamy już siły. Powierzanie ich Bogu pomaga również uznać granice naszej odpowiedzialności. Miłość nie daje nam kontroli nad całym życiem drugiego człowieka.

Ojciec pozostawia nam przestrzeń na trudne pytania

Rozmowa Jezusa z kobietą kananejską jest wymagająca. Pojawiają się milczenie, wskazanie pierwszeństwa misji wobec Izraela oraz obraz chleba dzieci i szczeniąt. Spotkanie kończy się uznaniem jej wiary i uzdrowieniem córki. Nie trzeba udawać, że początek tej rozmowy jest łatwy do przyjęcia. Szczególnie człowiek, który zna doświadczenie odrzucenia, może czytać ją z bólem. Warto zatrzymać się przy tym uczciwie, zamiast natychmiast przykrywać trudność gotowym wyjaśnieniem. Mateusz nie podaje wprost powodu początkowego milczenia Jezusa. Odczytywanie go jako próby wiary jest interpretacją. Kontekst dotyczy misji Mesjasza wobec Izraela i pomocy udzielonej osobie spoza tego ludu. Kobieta podejmuje obraz użyty w rozmowie i wyraża nadzieję, że także dla jej córki znajdzie się miłosierdzie. W duchowym odczytaniu tej sceny możemy uczyć się przychodzenia do Boga również z niezrozumieniem. Nie wynika z niej, że każde oczekiwanie jest zaplanowanym testem ani że brak uzdrowienia dowodzi niedostatecznej wiary. Takie wnioski dokładałyby ciężaru ludziom cierpiącym. Możemy trwać przed Ojcem z nadzieją i jednocześnie mówić Mu o pytaniach, które nadal bolą.

Ojciec uczy nas dostrzegać człowieka poza znanymi granicami

Kobieta kananejska pojawia się w rozdziale jako osoba spoza Izraela, której wiara zostaje uznana przez Jezusa. Ta scena zachęca do ostrożności w ocenianiu ludzi na podstawie przynależności i znajomości religijnego języka. Możemy zbyt szybko decydować, kto jest blisko Boga, kto zasługuje na wysłuchanie i czyją historię warto potraktować poważnie. Ojcowskie serce poznawane w Jezusie poszerza naszą gotowość do słuchania. Ktoś o innym pochodzeniu, trudnej przeszłości albo nieznanym nam sposobie mówienia o wierze może przychodzić z głębokim zaufaniem. Potrzebujemy pokory, aby to zauważyć. Warto zapytać, kogo odruchowo odsuwamy. Czy potrafimy dostrzec osobę tam, gdzie wcześniej widzieliśmy przede wszystkim etykietę? Miłosierdzie okazane drugiemu człowiekowi nie pomniejsza dobra, które sami otrzymujemy od Boga.

Ojciec uczy nas towarzyszyć potrzebującym

Do Jezusa przybywają ludzie przyprowadzający chorych i osoby
z niepełnosprawnościami. Uzdrowienia prowadzą tłum do uwielbienia Boga. Możemy dostrzec tutaj także znaczenie towarzyszenia. Ktoś zauważył potrzebę. Ktoś poświęcił czas. Ktoś pomógł drugiemu człowiekowi dotrzeć na miejsce. Ojcowska troska może stawać się widoczna w podobnie zwyczajnych działaniach. W podwiezieniu na wizytę, przygotowaniu posiłku, cierpliwej rozmowie czy pomocy w codziennych obowiązkach. Nie zawsze wiemy, co powiedzieć człowiekowi cierpiącemu. Możemy jednak pozostać blisko, zamiast wycofywać się z powodu braku odpowiedzi. Ważne, aby nasza obecność szanowała jego godność, wolę i rzeczywiste potrzeby. Nie musimy rozumieć całego czyjegoś cierpienia, aby okazać mu miłość.

Ojciec zauważa, kiedy kończą nam się siły

Jezus dostrzega głód tłumu i możliwość zasłabnięcia ludzi w drodze. Jest w tym uważność na fizyczne ograniczenia. Człowiek potrzebuje sił również na to, co jeszcze przed nim. Czasem trudno nam uznać własne zmęczenie. Myślimy, że powinniśmy dalej pomagać, pracować i dawać z siebie więcej. Dopiero wyczerpanie ujawnia, jak długo ignorowaliśmy swoje potrzeby. W tej scenie możemy zobaczyć ojcowską troskę obejmującą całego człowieka. Przed Bogiem jest miejsce na głód, niewyspanie i potrzebę odpoczynku. Możemy powiedzieć Mu, że nie mamy już siły. Możemy również przyjąć pomoc, która przychodzi przez innych. Ta perspektywa zmienia nasze oczekiwania wobec ludzi. Zanim poprosimy o kolejny wysiłek, warto zauważyć, jak wiele ktoś już niesie.
Nasze ograniczenia zasługują na uczciwe rozpoznanie i troskę.

Ojciec zaprasza nas do dzielenia się tym, co mamy

Jezus przyjmuje siedem chlebów i ryby. Uczniowie rozdają pokarm, tłum zostaje nasycony, a resztki wypełniają siedem koszów. Otrzymują udział w Jego trosce. Możemy potraktować tę scenę jako zaproszenie do zauważenia własnych możliwości. Czasem skupienie na tym, czego brakuje, utrudnia wykorzystanie dobra, które już jest dostępne. Mamy być może niewiele czasu, ale możemy uważnie wysłuchać. Nie rozwiążemy wszystkich problemów rodziny, ale możemy przygotować obiad. Nie usuniemy czyjejś samotności jednym spotkaniem, ale możemy zacząć regularnie być obecni. Ten fragment nie obiecuje natychmiastowego końca każdego niedostatku. Pokazuje jednak troskę Jezusa, w którą zostają włączeni uczniowie. To, że nie możemy zrobić wszystkiego, nie odbiera znaczenia pomocy, którą możemy rzeczywiście ofiarować.

Co XV rozdział Mateusza mówi o Ojcu?

Czytany w świetle Jezusa objawiającego Ojca, ten rozdział pokazuje Boga, który:

• pragnie szczerości naszego serca;
• upomina się o miłość wyrażaną w czynach;
• pomaga nam rozeznawać i zmieniać myślenie;
• prowadzi do odpowiedzialności za własne postępowanie;
• pozwala przynosić sobie cierpienie bliskich;
• obejmuje miłosierdziem ludzi spoza znanych nam granic;
• dostrzega chorobę, głód i zmęczenie;
• zaprasza nas do konkretnej troski o innych.

Od mentalności sieroty do serca dziecka

Określenie „mentalność sieroty” opisuje tutaj poczucie, że na przyjęcie trzeba zasłużyć, a własne potrzeby najlepiej ukryć. Mentalność sieroty mówi: „Muszę dobrze wypaść przed Bogiem”. Serce dziecka mówi: „Mogę powiedzieć Ojcu prawdę o sobie”. Mentalność sieroty mówi: „Mój błąd oznacza, że powinienem się schować”. Serce dziecka mówi: „Mogę przyjąć przebaczenie i wziąć odpowiedzialność”. Mentalność sieroty mówi: „Muszę sam uratować wszystkich, których kocham”. Serce dziecka mówi: „Mogę pomagać i powierzać Ojcu to, nad czym nie mam władzy”. Mentalność sieroty mówi: „Skoro nie rozumiem, nie mam z czym przyjść”. Serce dziecka mówi: „Mogę przynieść Ojcu również pytania”. Mentalność sieroty mówi: „Moje zmęczenie nie ma znaczenia”.
Serce dziecka mówi: „Mogę uznać swoje granice i przyjąć troskę”.
Mentalność sieroty mówi: „Mam za mało, aby pomóc”.
Serce dziecka mówi: „Mogę podzielić się tym, czym dysponuję”.
Ta przemiana zwykle dokonuje się stopniowo. Uczymy się szczerości, zaufania i przyjmowania pomocy w konkretnych sytuacjach. Ważne pytanie tego rozdziału brzmi: „Czy pozwalam Ojcu spotkać mnie w prawdzie — z moimi potrzebami, pytaniami i tym, co wymaga przemiany?”

Pytania do osobistej refleksji

• Czy moja wiara przynosi dobro najbliższym?
• Co trudno mi szczerze wypowiedzieć przed Bogiem?
• Jakie przekonanie o Ojcu potrzebuję sprawdzić w świetle Jezusa?
• Za jakie zachowanie powinienem wziąć odpowiedzialność?
• Czyje cierpienie noszę dziś w sercu?
• Czy potrafię przychodzić do Boga bez gotowych odpowiedzi?
• Kogo zbyt łatwo uznaję za obcego?
• Jakiej własnej potrzeby nie chcę zauważyć?
• Komu mogę w tym tygodniu okazać konkretną troskę?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci, że w Jezusie pokazujesz mi swoje serce. Ucz mnie przychodzić do Ciebie szczerze, z tym, co naprawdę przeżywam. Pokaż mi, gdzie moja wiara potrzebuje stać się konkretną miłością. Pomóż mi przyjmować prawdę, przepraszać i naprawiać krzywdy. Koryguj moje wyobrażenia o Tobie i prowadź mnie do głębszego zaufania. Przynoszę Ci bliskich i ich cierpienie. Ty znasz moją miłość i bezradność. Naucz mnie towarzyszyć, szukać pomocy i powierzać Ci to, czego nie potrafię zmienić. Oddaję Ci również własne zmęczenie i codzienne potrzeby. Pomóż mi przyjmować troskę bez wstydu. Otwórz moje oczy na ludzi, których dotąd pomijałem. Daj mi serce dziecka, które zna drogę do Ojca. Niech Twoja miłość staje się widoczna w moich słowach, decyzjach i sposobie traktowania innych. Amen.

Czternasty rozdział Ewangelii Mateusza prowadzi nas przez doświadczenia straty, niedostatku i lęku. Jan Chrzciciel zostaje zabity. Tłum potrzebuje pokarmu. Uczniowie zmagają się z przeciwnym wiatrem, a Piotr zaczyna tonąć.
Pośród tych wydarzeń Jezus objawia serce Ojca, do którego możemy przychodzić
z tym, co nas przerasta. Dostrzega cierpienie, karmi głodnych, przemawia do przerażonych i wyciąga rękę do człowieka, któremu zabrakło wiary.
Ten rozdział nie przedstawia życia wolnego od trudności. Pokazuje jednak, komu możemy zaufać, kiedy trudności przychodzą.

Ojciec nie jest podobny do władców kierowanych lękiem

Herod ma władzę, ale jego decyzjami rządzi strach. Chce zabić Jana, lecz boi się tłumu. Kiedy później słyszy żądanie wydania głowy proroka, odczuwa smutek,
a jednak ustępuje ze względu na złożoną przysięgę i obecność gości.
Jan traci życie, ponieważ człowiek sprawujący władzę przedkłada własny wizerunek nad życie drugiego człowieka. To bolesny obraz przywództwa pozbawionego miłości. Czyjaś godność i bezpieczeństwo zostają poświęcone,
aby ktoś inny nie musiał przyznać się do błędu. Na tle tej historii postępowanie Jezusa odsłania zupełnie inne serce. Jego moc służy uzdrawianiu, karmieniu i ratowaniu. W ten sposób możemy rozpoznawać charakter Ojca. Jeśli doświadczyliśmy władzy, która poniżała albo wymagała chronienia cudzej reputacji kosztem własnego cierpienia, możemy podobne oczekiwania przenosić na Boga. Jezus pomaga nam zobaczyć, że Ojciec nie potrzebuje naszej krzywdy, aby zachować swoją wielkość. Śmierć Jana pozostaje jednak trudną częścią tego rozdziału. Wierność Bogu nie uchroniła go przed przemocą. Tekst nie wyjaśnia, dlaczego nie został ocalony. Uczy nas ostrożności wobec przekonania,
że cierpienie świadczy o braku wiary albo Bożego upodobania. Jan pozostaje wiernym świadkiem także wtedy, gdy spotyka go niesprawiedliwość.

Ojciec przyjmuje nas z bólem

Uczniowie Jana zabierają jego ciało, grzebią je, a następnie idą opowiedzieć o wszystkim Jezusowi. Ten krótki szczegół ma wielkie znaczenie. Ze stratą, której nie potrafią odwrócić, przychodzą właśnie do Niego. Po otrzymaniu wiadomości Jezus oddala się na miejsce odosobnione. Mateusz nie opisuje dokładnie Jego przeżyć. Pozostawia jednak przed nami obraz odejścia od tłumu po bolesnej wiadomości. W relacji z Ojcem jest miejsce na żałobę, ciszę i łzy. Nie musimy natychmiast zamieniać cierpienia w pouczającą historię. Możemy najpierw powiedzieć Mu, co się wydarzyło i jak bardzo nas to boli. Czasem modlitwa człowieka zranionego jest zaledwie opowiedzeniem Bogu o stracie. Brakuje w niej uporządkowanych myśli, wdzięczności czy odpowiedzi. Jest jednak zwróceniem serca ku Niemu. Ojcowskie serce przyjmuje również taką modlitwę. Możemy przyjść, zanim zrozumiemy.

Ojciec dostrzega człowieka pośród tłumu

Kiedy Jezus wychodzi na brzeg, widzi wielki tłum. Lituje się nad ludźmi i uzdrawia ich chorych. Jego spojrzenie prowadzi do współczucia, a współczucie do działania. Potrzeby ludzi poruszają Jego serce. W tłumie łatwo poczuć się niewidzialnym. Można pomyśleć, że inni cierpią bardziej, modlą się lepiej albo mają ważniejsze sprawy. Wtedy nawet przed Bogiem zaczynamy pomniejszać własny ból. Jezus pokazuje Ojca, któremu możemy przynieść nasze rzeczywiste potrzeby. Nie trzeba udowadniać, że nasze cierpienie jest wystarczająco wielkie, aby zasługiwało na uwagę.
Twoje życie ma dla Ojca znaczenie również wtedy, gdy nikt wokół nie dostrzega, jak wiele cię kosztuje codzienność.
Przyjęcie tej prawdy zmienia także nasze spojrzenie na innych. Uczymy się zauważać człowieka tam, gdzie wcześniej widzieliśmy jedynie tłum, kolejną prośbę albo zakłócenie własnych planów.

Ojciec troszczy się także o codzienny chleb

Zapada wieczór. Uczniowie dostrzegają problem: miejsce jest odosobnione, a ludzie potrzebują jedzenia. Proponują, aby Jezus odprawił tłumy do pobliskich wsi.
Jezus odpowiada: „Wy dajcie im jeść”.
Uczniowie mają pięć chlebów i dwie ryby. Wobec tak wielu osób ich zapasy wydają się znikome. Jezus prosi, aby przynieśli je do Niego.
Następnie bierze pokarm, spogląda ku niebu, wypowiada błogosławieństwo i przekazuje połamane chleby uczniom. Oni rozdają je ludziom. Wszyscy jedzą do syta, a pozostałe ułomki wypełniają dwanaście koszy.
W tej scenie poznajemy Ojca, którego troska obejmuje całego człowieka. Głód ciała również ma dla Niego znaczenie. Codzienne potrzeby mogą stać się miejscem spotkania z Jego dobrocią.
Nie jest to obietnica, że każdy niedostatek natychmiast zniknie. Jest to objawienie serca Boga, któremu nasz chleb nie jest obojętny — i który zaprasza swoich uczniów do karmienia głodnych.
W tym samym rozdziale pojawiają się dwa posiłki. Uczta Heroda kończy się śmiercią Jana. Posiłek rozdawany przez Jezusa przynosi nasycenie tłumowi. Sposób, w jaki Jezus używa swojej mocy, pozwala nam rozpoznać dobroć Ojca.

Ojciec zaprasza nas do udziału w swojej trosce

Jezus angażuje uczniów w nakarmienie ludzi. To oni przynoszą posiadany pokarm, a później rozdają to, co otrzymują z Jego rąk.
Ich zadaniem nie jest samodzielne wyprodukowanie obfitości. Mają oddać Jezusowi to, czym dysponują, i uczestniczyć w Jego działaniu.
To uwalniająca perspektywa dla człowieka, który czuje się odpowiedzialny za wszystkich. Nie jesteśmy źródłem życia dla innych. Możemy jednak przekazywać dobro, które sami otrzymujemy.
Naszymi „pięcioma chlebami” może być czas, umiejętność słuchania, przygotowany posiłek, konkretna pomoc albo gotowość do obecności przy kimś samotnym.
Ojcowskie serce uczy nas odpowiedzialności, która wyrasta z zaufania. Możemy uczciwie uznać własne ograniczenia, a jednocześnie pozostać gotowi do działania. To, że nie możesz zrobić wszystkiego, nie odbiera wartości temu, co możesz zrobić z miłością.

Ojciec zaprasza do bliskości w ciszy

Po nakarmieniu tłumu Jezus odsyła uczniów, odprawia ludzi i wychodzi na górę, aby modlić się w samotności. Pośród intensywnej służby znajduje miejsce na spotkanie z Ojcem. Jego życie obejmuje zarówno obecność przy ludziach, jak i czas modlitwy, którego tłumy nie oglądają. Możemy odczytać tę scenę jako zaproszenie do relacji, która nie ogranicza się do wykonywania zadań. Ojcu możemy oddawać czas także wtedy, gdy nie mamy do przedstawienia żadnego osiągnięcia. Łatwo zbudować poczucie własnej wartości na byciu potrzebnym. Wtedy odpoczynek wywołuje niepokój, a cisza odsłania pytanie: kim jestem, kiedy niczego nie robię dla innych?
Przed Ojcem uczymy się przyjmować własną wartość jako dar. Modlitwa pozwala nam wracać do tej prawdy i powierzać Mu ciężary, których nie potrafimy dłużej nieść. Nie musimy wypełniać każdej chwili działaniem, aby nasze życie było cenne w Jego oczach.

Ojciec nie opuszcza nas pośród przeciwnego wiatru

Uczniowie znajdują się w łodzi miotanej falami. Wiatr jest przeciwny. To Jezus polecił im przeprawić się na drugi brzeg, a mimo to podróż okazuje się trudna. Posłuszeństwo nie zapewnia im spokojnej wody. Ta scena pomaga uwolnić się od myśli, że każda trudność oznacza pomyłkę albo oddalenie od Boga. Można podążać za Jezusem i doświadczać zmęczenia, oporu oraz niepewności. Jezus przychodzi do uczniów po jeziorze. Początkowo nie rozpoznają Go i reagują strachem. Wtedy słyszą: „Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!” Zanim wiatr ustaje, Jezus przemawia do ich lęku. Jego obecność poprzedza zmianę okoliczności.
W tym wydarzeniu możemy zobaczyć ojcowską troskę Boga. Pośród trudności potrzebujemy zarówno pomocy, jak i zapewnienia, że nie zostaliśmy sami.
Wiara pozwala zwracać się ku Jezusowi także wtedy, gdy wokół nadal trwa burza. Nie wymaga udawania, że fale są małe.

Ojciec wyciąga rękę do człowieka, który słabnie

Piotr prosi Jezusa, aby kazał mu przyjść do siebie po wodzie. Słyszy wezwanie, wychodzi z łodzi i idzie w Jego stronę. Kiedy jednak dostrzega siłę wiatru, zaczyna się bać i tonąć. Woła: „Panie, ratuj mnie!”
Jezus natychmiast wyciąga rękę i chwyta go. Dopiero potem mówi o jego małej wierze i pyta o zwątpienie.
Ta kolejność odsłania niezwykłą czułość. Ręka Jezusa przychodzi z pomocą, zanim pada pytanie o słabość wiary.
Piotr potrzebuje ratunku i pouczenia. Otrzymuje jedno i drugie. Jezus nie pozostawia go w wodzie, aby najpierw nauczył się lepiej ufać.
Tak możemy rozumieć również ojcowską korektę. Ojciec pomaga nam dojrzewać w bezpiecznej relacji. Możemy przynosić Mu własne niepowodzenia i pozwalać, aby pokazywał nam prawdę.
Czasem boimy się modlić, ponieważ znowu zawiedliśmy. Myślimy, że po tylu doświadczeniach powinniśmy być już silniejsi. Piotr pokazuje, że właśnie wtedy możemy wołać o pomoc.
Krótka modlitwa tonącego człowieka nie jest mniej wartościowa dlatego, że wypływa ze strachu. Jest aktem powierzenia siebie Temu, który może ocalić.

Ojciec prowadzi nas do poznania Syna

Kiedy Jezus i Piotr wchodzą do łodzi, wiatr ustaje. Uczniowie oddają Jezusowi pokłon i wyznają, że jest Synem Bożym. Wydarzenie prowadzi ich do głębszego poznania Tego, który jest z nimi. Odkrywają więcej niż możliwość otrzymania pomocy. Również w naszym życiu doświadczenie Bożej troski może pogłębiać relację. Zaczynamy poznawać Jezusa jako Tego, któremu warto powierzyć siebie. Ojcowskie serce Boga poznajemy przez Syna. Patrzymy na Jego współczucie, słuchamy Jego słów i widzimy rękę wyciągniętą ku Piotrowi. W ten sposób nasz obraz Boga zostaje stopniowo uzdrawiany. Zaufanie dojrzewa, gdy coraz lepiej poznajemy Tego, komu ufamy.

Ojciec uczy nas przynosić do Jezusa także innych

Po przybyciu do Genezaret mieszkańcy rozpoznają Jezusa. Rozsyłają wiadomość po okolicy i przynoszą do Niego chorych. Proszą, aby mogli dotknąć choćby frędzli Jego płaszcza. Ci, którzy Go dotykają, zostają uzdrowieni. Rozdział kończy się obrazem ludzi szukających pomocy i tych, którzy pomagają im dotrzeć do Jezusa. Ojcowska troska może stawać się widoczna również przez naszą obecność przy drugim człowieku. Ktoś potrzebuje modlitwy, ktoś transportu, rozmowy albo pomocy w codziennych obowiązkach. Nie musimy znać odpowiedzi na każde cierpienie, aby okazać miłość. Możemy towarzyszyć, słuchać i wspólnie zwracać się ku Bogu. Poznawanie serca Ojca czyni nas bardziej uważnymi na Jego dzieci.

Co XIV Mateusza mówi o Ojcu?

Czytany w świetle Jezusa objawiającego Ojca, ten rozdział pokazuje Boga, który:

• przyjmuje nas z bólem i pytaniami;
• dostrzega potrzeby ludzi;
• troszczy się również o codzienny chleb;
• zaprasza nas do udziału w pomaganiu innym;
• daje nam miejsce na ciszę i bliskość;
• jest godny zaufania pośród trudności;
• przychodzi z pomocą, kiedy słabniemy;
• koryguje nas w relacji pełnej miłości;
• prowadzi nas do głębszego poznania swojego Syna.

Od mentalności sieroty do serca dziecka

Niedostatek i lęk często odsłaniają nasze najgłębsze przekonania o Bogu. Kiedy kończą się zasoby albo tracimy poczucie kontroli, ujawnia się pytanie, czy naprawdę wierzymy, że możemy zwrócić się do Ojca.
Mentalność sieroty mówi: „Ze wszystkim muszę poradzić sobie sam”.
Serce dziecka mówi: „Mogę przynieść Ojcu to, co mnie przerasta”.
Mentalność sieroty mówi: „Mam za mało, więc nie mogę pomóc”.
Serce dziecka mówi: „Mogę oddać Jezusowi to, czym dysponuję”.
Mentalność sieroty mówi: „Skoro jest trudno, Bóg mnie opuścił”.
Serce dziecka mówi: „Mogę szukać Jego obecności również pośród trudności”.
Mentalność sieroty mówi: „Znowu zawiodłem, więc muszę się ukryć”.
Serce dziecka mówi: „Właśnie teraz potrzebuję zawołać o pomoc”.
Ta przemiana zwykle dokonuje się stopniowo. Sam lęk nie oznacza, że nie mamy wiary. Piotr bał się, a jednak skierował swoje wołanie do Jezusa.
Najważniejsze pytanie tego rozdziału brzmi: „Czy pozwalam sobie przyjść do Ojca także wtedy, gdy mam za mało, nie rozumiem i zaczynam tonąć?”

Pytania do osobistej refleksji

• Jaki obraz władzy i ojcostwa przenoszę na Boga?
• Czy potrafię opowiedzieć Mu o bólu, którego jeszcze nie rozumiem?
• Jaką codzienną potrzebę trudno mi powierzyć Jego trosce?
• Czym mogę podzielić się z drugim człowiekiem?
• Czy znajduję czas na bycie z Ojcem bez wykonywania kolejnych zadań?
• W jakiej dziedzinie życia odczuwam dziś przeciwny wiatr?
• Czy po niepowodzeniu wołam do Jezusa, czy próbuję się przed Nim ukryć?
• Komu mogę w tym tygodniu okazać konkretną troskę?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci, że w Jezusie pokazujesz mi swoje serce. Przynoszę Ci mój ból, codzienne potrzeby i wszystko, czego nie potrafię zrozumieć.
Pomóż mi ufać, że mogę przychodzić do Ciebie również bez gotowych odpowiedzi.
Uwolnij mnie od przekonania, że ze wszystkim muszę poradzić sobie sam. Przyjmij moje pięć chlebów i dwie ryby. Pokaż mi, jak dzielić się tym, co mam,
i jak przyjmować pomoc od innych. Kiedy ogarnia mnie lęk, przypominaj mi o obecności Jezusa. Kiedy zaczynam tonąć, pomóż mi wołać do Niego. Naucz mnie przyjmować zarówno Jego wyciągniętą rękę, jak i słowa, które prowadzą mnie ku dojrzalszej wierze. Daj mi serce dziecka, które zna drogę do Ojca. Niech Twoja troska staje się widoczna w moich słowach, decyzjach i sposobie traktowania ludzi. Amen.

Trzynasty rozdział Ewangelii Mateusza ukazuje królestwo niebieskie poprzez obrazy zaczerpnięte z codziennego życia. Jezus mówi o ziarnie, glebie, chwastach, zaczynie, skarbie, perle i sieci. Przez te przypowieści możemy poznawać serce Ojca, który daje życie, cierpliwie prowadzi ku dojrzałości i doprowadza swoje dzieło do końca. To rozdział o wzroście, który nie zawsze jest widoczny, o wartości, którą trzeba odkryć, oraz o odpowiedzi ludzkiego serca. Jezus pokazuje, że obecność trudności nie oznacza nieobecności Boga. Mały początek może prowadzić do wielkiego owocu, a czas oczekiwania ma znaczenie. Perspektywę całego rozdziału rozświetla obietnica, że sprawiedliwi będą jaśnieć w królestwie swojego Ojca. Przyszłość, ku której prowadzi Jezus, ma wymiar rodzinny: należy do Ojca.

Ojciec zasiewa słowo w ludzkim sercu

Jezus rozpoczyna od przypowieści o siewcy. Ziarno pada na różne miejsca, a jego dalszy los zależy od tego, na jaki grunt trafia. W wyjaśnieniu Jezus kieruje uwagę na słuchanie i przyjmowanie słowa o królestwie. W tym obrazie możemy dostrzec Boga, który wychodzi ku człowiekowi. Zanim pojawia się owoc, zostaje dane ziarno. Nasza odpowiedź jest poprzedzona Jego inicjatywą. Ojciec ma nam coś do powiedzenia. Jego słowo może zapuścić korzenie w naszym sposobie myślenia, podejmowania decyzji i budowania relacji. Przyjęte głęboko staje się początkiem przemiany.
Jezus uczciwie pokazuje jednak przeszkody. Można usłyszeć i nie zrozumieć. Można przyjąć słowo z entuzjazmem, lecz wycofać się w trudnościach. Można pozwolić, aby troski i pragnienie bogactwa zajęły całe wnętrze. Ojciec zaprasza nas do przyjrzenia się temu, co dzieje się w naszym sercu. Gdzie brakuje korzeni? Co zagłusza Jego głos? Czego tak kurczowo pilnujemy, że trudno nam zaufać? Takie pytania mogą stać się początkiem szczerej rozmowy z Bogiem. Możemy przynieść Mu również swoją powierzchowność, rozproszenie i lęk.

Ojciec zaprasza do słuchania i rozumienia

Uczniowie pytają Jezusa, dlaczego mówi w przypowieściach. Nie wszystko jest dla nich jasne, ale zbliżają się do Niego ze swoim pytaniem. Poznanie tajemnic królestwa zostaje przedstawione jako dar. Jednocześnie Jezus mówi o ludzkim sercu, które może zamknąć się na to, co słyszy. To poważne ostrzeżenie: można przebywać blisko słowa, a jednak nie pozwalać mu do siebie dotrzeć.
W relacji z Ojcem potrzebujemy gotowości do uczenia się. Dziecko może powiedzieć: „Nie rozumiem. Wyjaśnij mi”. Nie musi udawać dojrzałości, której jeszcze nie ma. Czasem najbardziej zamyka nas przekonanie, że już wszystko wiemy — o Bogu, o sobie, o drugim człowieku. Przestajemy wtedy słuchać, a zaczynamy jedynie szukać potwierdzenia własnych przekonań. Ojcowskie serce zaprasza do bliskości, w której można zadawać pytania i przyjmować odpowiedzi wymagające zmiany. Ważna jest gotowość, by usłyszane słowo dopuścić do własnego życia.

Ojciec chroni życie, które dopiero dojrzewa

Wśród pszenicy pojawia się chwast. Słudzy chcą natychmiast go usunąć, lecz gospodarz dostrzega niebezpieczeństwo: podczas wyrywania mogą zniszczyć również dobre rośliny. Jego cierpliwość wypływa z troski o pszenicę. Widzi konsekwencje działania, których słudzy nie biorą pod uwagę. W tym obrazie możemy rozpoznawać ojcowską uważność. Bóg widzi więcej niż problem wymagający rozwiązania. Dostrzega także życie, które potrzebuje ochrony.
Ta przypowieść dotyczy królestwa w świecie, ale skłania również do refleksji nad naszym traktowaniem ludzi. Jak często chcemy kogoś szybko poprawić? Jak łatwo w gorliwości wypowiadamy słowa, które zawstydzają, odbierają nadzieję lub niszczą zaufanie? Ucząc się serca Ojca, uczymy się uwzględniać kruchość człowieka. Prawda wymaga miłości, a korekta — odpowiedzialności za tego, do kogo jest skierowana. Cierpliwość nie oznacza pozostawiania ludzi bez ochrony przed krzywdą. Gospodarz nazywa zło i zapowiada jego usunięcie. Powstrzymuje jednak działanie, które przyniosłoby kolejne zniszczenie.

Ojciec pozwala zaczynać od małego

Ziarnko gorczycy obrazuje niepozorny początek królestwa i jego późniejszy rozwój. To, co początkowo łatwo przeoczyć, okazuje się zdolne do znacznego wzrostu. Często oceniamy własne życie przez pryzmat tego, co już widać. Chcielibyśmy natychmiastowej dojrzałości, silnej wiary i wyraźnych rezultatów. Mały krok wydaje się nam niewystarczający. W świetle tej przypowieści możemy uczyć się cierpliwości również wobec własnego dojrzewania. Szczera modlitwa, przyznanie się do błędu, pierwszy krok ku pojednaniu — takie rzeczy zasługują na uwagę. Ojciec nie wymaga od nas udawania, że jesteśmy dalej, niż rzeczywiście jesteśmy. Możemy stanąć przed Nim w prawdzie i odpowiedzieć na to, do czego zaprasza nas dzisiaj. Mały początek nie daje podstaw do pogardy. Potrzebuje troski, wierności i czasu.

Ojciec przemienia także to, czego nie widać

Zaczyn zostaje ukryty w mące, a jego działanie stopniowo obejmuje całość. Jezus pokazuje skuteczność królestwa, którego wpływ może pozostawać przez pewien czas niewidoczny. To ważna perspektywa dla człowieka oczekującego przemiany. Nie każda zmiana zaczyna się od wielkiego wydarzenia. Czasem najpierw inaczej reagujemy na czyjąś słabość. Potrafimy zatrzymać oskarżenie. Zaczynamy mówić prawdę o własnym lęku. Ojcowskie prowadzenie sięga naszego wnętrza: motywacji, pragnień, przekonań i ukrytych sposobów szukania bezpieczeństwa. Warto pytać, czy pozwalamy słowu przenikać codzienność. Czy ma ono dostęp do naszych relacji, finansów, ambicji i sposobu przeżywania konfliktów?
Życie z Ojcem stopniowo obejmuje całego człowieka. Także miejsca, do których najtrudniej nam Go zaprosić.

Ojciec doprowadzi sprawiedliwość do końca

Jezus wyjaśnia uczniom przypowieść o chwaście. Wskazuje na działanie nieprzyjaciela oraz na przyszły sąd. Historia świata zmierza do rozstrzygnięcia, w którym zło nie zachowa swojej obecnej przestrzeni działania. Ojcowska miłość pozwala mówić o nadziei dla skrzywdzonych. Ich cierpienie ma znaczenie. Niesprawiedliwość zostaje zauważona, a odpowiedzialność za nią nie znika wraz z upływem czasu. Ten fragment zawiera surowe ostrzeżenie przed nieprawością. Potrzebujemy je usłyszeć także we własnym sumieniu. Pragnienie sprawiedliwości obejmuje gotowość, by Bóg osądził również nasze postępowanie. Jezus prowadzi jednak opowieść ku obietnicy: „Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego”. Przyszłość dzieci Boga zostaje opisana językiem światła. Ostatecznym horyzontem ich życia jest królestwo Ojca, w którym zło nie będzie już tłumiło dobra.

Ojciec zaprasza do odkrycia wartości Jego królestwa

Skarb i drogocenna perła ukazują wartość królestwa. Odkrycie czegoś tak cennego prowadzi do decyzji, która zmienia całe życie. W przypowieści o skarbie szczególne znaczenie ma radość znalazcy. Dostrzega on wartość tego, co znalazł, i dlatego jest gotowy zrezygnować z dotychczasowego majątku. W naszej relacji z Ojcem również pojawia się pytanie o wartość. Czy znamy Jego dobroć na tyle, aby ufać Mu także wtedy, gdy posłuszeństwo coś kosztuje? Przywiązania bywają silne, ponieważ obiecują bezpieczeństwo, uznanie lub kontrolę. Oddanie ich Bogu może odsłonić lęk, którego wcześniej nie zauważaliśmy. Poznawanie Ojca pomaga podejmować takie decyzje z ufnością. Jego królestwo staje się skarbem, wokół którego porządkujemy pozostałe sprawy. Nie chodzi o kupowanie Bożej miłości wyrzeczeniami. Przypowieści pokazują odpowiedź człowieka, który rozpoznał bezcenną wartość królestwa.

Ojciec traktuje nasze wybory poważnie

Przypowieść o sieci powraca do tematu ostatecznego oddzielenia zła od dobra. Jezus przypomina, że nasze życie ma moralny ciężar, a odpowiedź na Boże wezwanie ma znaczenie. Ojcowska miłość daje nam podstawę do zaufania i wzywa do odpowiedzialności. Możemy przyjąć przebaczenie, uznać winę, naprawiać wyrządzone szkody i zmieniać postępowanie. Nie potrzebujemy ukrywać się za samą deklaracją wiary. Ojciec zaprasza nas do życia w prawdzie, która obejmuje konkretne decyzje. Słowa o sądzie warto przyjąć osobiście, zanim skierujemy je ku innym. Prowadzą do pytania: czy pozwalam Bogu dotknąć tego, co w moim życiu krzywdzące i nieuczciwe?

Ojciec uczy nas dzielić się otrzymanym dobrem

Jezus porównuje uczonego, który stał się uczniem królestwa, do gospodarza wydobywającego ze skarbca rzeczy nowe i stare. Przyjęte poznanie staje się dobrem, którym można służyć innym. Uczeń czerpie z Pisma, a nauczanie Jezusa otwiera przed nim głębsze rozumienie Bożego działania. Poznawanie serca Ojca również prowadzi do dzielenia się tym, co otrzymaliśmy. Doświadczone miłosierdzie może kształtować sposób rozmowy z człowiekiem, który upadł. Otrzymana cierpliwość może pomóc nam towarzyszyć komuś, kto dopiero się uczy. Dojrzałość przejawia się także w tym, czy potrafimy przekazywać prawdę w sposób, który pomaga drugiemu wzrastać.

Można zatrzymać się na tym, co znajome

Mieszkańcy rodzinnej miejscowości Jezusa znają Jego rodzinę i pochodzenie. Zdumiewają się Jego mądrością, lecz powątpiewają o Nim. Ich historia skłania do pytania, czy własne wyobrażenia nie ograniczają naszej gotowości przyjęcia Boga. Możemy znać biblijne opowieści, modlitwy i religijny język, a mimo to zamykać się na to, co Jezus pokazuje nam dzisiaj. Dotyczy to również obrazu Ojca. Ktoś przez lata widział w Nim przede wszystkim surowość. Ktoś inny nauczył się pomijać Jego wezwanie do przemiany. Potrzebujemy pozwalać Jezusowi korygować te wyobrażenia. Poznawanie Ojca wymaga pokory: gotowości, by uznać, że wciąż możemy zobaczyć więcej.

Co XII Rozdział Ewangelii Mateusza mówi nam
o Ojcu?

Czytany w świetle nauczania Jezusa rozdział pomaga nam dostrzec Ojca, który:

• wychodzi ku człowiekowi ze swoim słowem;
• zaprasza do słuchania, rozumienia i odpowiedzi;
• cierpliwie chroni życie podczas wzrostu;
• pozwala docenić małe początki;
• prowadzi przemianę sięgającą ludzkiego wnętrza;
• traktuje zło i krzywdę z pełną powagą;
• daje królestwo warte całkowitego zaangażowania;
• uczy odpowiedzialności za własne wybory;
• przygotowuje przyszłość, w której Jego dzieci będą jaśnieć.

Od mentalności sieroty do serca dziecka

Określenie „mentalność sieroty” opisuje tutaj duchowy sposób przeżywania relacji z Bogiem: przekonanie, że jesteśmy zdani wyłącznie na siebie i musimy nieustannie zabezpieczać własną wartość. Takie przekonanie może rodzić pośpiech, porównywanie się i potrzebę kontroli. Trudno wtedy zgodzić się na proces wzrostu. Każda słabość wygląda jak zagrożenie, a cudze powodzenie przypomina o własnych brakach. Serce dziecka uczy się powierzać Ojcu to, czego jeszcze nie potrafi uporządkować. Przyjmuje odpowiedzialność za dzisiejszy krok, pozostawiając Bogu ostateczny wynik. Może powiedzieć: „Ojcze, pokaż mi, co zagłusza Twoje słowo”. Może uznać: „Potrzebuję głębszych korzeni”. Może też cieszyć się dobrem, które dopiero zaczyna wzrastać.
Czy ufam Ojcu na tyle, aby przyjmować Jego słowo, poddawać się przemianie i cierpliwie dojrzewać?

Pytania do osobistej refleksji

• Co obecnie najbardziej zagłusza we mnie słowo Boga?
• Czy potrafię przyjść do Ojca z tym, czego nie rozumiem?
• W jakiej dziedzinie oczekuję od siebie lub innych natychmiastowej dojrzałości?
• Jakie małe oznaki wzrostu mogę dziś zauważyć?
• Czy pozwalam Bogu przemieniać również moje ukryte motywacje?
• Co jest dla mnie tak cenne, że trudno mi powierzyć to Ojcu?
• Czy moja troska o sprawiedliwość obejmuje uczciwe spojrzenie na własne postępowanie?
• Jaki utrwalony obraz Boga potrzebuje korekty w świetle Jezusa?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci za słowo, które zasiewasz w moim sercu. Pomóż mi je przyjmować, rozumieć i wprowadzać w życie. Pokaż mi to, co je zagłusza, i umacniaj moje korzenie w Tobie. Ucz mnie cierpliwości wobec wzrostu. Pomóż dostrzegać małe początki dobra i troszczyć się o nie z wiernością. Daj mi łagodność wobec ludzkiej kruchości oraz odwagę, by nazywać zło i chronić skrzywdzonych. Otwieraj moje oczy na wartość Twojego królestwa. Uwalniaj mnie od potrzeby kontrolowania wszystkiego i prowadź do zaufania, które wyraża się w posłuszeństwie. Dziękuję, że przyszłość należy do Ciebie. Naucz mnie żyć jak Twoje dziecko, słuchać Twojego Syna i dzielić się dobrem, które od Ciebie otrzymuję. Amen.

Dwunasty rozdział Ewangelii Mateusza ukazuje konflikt między Jezusem
a przywódcami religijnymi. Jednocześnie odsłania znacznie głębszą prawdę: Jezus pokazuje nam serce Ojca. Faryzeusze widzą przepisy, przewinienia i powody do oskarżenia. Jezus widzi ludzi: głodnych, chorych, zniewolonych, zagubionych i odrzuconych. Jego postępowanie objawia Ojca, który nie szuka sposobności, aby człowieka potępić, lecz pragnie go uratować i przywrócić mu życie.

Ojciec widzi potrzebę, zanim oceni zachowanie

Uczniowie Jezusa są głodni, dlatego zrywają kłosy w szabat. Faryzeusze nie dostrzegają ich głodu. Widzą jedynie naruszenie przyjętych reguł.
Jezus odpowiada słowami: „Miłosierdzia chcę, a nie ofiary”.
To zdanie trafia w samo centrum ojcowskiego serca Boga. Ojciec nie ignoruje posłuszeństwa, ale nie oddziela go od miłości. Jego przykazania nie zostały dane po to, aby przygniatać człowieka. Mają chronić życie, budować relację i prowadzić ku wolności. Religijne myślenie pyta: „Czy ten człowiek spełnił wymagania?”. Ojcowskie serce pyta: „Czego potrzebuje moje dziecko? Jak mogę je poprowadzić ku życiu?”.
Bóg nie patrzy na nas jak bezduszny kontroler. Widzi nasze zmęczenie, głód, ograniczenia i prawdziwe potrzeby. Nie oznacza to, że wszystko akceptuje. Oznacza, że nawet kiedy nas koryguje, czyni to z miłości, a nie z pragnienia odrzucenia.

Ojciec zawsze opowiada się za życiem

W synagodze znajduje się człowiek z bezwładną ręką. Dla faryzeuszy staje się on elementem teologicznego sporu. Dla Jezusa pozostaje człowiekiem potrzebującym pomocy. Chrystus pyta, czy wolno w szabat czynić dobro, po czym uzdrawia chorego. Pokazuje w ten sposób, że serce Ojca zawsze zwraca się ku życiu, odnowieniu i przywróceniu człowiekowi godności. Faryzeusze potrafili ratować własną owcę, lecz mieli problem z przyjęciem uzdrowienia człowieka. Jezus przypomina, że człowiek ma dla Boga ogromną wartość. Ojcowskie serce nie traktuje ludzi jak przypadków, problemów ani projektów do naprawienia. Ojciec widzi syna lub córkę. Widzi cierpienie, którego inni mogą nie zauważyć. Nie przechodzi obojętnie obok tego, co w nas bezwładne, zranione lub obumarłe.

Ojciec nie łamie tego, co już zostało zranione

Mateusz opisuje Jezusa słowami proroka Izajasza: „Trzciny nadłamanej nie złamie i knota tlącego się nie dogasi”. Jest to jeden z najpiękniejszych biblijnych obrazów ojcowskiej czułości. Nadłamana trzcina nie wydaje się przydatna. Tlący się knot daje niewiele światła i dużo dymu. Świat łatwo odrzuca to, co słabe, nieskuteczne i uszkodzone. Ojciec postępuje inaczej. Jezus nie przychodzi do zranionego człowieka z dodatkowym ciężarem. Nie mówi: „Dlaczego nie jesteś silniejszy?”. Nie pogardza wiarą, która zaledwie się tli. Delikatnie podtrzymuje to, co jeszcze żyje, i prowadzi ku odnowieniu. Ojcowskie serce Boga nie jest brutalne. Ojciec zna naszą kruchość. Wie, gdzie zostaliśmy zranieni, czego się boimy i jak niewiele siły czasem nam pozostało. Jego łagodność nie jest jednak bezradnością. Jezus prowadzi sprawiedliwość do zwycięstwa. Czułość Ojca ma moc odbudować człowieka.

Ojciec uwalnia swoje dzieci

Jezus uzdrawia człowieka zniewolonego przez złego ducha. Przywraca mu możliwość widzenia i mówienia. To, co więziło go od wewnątrz, zostaje pokonane. Uzdrowienie pokazuje, że Ojciec nie pozostaje obojętny wobec sił niszczących życie Jego dzieci. Jezus przedstawia siebie jako Tego, który wchodzi do domu „mocarza”, wiąże go i uwalnia jego więźniów. Królestwo Boże nie jest zatem teorią. Jest wkroczeniem Boga w ludzką niewolę. Ojciec nie zawstydza zniewolonego człowieka. Nie obwinia go za to, że nie potrafi sam się uwolnić. Przychodzi z mocą większą niż to, co go więzi.
Dotyczy to również naszych wewnętrznych więzień: lęku, poczucia odrzucenia, fałszywego obrazu siebie, grzechu i destrukcyjnych schematów. Ojciec nie mówi jedynie: „Postaraj się bardziej”. Zaprasza nas, abyśmy poddali się mocy Jego Syna.

Ojcowskie serce można świadomie odrzucać

Faryzeusze widzą uwolnienie człowieka, ale przypisują je działaniu szatana. Dobro nazywają złem, ponieważ nie chcą uznać autorytetu Jezusa. W tym kontekście Chrystus ostrzega przed bluźnierstwem przeciwko Duchowi Świętemu. Nie chodzi o pojedynczą, pochopnie wypowiedzianą myśl ani o chwilę zwątpienia. Chodzi o uporczywe zamykanie serca na prawdę i świadome odrzucanie świadectwa Ducha. Ojciec jest miłosierny, ale nie zmusza człowieka do przyjęcia miłości. Można tak długo odrzucać światło, aż zacznie się je nazywać ciemnością. Problem nie polega wtedy na tym, że Ojciec nie chce przebaczyć, lecz na tym, że człowiek nie chce uznać swojego grzechu i przyjąć przebaczenia. Jeśli ktoś obawia się, że popełnił niewybaczalny grzech, sama ta troska może świadczyć o tym, że jego serce nie stało się obojętne. Ojcowskie serce Boga nie zastawia pułapek na człowieka szukającego przebaczenia.

Ojciec pragnie uzdrowić źródło

Jezus mówi, że usta wypowiadają to, czym przepełnione jest serce. Nasze słowa są owocem ukrytego korzenia. Ojciec nie chce jedynie poprawić naszego zewnętrznego zachowania. Pragnie dotrzeć do miejsca, z którego ono wypływa. Interesuje Go nie tylko to, co powiedzieliśmy, ale również rana, lęk lub przekonanie, które ukształtowały nasze słowa. To nie usuwa odpowiedzialności. Jezus mówi wyraźnie, że słowa mają znaczenie. Ojciec jednak nie ogranicza się do nakazu: „Mów lepiej”. Pragnie przemienić nasze wnętrze, aby dobry owoc wyrastał z uzdrowionego serca. Człowiek przekonany, że musi zasłużyć na miłość, będzie często porównywał się z innymi, bronił swojej wartości albo atakował. Człowiek, który przyjmuje miłość Ojca, może mówić prawdę bez poniżania, przepraszać bez utraty poczucia wartości i błogosławić bez lęku, że sam będzie miał mniej.

Ojciec dał największy znak

Przywódcy proszą Jezusa o kolejny znak, chociaż widzieli już Jego dzieła. Jezus odpowiada zapowiedzią znaku Jonasza — swojej śmierci, pogrzebu i zmartwychwstania. Krzyż i zmartwychwstanie są najpełniejszym objawieniem serca Ojca. Bóg nie tylko mówi, że nas kocha. Oddaje za nas swojego Syna i otwiera drogę powrotu do domu. Czasem prosimy: „Boże, pokaż mi jeszcze jeden dowód, że mnie kochasz”. Ojciec może dawać nam wiele osobistych znaków swojej dobroci, ale ostateczną odpowiedzią pozostaje Jezus. Krzyż mówi, jak daleko sięga Jego miłość. Zmartwychwstanie pokazuje, że Jego miłość jest silniejsza niż grzech, wstyd i śmierć. Nie musimy bez końca sprawdzać, czy Ojciec jest do nas dobrze nastawiony. Jego nastawienie zostało objawione w Chrystusie.

Ojciec nie chce pozostawić domu pustego

Jezus opowiada o nieczystym duchu, który opuszcza człowieka, a następnie wraca do uporządkowanego, lecz pustego domu. Samo usunięcie złych zachowań nie daje pełni życia. Ojciec nie chce tylko posprzątać naszego wnętrza. Chce w nim zamieszkać. Można porzucić nałóg, ograniczyć destrukcyjne zachowania
i uporządkować codzienność, a mimo to nadal żyć jak sierota: bez poczucia przynależności, bezpieczeństwa i bliskości. Pustki nie da się uzdrowić samą dyscypliną. Musi zostać wypełniona obecnością Boga. Dojrzałość nie polega jedynie na tym, że w naszym życiu jest mniej zła. Polega również na tym, że jest w nim coraz więcej Ojca: Jego prawdy, miłości, pokoju i sposobu patrzenia na ludzi.

Ojciec wprowadza nas do swojej rodziny

Na końcu rozdziału Jezus wskazuje na swoich uczniów i mówi: „Kto pełni wolę mojego Ojca, który jest w niebie, ten jest Mi bratem, siostrą i matką”.
To pierwsze miejsce w tym rozdziale, w którym Jezus bezpośrednio mówi o „moim Ojcu”. Całe wcześniejsze działanie Chrystusa pokazuje jednak, jakie jest serce tego Ojca. Jezus otwiera przed ludźmi nową przestrzeń przynależności. Rodzina Boga nie jest zamkniętym kręgiem przeznaczonym dla osób o właściwym pochodzeniu, pozycji lub religijnej reputacji. Ojciec przyjmuje tych, którzy odpowiadają na Jego wezwanie.
Pełnienie woli Ojca nie jest ceną, którą płacimy za adopcję. Jest owocem relacji. Nie jesteśmy posłuszni po to, aby przekonać Boga, by uczynił nas dziećmi. Uczymy się posłuszeństwa, ponieważ w Chrystusie zostaliśmy zaproszeni do Jego domu.

Co XII rozdział Mateusz mówi o Ojcu?

Ten rozdział pokazuje Ojca, który:

• wybiera miłosierdzie zamiast religijnego osądzania;
• widzi potrzeby człowieka ukryte za jego zachowaniem;
• uważa człowieka za cenniejszego niż system i rytuał;
• uzdrawia to, co utraciło sprawność;
• delikatnie podtrzymuje ludzi zranionych i słabych;
• uwalnia swoje dzieci z duchowej niewoli;
• pragnie przemienić serce, a nie tylko zewnętrzne zachowanie;
• objawia swoją miłość przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa;
• napełnia pustkę swoją obecnością;
• daje nam miejsce w swojej rodzinie.

Od mentalności sieroty do serca dziecka

Faryzeusze zachowują się jak ludzie, którzy wierzą, że na uznanie trzeba zasłużyć. Kontrolują siebie i innych, porównują się, oskarżają oraz bronią własnej pozycji. Choć mówią o Bogu, nie potrafią cieszyć się, kiedy Jego moc przywraca komuś życie. Jezus pokazuje inną drogę — życie dziecka znającego serce Ojca. Mentalność sieroty mówi: „Muszę udowodnić swoją wartość”.
Serce dziecka mówi: „Moja wartość wypływa z tego, do kogo należę”.
Mentalność sieroty widzi w drugim człowieku konkurenta lub problem.
Serce dziecka potrafi dostrzec brata albo siostrę.
Mentalność sieroty wykorzystuje zasady, aby zdobyć bezpieczeństwo.
Serce dziecka jest posłuszne, ponieważ ufa Ojcu.
Mentalność sieroty ukrywa słabość.
Serce dziecka przynosi ją Temu, który nie łamie nadłamanej trzciny.
Najważniejsze pytanie tego rozdziału brzmi więc nie tylko: „Czy przestrzegam właściwych zasad?”, ale również: „Czy znam serce Ojca i czy pozwalam, aby Jego miłość kształtowała mój sposób traktowania ludzi?”

Pytania do osobistej refleksji

• Czy wyobrażam sobie Boga przede wszystkim jako surowego kontrolera, czy jako Ojca objawionego w Jezusie?
• Czy wierzę, że Ojciec dostrzega moje potrzeby, zanim oceni moje zachowanie?
• W jakiej dziedzinie czuję się dziś jak nadłamana trzcina albo tlący się knot?
• Czy próbuję samodzielnie uporządkować swoje życie, pozostawiając serce puste?
• Czy moje słowa wypływają z bezpieczeństwa dziecka, czy z lęku sieroty?
• Czy moja wiara pomaga innym doświadczać miłosierdzia Ojca?
• Co zmieniłoby się w moim życiu, gdybym naprawdę uwierzył, że mam miejsce w Bożej rodzinie?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci, że Jezus objawił Twoje prawdziwe serce. Przebacz mi, gdy patrzę na Ciebie jak na surowego sędziego, przed którym muszę zasłużyć na miłość. Uwolnij mnie od mentalności sieroty i naucz żyć jak Twoje dziecko. Przyjdź do tego, co jest we mnie nadłamane, słabe i niemal wygaszone. Ulecz moje serce, napełnij jego puste miejsca swoją obecnością i naucz mnie przyjmować Twoje miłosierdzie. Niech moje słowa, decyzje i relacje pokazują innym, jaki naprawdę jesteś. Dziękuję, że w Chrystusie dajesz mi miejsce w swojej rodzinie. Pomóż mi ufać Twojemu sercu i z tej ufności pełnić Twoją wolę.
Amen.

Są takie chwile, kiedy człowiek nie potrzebuje kolejnej rady. Nie potrzebuje też kogoś, kto przypomni mu, że powinien bardziej się starać. Potrzebuje miejsca, w którym może wreszcie odłożyć ciężar i usłyszeć: „Już nie musisz wszystkiego dźwigać sam”. Jedenasty rozdział Ewangelii Mateusza prowadzi nas właśnie do takiego miejsca. Odsłania Jezusa, który nie odwraca się od naszych pytań, rozczarowań ani zmęczenia. Przeciwnie — przybliża się do nas i pokazuje Serce Ojca.

Czy Ty naprawdę jesteś Tym, na którego czekam?

Jan Chrzciciel przebywa w więzieniu. Ten sam Jan, który wcześniej rozpoznał Jezusa i przygotowywał Mu drogę, teraz posyła swoich uczniów z pytaniem: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść?” To pytanie nie rodzi się w spokojnym miejscu. Rodzi się za murami więzienia, w doświadczeniu bezsilności i zapewne także rozczarowania. Jan głosił nadejście Mesjasza, lecz jego własna sytuacja się nie zmieniła. Drzwi więzienia pozostały zamknięte.
Jezus nie zawstydza Jana. Nie mówi: „Jak możesz jeszcze wątpić?”. Zwraca jego uwagę na owoce swojej obecności: niewidomi odzyskują wzrok, chorzy zostają uzdrowieni, ubodzy słyszą Dobrą Nowinę. To bardzo czuła odpowiedź. Jezus jakby mówił: „Janie, spójrz na to, co robię. Nawet jeśli nie działam dokładnie tak, jak sobie wyobrażałeś, Królestwo Ojca naprawdę przychodzi”.

Ojciec nie boi się naszych pytań. Możemy przynieść Mu także te, które wydają się niewygodne: „Boże, czy naprawdę jesteś ze mną?” „Dlaczego jeszcze nic się nie zmieniło?” „Dlaczego pozwalasz, abym tak długo czekał?” Wiara nie polega na udawaniu, że nie mamy wątpliwości. Wiara pozwala nam przyjść z nimi do Jezusa.

Ojciec widzi więcej niż twoją chwilę słabości

Gdy uczniowie Jana odchodzą, Jezus zaczyna mówić o nim do tłumów.
Nie wypomina mu pytania. Nie określa go jako człowieka chwiejnego. Przypomina ludziom, kim Jan naprawdę jest — prorokiem i posłańcem przygotowującym drogę Panu. Jakie to piękne: Jan odsłonił przed Jezusem swoją niepewność, a Jezus wobec innych chroni jego godność.
Takie jest Ojcowskie Serce. Ojciec nie definiuje cię przez jeden słabszy dzień. Nie sprowadza całej twojej historii do chwili lęku, upadku czy zagubienia. Widzi głębiej. Pamięta twoje „tak”, twoją wierność, ukryte pragnienia i wszystkie kroki, które wykonałeś, choć wiele z nich kosztowało cię więcej, niż ktokolwiek wiedział.
Możesz dziś czuć się jak ktoś zamknięty w więzieniu własnych myśli. Możesz nie rozumieć tego etapu życia. Ojciec jednak nadal wie, kim jesteś. Twoje pytania nie przekreślają twojej historii z Nim.

Nie da się zadowolić serca, które nie chce zaufać

Jezus mówi również o ludziach, którzy odrzucili zarówno Jana, jak i Jego samego. Jan prowadził surowe życie — uznano więc, że jest opętany. Jezus przychodził do ludzi, siadał z nimi przy stole — nazwano Go żarłokiem i przyjacielem grzeszników. Cokolwiek Bóg zrobił, oni znajdowali powód, by Mu nie zaufać.
Ten fragment delikatnie pyta także o nasze serce. Czy pozwalamy Bogu przychodzić w sposób, który On wybiera? Czy może akceptujemy Go tylko wtedy, gdy działa zgodnie z naszym planem? Czasami prosimy Ojca o odpowiedź, lecz wcześniej ustalamy, jak powinna ona wyglądać. Prosimy Go o prowadzenie, ale chcemy, żeby zaprowadził nas dokładnie tam, dokąd sami postanowiliśmy pójść. Ojciec nie zawsze odpowiada według naszych oczekiwań. Zawsze jednak odpowiada zgodnie ze swoją miłością. Jego mądrość jest większa niż perspektywa jednego dnia, jednego wydarzenia czy jednego niespełnionego pragnienia.

Jezus pokazuje nam Ojca

W centrum tego rozdziału Jezus zwraca się do swojego Ojca. Dziękuje Mu, że sprawy Królestwa objawia ludziom prostym — tym, którzy potrafią przyjąć dar jak dzieci. Ojca nie poznajemy przede wszystkim dzięki własnej doskonałości. Poznajemy Go przez Syna. Jezus nie przedstawia nam odległego Boga, którego trzeba przekonać, żeby nas pokochał. On odsłania Ojca, który pierwszy wychodzi do człowieka.
Patrząc na Jezusa, widzimy, jaki jest Ojciec.
Jezus nie odrzuca Jana z powodu jego pytań — taki jest Ojciec. Jezus przywraca godność ludziom zranionym — taki jest Ojciec. Jezus siada przy stole z grzesznikami — taki jest Ojciec. Jezus szuka zagubionych i niesie nadzieję ubogim — takie jest Ojcowskie Serce. Nie musisz wyobrażać sobie Ojca na podstawie ludzkich doświadczeń, rozczarowań czy ran. Możesz zobaczyć Go w Jezusie.

„Przyjdźcie do Mnie”

Rozdział kończy się jednym z najczulszych zaproszeń zapisanych w Ewangelii:„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście”.
Jezus nie mówi: „Najpierw uporządkuj swoje życie”. Nie mówi: „Wróć, kiedy będziesz silniejszy”. Nie żąda, abyśmy przed przyjściem do Niego udowodnili swoją wartość. Mówi po prostu: „Przyjdź”.
Przyjdź ze swoim zmęczeniem. Przyjdź z pytaniami, na które nadal nie znasz odpowiedzi. Przyjdź z ciężarem odpowiedzialności, poczuciem winy i próbą kontrolowania wszystkiego. Przyjdź także wtedy, gdy nie masz już pięknych słów modlitwy.
Odpoczynek, który daje Jezus, nie zawsze oznacza natychmiastowe zniknięcie wszystkich trudności. Oznacza, że nie jesteśmy już w nich sami. Możemy oprzeć głowę na Jego Sercu i przestać walczyć o miłość, którą Ojciec już nam podarował.

Jego jarzmo nie rani

Jezus zaprasza nas, abyśmy wzięli Jego jarzmo i uczyli się od Niego, ponieważ jest cichy i pokorny sercem.
Każdy człowiek coś niesie. Pytanie brzmi: czy dźwigamy ciężary nałożone przez lęk, oczekiwania innych i potrzebę zasłużenia na akceptację, czy uczymy się iść razem z Jezusem? Jego jarzmo nie jest jarzmem niewolnika próbującego zdobyć miłość surowego pana. Jest bliskością Syna, który żyje w miłości Ojca. Jezus uczy nas tego samego życia — opartego nie na presji, lecz na zaufaniu.
Ojciec nie mówi: „Postaraj się bardziej, a może cię przyjmę”. Mówi: „Jesteś mój. Pozwól, że nauczę cię żyć jak moje ukochane dziecko”.
Może właśnie dziś potrzebujesz odłożyć ciężar, którego Ojciec nigdy na ciebie nie położył. Ciężar bycia zawsze silnym. Ciężar zadowalania wszystkich. Ciężar duchowej doskonałości. Ciężar przekonania, że od ciebie zależy cały świat.
Ręce Ojca są wystarczająco mocne, aby unieść to, co ciebie przygniata.

Słowo Ojca dla ciebie

Parafrazując rozdział XI możemy powiedzieć, co Ojciec chce do nas powiedzieć:
Moje dziecko, nie przestraszyły Mnie twoje pytania. Nie oddaliłem się, gdy zabrakło ci pewności. Widzę miejsce, w którym teraz jesteś, i znam ciężar,
o którym nikomu nie powiedziałeś. Nie patrzę na ciebie przez pryzmat twojego najsłabszego dnia. Widzę całą twoją drogę. Widzę miłość, pragnienie dobra i każdy krok uczyniony pomimo lęku. Nie musisz przede Mną niczego udowadniać. Przyjdź taki, jaki jesteś. Oddaj Mi to, czego nie potrafisz już unieść.
Nie żądam od ciebie, abyś szedł sam. Chcę iść razem z tobą. Oprzyj się na Moim Sercu. Jesteś bezpieczny. Jesteś chciany. Jesteś mój.

Pytania do osobistej refleksji

1. Jakie pytanie chciałbym dziś szczerze zadać Jezusowi?
2. Czy jest coś, co Bóg robi inaczej, niż tego oczekiwałem?
3. Przez jaką chwilę słabości zacząłem błędnie określać samego siebie?
4. Jaki ciężar niosę, choć Ojciec nigdy mi go nie powierzył?
5. Co oznaczałoby dla mnie dzisiaj naprawdę przyjść do Jezusa i odpocząć?

Modlitwa

Ojcze, przychodzę do Ciebie taki, jaki jestem. Nie ukrywam swoich pytań, zmęczenia ani rozczarowania. Dziękuję Ci, że nie oceniasz mnie na podstawie jednej trudnej chwili. Ty znasz całe moje serce i pamiętasz każdy krok naszej wspólnej drogi. Jezu, pokaż mi Ojca. Naucz mnie patrzeć na Niego przez Twoje życie, Twoją łagodność i sposób, w jaki przyjmujesz ludzi słabych. Oddaję Ci ciężary, których nie miałem nosić. Rezygnuję z udowadniania swojej wartości, kontrolowania wszystkiego i zasługiwania na miłość. Ucz mnie odpoczywać przy Twoim Sercu. Niech Twoja obecność stanie się moim bezpiecznym miejscem. Ojcze, wierzę, że jestem Twoim ukochanym dzieckiem — także wtedy, gdy nie znam wszystkich odpowiedzi.
Amen.

Dziesiąty rozdział Ewangelii Mateusza może początkowo wydawać się mniej czuły niż poprzedni. Nie ma w nim uzdrowionej kobiety, podniesionego dziecka ani Jezusa siedzącego przy stole z odrzuconymi. Są natomiast polecenia, ostrzeżenia przed prześladowaniem, zapowiedź podziałów oraz wezwanie do wzięcia krzyża.
A jednak również tutaj objawia się Czułe Serce Boga.
Pod koniec dziewiątego rozdziału Jezus patrzy na znękane i porzucone tłumy. Widzi ludzi podobnych do owiec niemających pasterza i głęboko im współczuje. Zaraz potem mówi uczniom, że żniwo jest wielkie, lecz robotników mało.

Rozdział dziesiąty jest bezpośrednią odpowiedzią na to współczucie.

Jezus nie poprzestaje na wzruszeniu. Woła uczniów, udziela im swojej władzy
i posyła ich do ludzi. Jego czułość zaczyna mieć ręce, nogi i głos tych, którzy zgodzili się wyruszyć.

Czułość, która posyła

Mateusz wymienia imiona dwunastu apostołów. Nie są anonimową grupą religijnych specjalistów. Każdy ma własne imię, historię, temperament oraz słabości. Jest pośród nich Piotr, który okaże się zdolny zarówno do odważnego wyznania wiary, jak i do zaparcia się Jezusa. Są Jakub i Jan, gwałtowni synowie Zebedeusza. Jest Tomasz, który będzie zmagał się z wątpliwościami. Jest Mateusz — dawny celnik — oraz Szymon Gorliwy, reprezentujący środowisko wrogie rzymskiej okupacji. Jest również Judasz, który zdradzi Jezusa. To niezwykłe grono. Jezus mógłby poszukać ludzi bardziej przewidywalnych, doskonalszych i lepiej przygotowanych. Wybiera jednak tych konkretnych uczniów. Nie czeka, aż staną się bezbłędni. Powołuje ich i zaczyna kształtować w drodze.
To dobra wiadomość dla każdego, kto sądzi, że Bóg będzie mógł się nim posłużyć dopiero wtedy, gdy znikną wszystkie jego słabości. Jezus nie posyła ludzi dlatego, że są już doskonali. Posyła ich, ponieważ pragnie dzielić się z nimi własną misją i stopniowo przemieniać ich serca.
Czułość Boga nie tylko pochyla się nad naszą kruchością. Obdarza nas również zaufaniem.

Jezus dzieli się tym, co należy do Niego

Jezus udziela apostołom władzy nad duchami nieczystymi oraz mocy uzdrawiania chorób i słabości. Nie każe im iść wyłącznie we własnym imieniu ani polegać na własnych możliwościach. Dzieli się z nimi tym, co sam posiada. To ważny rys Serca Boga. Jezus nie zatrzymuje dobra dla siebie. Nie buduje swojej wyjątkowości poprzez utrzymywanie innych w bezradności. Podnosi uczniów, wyposaża ich i pozwala im uczestniczyć w tym, co czyni. Każdy dar pozostaje Jego łaską, ale łaska nie upokarza człowieka. Czyni go współpracownikiem.
Uczniowie mają głosić, że bliskie jest królestwo niebieskie, uzdrawiać chorych, wskrzeszać umarłych, oczyszczać trędowatych i wypędzać złe duchy. Ich posłanie jest przedłużeniem misji Jezusa. Mają iść tam, gdzie człowiek został dotknięty cierpieniem, wykluczeniem, zniewoleniem oraz śmiercią. Bóg nie posyła ich
z abstrakcyjną teorią. Posyła ich z dobrą nowiną, która ma dotknąć rzeczywistych ran człowieka. Pozwala im być uczestnikami radości jaką daje dzielenie się
z innymi dobrem.

„Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”

Te słowa odsłaniają zasadę królestwa Bożego. Wszystko zaczyna się od otrzymania. Uczniowie nie są właścicielami mocy, prawdy ani miłosierdzia.
Nie zapracowali na swoje powołanie i nie mogą uczynić z Bożych darów sposobu zdobywania przewagi nad innymi. Najpierw sami zostali odnalezieni, przyjęci i obdarowani. Dopiero dlatego mogą dawać. To chroni ich zarówno przed pychą, jak i przed duchowym wyczerpaniem. Człowiek, który usiłuje dawać coś, czego sam nieustannie nie przyjmuje od Boga, szybko zaczyna działać o własnych siłach. Może stać się surowy wobec siebie, a później także wobec innych.
Czułość chrześcijańskiego świadectwa rodzi się z pamięci: mnie również okazano miłosierdzie. Ja także żyję z daru. Nie przychodzę jako ktoś lepszy, lecz jako człowiek, który znalazł chleb i chce wskazać innym, gdzie można go otrzymać.

Bóg uczy swoich uczniów zależności

Jezus nakazuje uczniom wyruszyć bez zapasów, pieniędzy i dodatkowego zabezpieczenia. To polecenie dotyczy ich konkretnej misji i nie musi oznaczać, że każdy uczeń Jezusa w każdej sytuacji powinien zrezygnować z rozsądnego przygotowania. Odsłania jednak ważną prawdę: posłanie nie może opierać się wyłącznie na ludzkiej kontroli. Uczniowie mają doświadczyć, że nie wszystko zależy od nich. Będą potrzebować Boga, ale także gościnności innych ludzi. Będą musieli pozwolić, aby ktoś przyjął ich do domu, podał im posiłek i dał miejsce do odpoczynku. To również może być lekcją czułości. Łatwiej czasem pomagać, niż pozwolić, żeby ktoś pomógł nam. Łatwiej czuć się potrzebnym, niż przyznać, że sami potrzebujemy wsparcia. Jezus nie posyła samowystarczalnych bohaterów. Posyła wspólnotę ludzi, którzy uczą się zarówno dawać, jak i przyjmować.

Pokój, którego nie można narzucić

Wchodząc do domu, uczniowie mają przekazywać mu pokój. Nie przychodzą więc jako zdobywcy, kontrolerzy ani oskarżyciele. Ich pierwszym darem ma być pokój. Jezus przygotowuje ich jednak również na odrzucenie. Nie każdy dom i nie każde miasto ich przyjmie. Wtedy mają odejść i strząsnąć proch ze swoich stóp.
Może się to wydawać surowe, ale kryje się tutaj ważna granica: uczniowie mają głosić, nie zmuszać. Mogą ofiarować pokój, lecz nie mogą przemocą wprowadzić go do czyjegoś domu. Miłość szanuje wolność, także wtedy, gdy ta wolność mówi „nie”.
Strząśnięcie prochu nie jest zachętą do zemsty. Oznacza, że uczeń nie musi bez końca walczyć o akceptację, udowadniać swojej wartości ani brać odpowiedzialności za decyzje drugiego człowieka. Może pozostawić osąd Bogu i pójść dalej. Czułość potrzebuje granic. Bez nich łatwo przemienia się w przymus, zależność albo próbę kontrolowania innych pod pozorem troski.

„Posyłam was jak owce między wilki”

Jezus nie ukrywa przed uczniami ceny ich posłania. Nie obiecuje, że dobro zawsze zostanie przyjęte z wdzięcznością. Mówi o sądach, biczowaniu, nienawiści, zdradzie oraz prześladowaniu. Jego uczciwość także jest formą miłości. Fałszywa czułość uspokajałaby uczniów obietnicą, że nic bolesnego ich nie spotka. Jezus przygotowuje ich na prawdę. Nie chce, aby w chwili sprzeciwu uznali, że Bóg ich opuścił albo że całkowicie pomylili drogę. Nazywa ich owcami, nie wilkami. Choć zostaną posłani w niebezpieczne miejsca, nie wolno im przyjmować metod tych, którzy ich krzywdzą. Nie mają odpowiadać przemocą na przemoc ani stawać się podobni do swoich prześladowców. Jednocześnie Jezus mówi, aby byli roztropni jak węże i nieskazitelni jak gołębie. Dobroć nie oznacza naiwności. Czyste serce nie wymaga rezygnacji z mądrości. Można kochać, a jednocześnie rozpoznawać zagrożenie. Można przebaczać, a zarazem stawiać granice. Można ufać Bogu, nie powierzając bezmyślnie siebie każdemu człowiekowi. Czułość Jezusa nie jest bezbronna w znaczeniu bezradności. Łączy łagodność z roztropnością.

Ojciec będzie mówił przez was

Jezus zapowiada, że uczniowie zostaną postawieni przed sądami i władcami. Mówi jednak, aby nie martwili się wcześniej o to, jak będą się bronić. W odpowiedniej chwili zostaną im dane właściwe słowa, ponieważ będzie przez nich mówił Duch Ojca. Nie oznacza to pochwały nieprzygotowania. Jest obietnicą dla chwili, w której człowiek zostanie pozbawiony kontroli i stanie wobec sytuacji przekraczającej jego możliwości. Jezus wie, że lęk może odebrać mowę. Wie, jak bardzo człowiek boi się, że w decydującym momencie nie znajdzie odpowiednich słów. Dlatego zapewnia: nie będziecie pozostawieni sami sobie. Szczególnie czułe jest określenie „Duch Ojca waszego”. Jezus nie mówi tylko o bezosobowej sile, która dostarczy właściwej odpowiedzi. Mówi o obecności Ojca. W chwili próby uczeń nadal pozostaje Jego dzieckiem. Kiedy zabraknie naszych słów, Ojciec nie straci głosu.

Bóg nie obiecuje braku cierpienia, lecz swoją obecność

Dziesiąty rozdział burzy wyobrażenie, że bliskość Boga gwarantuje życie wolne od konfliktów. Jezus mówi otwarcie, że z powodu Jego imienia uczniowie mogą zostać odrzuceni nawet przez najbliższych. Nie oznacza to, że Bóg pragnie rozpadu rodzin. Jezus pokazuje raczej, że prawda może ujawnić ukryte podziały. Decyzja pójścia za Nim nie zawsze spotka się ze zrozumieniem, ponieważ Jego droga narusza ludzkie układy, interesy i fałszywy pokój budowany kosztem prawdy. Czasami wierność Bogu prowadzi do bolesnego napięcia. Nie każde cierpienie jest jednak dowodem wierności. Możemy doświadczać sprzeciwu również wskutek własnej pychy, braku delikatności albo niewłaściwego postępowania. Dlatego słowa Jezusa nie powinny służyć do usprawiedliwiania każdej kłótni. Jezus nie mówi: „Każdy konflikt dowodzi, że macie rację”. Mówi raczej: „Jeżeli
z powodu wierności Mnie zostaniecie odrzuceni, nie uznawajcie tego za znak,
że was opuściłem”.

„Nie bójcie się”

W samym środku zapowiedzi prześladowań Jezus trzykrotnie mówi uczniom, aby się nie bali. Nie zawstydza ich lęku. Nie mówi: „Prawdziwie wierzący nigdy się nie boi”. Daje im natomiast powody, dzięki którym lęk nie musi decydować o ich postępowaniu. Prawda ostatecznie zostanie odsłonięta. Ludzie mogą zranić ciało, lecz nie mają pełnej władzy nad człowiekiem. Ostateczny los uczniów pozostaje
w rękach Boga.
Najczulszy obraz pojawia się jednak w słowach o wróblach. Wróble należały do najtańszych ptaków sprzedawanych na rynku. Z ludzkiej perspektywy niemal nie miały wartości. Jezus mówi jednak, że żaden z nich nie upada bez wiedzy Ojca. Następnie zapewnia uczniów, że policzone są nawet wszystkie włosy na ich głowach. To nie jest obraz Boga prowadzącego chłodną ewidencję stworzenia.
To język najgłębszego zainteresowania. Ojciec zna to, czego człowiek sam nie potrafi policzyć. Nic z naszego życia nie jest dla Niego zbyt małe, aby to zauważył. Jezus nie mówi, że wróbel nigdy nie spadnie. Nie obiecuje też uczniom, że nigdy nie zostaną zranieni. Obiecuje coś innego: żaden upadek nie wydarza się poza spojrzeniem Ojca. Bóg nie zawsze powstrzymuje cierpienie, lecz nigdy nie staje się wobec niego obojętny.
„Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli”. Nie dlatego, że zawsze będziemy silni. Nie dlatego, że zdołamy wszystko przewidzieć. Możemy nie pozwolić lękowi kierować naszym życiem, ponieważ jesteśmy znani i strzeżeni przez Ojca, dla którego nic w nas nie jest nieważne.

Jezus, który przyznaje się do człowieka

Jezus mówi, że do tego, kto przyzna się do Niego przed ludźmi, również On przyzna się przed Ojcem. W tych słowach obecne jest wezwanie do odwagi, ale można zobaczyć w nich także niezwykłą obietnicę. Jezus przedstawia ucznia Ojcu jako kogoś, kto do Niego należy. Człowiek może zostać odrzucony przez ziemskie środowisko, niezrozumiany, wyśmiany albo pozbawiony dobrego imienia. Jezus mówi jednak: „Ja się ciebie nie zaprę. Wobec Ojca wypowiem twoje imię”. Nasze świadectwo o Jezusie jest odpowiedzią na Jego wcześniejszą wierność wobec nas. To On pierwszy przyjął nas jako swoich. Trudne słowa o zaparciu się Go nie mają popychać człowieka ku rozpaczliwemu udowadnianiu własnej odwagi. Piotr, który ze strachu wyparł się Jezusa, został później odnaleziony i przywrócony. Ostrzeżenie jest poważne, ale ostatnim słowem Jezusa wobec skruszonego ucznia pozostaje miłosierdzie.

Miecz, który ujawnia prawdę

Jednymi z najtrudniejszych słów rozdziału są te, w których Jezus mówi, że nie przyszedł przynieść pokoju, lecz miecz. Nie jest to wezwanie do przemocy.
Ten sam Jezus błogosławi ludzi wprowadzających pokój, nakazuje kochać nieprzyjaciół, a podczas pojmania każe schować miecz. Miecz jest tutaj obrazem podziału, jaki może wywołać spotkanie z prawdą. Jezus przychodzi z pokojem pojednania z Bogiem, ale nie z pozornym spokojem osiągniętym dzięki przemilczaniu zła. Jego obecność domaga się decyzji i odsłania to, co wcześniej pozostawało ukryte. Czasem najbardziej kochającą rzeczą nie jest utrzymanie ciszy za wszelką cenę. Miłość może wymagać nazwania krzywdy, postawienia granicy, odmowy uczestniczenia w złu albo wybrania prawdy mimo niezrozumienia najbliższych. Czułe Serce Boga nie jest sercem, które akceptuje wszystko. Jest łagodne, ale prawdziwe. Jego miłość leczy, dlatego musi również odsłonić to, co niszczy człowieka.

Kochać Jezusa bardziej

Jezus mówi, że kto kocha ojca, matkę, syna albo córkę bardziej niż Jego, nie jest Go godzien. Nie zachęca w ten sposób do zaniedbywania rodziny. W całej Ewangelii miłość do Boga prowadzi do głębszej, odpowiedzialnej miłości wobec ludzi. Jezus dotyka jednak kwestii pierwszeństwa. Żaden człowiek nie może zająć miejsca Boga. Jeśli od drugiej osoby oczekujemy, że zapewni nam ostateczne bezpieczeństwo, wartość i sens, nakładamy na nią ciężar, którego nie jest w stanie unieść. Relacja, która staje się absolutem, może stopniowo zamienić miłość w lęk, kontrolę albo uzależnienie. Pierwszeństwo Jezusa nie pomniejsza ludzkiej miłości. Oczyszcza ją. Kiedy wiem, że ostatecznie należę do Boga, nie muszę posiadać drugiego człowieka. Mogę go kochać, nie czyniąc z niego źródła własnego istnienia. Mogę też pozostać wierna dobru, nawet jeśli ktoś bliski nie akceptuje mojego wyboru.

Wziąć swój krzyż

Dla pierwszych słuchaczy krzyż nie był religijną ozdobą. Był narzędziem hańby, cierpienia i śmierci. Słowa Jezusa musiały więc brzmieć wstrząsająco. Wzięcie krzyża nie oznacza, że każde cierpienie trzeba biernie zaakceptować. Nie oznacza zgody na przemoc, trwanie w krzywdzie ani rezygnacji z szukania pomocy. Jezus wielokrotnie uwalnia ludzi od tego, co ich niszczy. Krzyż oznacza raczej cenę miłości wiernej do końca. Jest zgodą, aby prawda, dobro i wierność Bogu były ważniejsze niż zachowanie własnej wygody, pozycji czy aprobaty innych.
Jezus nie każe uczniom iść drogą, której sam nie wybierze. Zanim krzyż stanie się ich wezwaniem, jest Jego własną drogą. Bóg nie stoi obok cierpiącego człowieka i nie wydaje mu chłodnego polecenia: „Nieś”. W Jezusie sam bierze krzyż na ramiona. To zmienia wszystko. Chrześcijanin nie niesie krzyża po to, aby zasłużyć na miłość Boga. Może go przyjąć dlatego, że został już pokochany i nie idzie sam.

Stracić życie, aby je odnaleźć

Jezus mówi, że kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci je z Jego powodu, odnajdzie je. Człowiek może tak bardzo próbować zabezpieczyć siebie, że przestanie naprawdę żyć. Może unikać każdej straty, każdego ryzyka i każdej prawdziwej więzi. Może budować życie wyłącznie wokół własnego bezpieczeństwa, aż stanie się ono ciasne i zamknięte. Jezus zaprasza do innego życia — otrzymywanego jako dar i dlatego zdolnego stać się darem.
Stracić życie dla Niego nie znaczy przestać troszczyć się o siebie ani pozwalać innym siebie niszczyć. Oznacza przestać czynić własne „ja” jedynym centrum świata. To zgoda, aby miłość była ważniejsza niż egoizm, prawda większa niż reputacja, a wierność cenniejsza niż wygoda. Paradoks Ewangelii polega na tym, że właśnie wtedy człowiek odnajduje siebie najpełniej.

Bóg ukryty w przyjmowanym człowieku

Rozdział kończy się słowami o przyjmowaniu posłanych. Kto przyjmuje ucznia Jezusa, przyjmuje samego Jezusa, a kto przyjmuje Jezusa, przyjmuje Ojca.
W ten sposób droga prowadzi z powrotem do Czułego Serca Boga. Ojciec posyła Syna. Syn posyła uczniów. Uczeń przychodzi do człowieka. A człowiek, otwierając przed nim drzwi, może nieświadomie przyjąć samego Boga.
Na końcu Jezus wspomina o podaniu kubka świeżej wody jednemu z najmniejszych. To drobny gest — niemal niewidoczny. Nie wymaga wielkich zdolności, pozycji ani środków. Bóg jednak go zauważa. Rozdział rozpoczyna się od wielkich znaków: uzdrawiania chorych, oczyszczania trędowatych i wskrzeszania umarłych. Kończy się kubkiem wody. Jakby Jezus chciał powiedzieć, że w królestwie Ojca ważne są zarówno wielkie misje, jak
i najmniejszy gest czułości. Nie każdy będzie przemawiał do tłumów. Każdy może jednak zauważyć spragnionego człowieka. Nic, co zostało uczynione z miłości, nie jest dla Boga zbyt małe.

Co Mateusz 10 mówi o Czułym Sercu Boga?

Dziesiąty rozdział Ewangelii Mateusza pokazuje Boga, który:

• odpowiada na cierpienie ludzi, posyłając do nich swoich uczniów;
• zna każdego powołanego po imieniu i posługuje się ludźmi niedoskonałymi;
• dzieli się swoją mocą, zamiast zatrzymywać ją wyłącznie dla siebie;
• przypomina, że wszystko zaczyna się od darmowego daru;
• uczy nas zarówno dawania, jak i przyjmowania pomocy;
• przynosi pokój, ale nigdy nie narzuca go przemocą;
• nie ukrywa przed nami trudności i przygotowuje nas na prawdę;
• nie pozwala, aby owce musiały zamienić się w wilki;
• łączy niewinność z roztropnością, a czułość ze zdrowymi granicami;
• daje swojego Ducha w chwili lęku i bezradności;
• dostrzega każdy nasz upadek i zna nawet włosy na naszej głowie;
• przyznaje się do tych, którzy zaufali Jezusowi;
• nie daje pozornego pokoju kosztem prawdy;
• oczyszcza nasze relacje, zajmując w sercu pierwsze miejsce;
• nie patrzy na nasz krzyż z daleka, lecz sam idzie przed nami;
• dostrzega nawet kubek wody podany najmniejszemu człowiekowi.

Czułość, która otrzymuje ręce i nogi

W dziewiątym rozdziale widzieliśmy Jezusa, którego Serce porusza się na widok znękanych i porzuconych ludzi. W rozdziale dziesiątym to współczucie zostaje powierzone uczniom. Jezus jakby mówił: „Widzieliście, jak patrzę na człowieka. Widzieliście, jak zbliżam się do chorych, grzesznych, odrzuconych i pogrążonych w żałobie. Teraz idźcie i nieście innym to, co sami przy Mnie otrzymaliście”.
Uczeń Jezusa nie zostaje posłany przede wszystkim po to, aby wygrać spór, zbudować własną pozycję albo udowodnić światu swoją rację. Zostaje posłany, aby objawiać Serce Ojca.
Czasem zrobi to, wypowiadając prawdę. Czasem, pozostając wiernym mimo sprzeciwu. Czasem, wyznaczając potrzebną granicę. A czasem po prostu podając komuś kubek świeżej wody. Misja nie zaczyna się od pytania: „Czy jestem wystarczająco silna?”. Zaczyna się od świadomości, że zostałam wezwana po imieniu, obdarowana i posłana przez Tego, który zna wszystkie moje lęki.
Nie muszę być źródłem czułości. Mam pozwolić, aby czułość Boga przepływała przeze mnie.

Pytania do osobistej refleksji

1. Czy potrafię uwierzyć, że Jezus może mnie powołać i posłać pomimo mojej niedoskonałości?
2. Co otrzymałam od Boga darmo i czym mogę podzielić się z innymi?
3. Czy łatwiej jest mi pomagać, czy przyjmować pomoc i zależeć od innych?
4. Gdzie potrzebuję połączyć łagodność gołębia z roztropnością węża?
5. Czy nie mylę czułości z brakiem granic albo obowiązkiem zdobycia akceptacji wszystkich ludzi?
6. Jakie słowa Jezusa: „Nie bój się”, są mi dzisiaj najbardziej potrzebne?
7. Czy wierzę, że Ojciec widzi również te cierpienia, których nie usuwa natychmiast?
8. Czy któraś z moich relacji zajęła w sercu miejsce, które powinno należeć do Boga?
9. Jaki krzyż jest dzisiaj ceną mojej wierności miłości i prawdzie?
10. Komu mogę podać mój „kubek świeżej wody” — ofiarować mały, konkretny gest troski?

Modlitwa

Jezu, Ty spojrzałeś na znękanych ludzi i Twoje Serce napełniło się współczuciem. Dziękuję Ci, że również mnie wołasz po imieniu. Nie czekasz, aż stanę się doskonała, lecz zapraszasz mnie, abym szła blisko Ciebie i uczyła się Twojego sposobu kochania. Przypominaj mi, że wszystko otrzymałam darmo.
Chroń mnie przed pychą, jakbym była właścicielką Twoich darów,
i przed lękiem, jakbym musiała nieść Twoją misję własnymi siłami.
Daj mi serce łagodne i roztropne. Naucz mnie nie odpowiadać złem na zło,
ale także nie nazywać miłością tego, co pozwala krzywdzie trwać.
Kiedy zabraknie mi słów, niech mówi przeze mnie Duch Ojca.
Kiedy pojawi się lęk, przypomnij mi o wróblach i o tym, że wszystkie włosy na mojej głowie są przez Ciebie policzone.
Pomóż mi uwierzyć, że nic z mojego życia nie umyka Twojemu spojrzeniu.
Nawet gdy upadam, nie spadam poza zasięg Twojego Serca.
Daj mi odwagę wybierania prawdy, ale zachowaj mnie od surowości.
Daj mi gotowość niesienia krzyża, ale nie pozwól mi nazywać krzyżem
krzywdy, przed którą powinnam się chronić.
Naucz mnie odnajdywać życie, czyniąc je darem.
A kiedy nie będę zdolna do wielkich rzeczy, pokaż mi człowieka, któremu mogę podać kubek świeżej wody. Niech moje słowa, decyzje i małe gesty
objawiają Czułe Serce Ojca — Serce, które zna człowieka po imieniu,
widzi jego lęk, przywraca mu godność i nigdy nie uważa miłości za zbyt małą. Amen.

„Ufaj, synu. Ufaj, córko” — Serce Boga w dziewiątym rozdziale Ewangelii Mateusza

Dziewiąty rozdział Ewangelii Mateusza jest pełen ruchu. Jezus przeprawia się przez jezioro, wchodzi do domów, siada przy stole, odpowiada na pytania, zatrzymuje się pośród tłumu. Wokół Niego nieustannie pojawiają się ludzie niosący choroby, grzech, żałobę, samotność i tęsknotę. Każdy czegoś od Niego chce. Każdy przynosi własny ciężar. Jezus jednak nie reaguje zniecierpliwieniem. Nie widzi przed sobą kolejnych problemów do rozwiązania, lecz konkretnych ludzi — każdego z jego historią, zranieniem i pragnieniem ukrytym nieraz głębiej niż wypowiedziana prośba.

W całym tym rozdziale Jezus objawia Czułe Serce Boga. Nie tylko opowiada, jaki jest Ojciec. Pokazuje Go całym sobą: spojrzeniem, dotykiem, obecnością i słowami, którymi zwraca się do cierpiących.

Jezus chce pokazać nam Ojca

Szczególnie poruszają mnie dwa słowa Jezusa: „synu” i „córko”.

Jest w nich coś zaskakującego. Jezus miał około trzydziestu lat, a zwracał się w ten sposób do dorosłych ludzi. Niektórzy z nich mogli być od Niego starsi. Dlaczego więc nazywał ich synem i córką?
Być może właśnie dlatego, że Jezus nie przyszedł jedynie przekazać ludziom informacji o Bogu. Pragnął całym sobą objawić Ojca. Nie tylko mówił, jaki jest Bóg — pozwalał ludziom usłyszeć ton Jego głosu. Kiedy Jezus mówi do sparaliżowanego: „Ufaj, synu”, a do cierpiącej kobiety: „Ufaj, córko”, w Jego słowach można usłyszeć Serce Ojca. Jakby sam Bóg pochylał się nad człowiekiem i mówił: „Nadal do Mnie należysz. Twoja choroba nie odebrała ci miejsca w Moim domu. Twój grzech nie przekreślił twojego dziecięctwa. Nie jesteś dla Mnie obcym przypadkiem ani problemem do rozwiązania. Jesteś Moim dzieckiem”. Bo właśnie przez Jezusa niewidzialna czułość Ojca staje się widzialna i słyszalna.

„Ufaj, synu” — Bóg widzi głębiej niż naszą niemoc

Pierwszym cierpiącym człowiekiem, którego spotykamy w tym rozdziale, jest sparaliżowany. Nie może sam przyjść do Jezusa. Zostaje przyniesiony przez innych.

Jezus zauważa nie tylko jego bezwładne ciało, lecz także wiarę ludzi, którzy go niosą. Pierwsze słowa, jakie kieruje do chorego, nie dotyczą jednak chodzenia. Najpierw mówi: „Ufaj, synu”. Zanim człowiek stanie na nogach, słyszy, że jest synem. To ważna kolejność. Jezus nie rozpoczyna od diagnozy, napomnienia ani wypominania win. Najpierw przywraca człowiekowi poczucie przynależności, przywraca mu tożsamość dziecka Bożego. Jakby chciał powiedzieć: „Jesteś blisko. Nie jesteś dla Mnie ciężarem. Twoja niemoc nie odebrała ci godności”. Dopiero później mówi o odpuszczeniu grzechów i uzdrowieniu.
Czułość Boga nie polega jedynie na usuwaniu bólu. Sięga głębiej — do miejsca,
w którym człowiek boi się, że z powodu swoich słabości przestał zasługiwać na miłość.
Być może istnieją w nas obszary sparaliżowane przez lęk, wstyd, poczucie winy albo bezradność. Jezus nie patrzy na nie z pogardą. Nie przynagla nas chłodno, abyśmy natychmiast wzięli się w garść. Najpierw przywraca nam ufność: „Synu, córko, nadal jesteś blisko”.

Spojrzenie, które nie zamyka człowieka w przeszłości

Następnie Jezus spotyka Mateusza siedzącego w komorze celnej. Dla wielu ludzi Mateusz był zapewne człowiekiem moralnie podejrzanym, współpracownikiem okupanta i kimś stojącym poza wspólnotą osób pobożnych. Jezus widzi go jednak inaczej. Nie mówi: „Najpierw napraw swoje życie, udowodnij, że się zmieniłeś,
a później wróć”. Mówi po prostu: „Pójdź za Mną”. Jedno spojrzenie i jedno zdanie otwierają przed Mateuszem przyszłość. Tam, gdzie inni widzą tylko celnika, Jezus widzi ucznia. Tam, gdzie człowiek dostrzega zmarnowane lata, Bóg może już widzieć początek nowej drogi.
Powołanie Mateusza przypomina, że przemiana nie zawsze poprzedza spotkanie z Bogiem. Bardzo często jest jego owocem. Najpierw zostajemy zauważeni i zaproszeni. Dopiero później, w bliskości Jezusa, uczymy się żyć inaczej.

Bóg siada przy stole z niedoskonałymi

Jezus przyjmuje zaproszenie do domu Mateusza. Przy stole pojawiają się celnicy
i ludzie nazywani grzesznikami. Dla faryzeuszów staje się to powodem zgorszenia. Jezus odpowiada obrazem lekarza. Zdrowi nie potrzebują lekarza — potrzebują go ci, którzy źle się mają. Następnie przypomina, że Bóg pragnie miłosierdzia bardziej niż ofiary. To jedno z najczulszych objawień Ojca w całym rozdziale.
Jezus nie tworzy wspólnoty ludzi udających, że są zdrowi. Tworzy miejsce, w którym można przestać ukrywać swoje rany. Nie domaga się, aby człowiek najpierw sam się uleczył, a dopiero później przyszedł do Boga.
Miłosierdzie nie oznacza, że zło przestaje być złem. Oznacza, że człowiek zraniony przez zło — także przez własne wybory — nie przestaje być wart ratowania. Bóg nie boi się usiąść przy stole naszego nieuporządkowanego życia. Nie czeka na sterylną przestrzeń. Przychodzi jako Lekarz właśnie dlatego, że potrzebujemy uzdrowienia.

Wiara jako bliskość Oblubieńca

Uczniowie Jana pytają Jezusa o post. Zastanawiają się, dlaczego Jego uczniowie nie poszczą tak jak inni. Jezus mówi wtedy o sobie jako o Oblubieńcu.
To niezwykle delikatny obraz. Wiara nie zostaje przedstawiona przede wszystkim jako obowiązek, lecz jako relacja. W centrum życia duchowego nie stoi perfekcyjne wypełnianie zasad, ale obecność Kogoś, kto kocha.
Jezus mówi również o nowym winie i nowych bukłakach. Spotkania z Nim nie da się sprowadzić do dołożenia kilku religijnych praktyk do starego sposobu myślenia. Jego czułość odnawia człowieka od środka.
Praktyki duchowe są dobre, kiedy prowadzą do spotkania z Oblubieńcem. Oderwane od miłości mogą stać się ciężarem i sposobem udowadniania własnej wartości. Przeżywane w relacji stają się odpowiedzią tęskniącego serca.

„Ufaj, córko” — Bóg zauważa ukryte cierpienie

Kiedy Jezus idzie do córki przełożonego synagogi, zbliża się do Niego kobieta cierpiąca od dwunastu lat na krwotok. Jej choroba oznacza nie tylko fizyczne osłabienie. Niesie także społeczne wykluczenie, poczucie nieczystości, wstyd i osamotnienie. Kobieta nie prosi publicznie o pomoc. Podchodzi od tyłu i dotyka skraju płaszcza Jezusa. Jakby pragnęła zostać uzdrowiona, a jednocześnie pozostać niezauważona. Jezus jednak się odwraca. Nie robi tego, aby ją zawstydzić. Chce, by wiedziała, że nie została uzdrowiona przypadkiem ani ukradkiem. Patrzy na nią i mówi: „Ufaj, córko”. Zanim kobieta odejdzie uzdrowiona, zostaje nazwana córką. To nie jest tylko ciepły zwrot. Jezus przywraca jej miejsce pośród ludzi. Do tej, która przez lata mogła czuć się nieczysta, odrzucona i zapomniana, przemawia językiem więzi. „Jesteś córką. Należysz. Masz swoje miejsce. Twoje cierpienie nie odebrało ci godności”. Czułe Serce Boga dostrzega także ludzi, którzy nie potrafią głośno prosić. Widzi dyskretny gest, niewypowiedzianą modlitwę i tę resztkę nadziei, z którą człowiek dotyka skraju Jego szaty.
Nie każda modlitwa musi być odważna i pięknie sformułowana. Czasem całą naszą wiarą jest cichy gest wykonany z ukrycia. Jezus również taką wiarę zauważa.

Bóg wchodzi do domu żałoby

W domu przełożonego synagogi panuje już atmosfera śmierci. Są fleciści, tłum
i zamieszanie. Wszystko zdaje się przesądzone. Jezus jednak wchodzi do środka.
To także jest objawienie Ojca. Bóg nie pozostaje na zewnątrz domu, w którym człowiek płacze. Nie obserwuje cierpienia z bezpiecznej odległości. Wchodzi w sam środek straty. Jezus bierze dziewczynkę za rękę i ją podnosi. Mógłby dokonać cudu bez dotykania jej. Wybiera jednak gest bliskości.
Ten dotyk ma szczególne znaczenie. Według Prawa kontakt ze zmarłym powodował rytualną nieczystość. Jezus zbliża się więc do tego, od czego inni powinni się odsunąć. Dotyka miejsca naznaczonego śmiercią i nieczystością. Dzieje się jednak coś niezwykłego: to nie nieczystość przechodzi na Jezusa, lecz życie płynące od Jezusa przechodzi na dziewczynkę. Jego świętość nie jest krucha ani zagrożona przez ludzką słabość. Jest mocą, która oczyszcza, uzdrawia i przywraca życie. Tam, gdzie wszyscy widzą już tylko śmierć, Jezus nadal widzi człowieka, którego można wziąć za rękę i podnieść człowieka także z grobu i obdarzyć go życiem.
Nie każda nasza historia kończy się natychmiastowym cudem. Ewangelia nie obiecuje życia pozbawionego straty i żałoby. Objawia jednak Boga, dla którego śmierć nie jest ostatnim słowem. Jezus nie stoi bezradnie przed tym, co dla nas jest końcem. Wchodzi w sam środek śmierci, bierze człowieka za rękę i prowadzi go ku życiu — ostatecznie ku życiu wiecznemu. W domu śmierci Jezus wykonuje gest życia. To czułość, która nie tylko towarzyszy człowiekowi w umieraniu, lecz ma moc przeprowadzić go przez śmierć.

Bóg pozwala nam nazwać własne pragnienie

Za Jezusem idą dwaj niewidomi. Wołają: „Ulituj się nad nami, Synu Dawida”. Jezus pyta ich, czy wierzą, że może ich uzdrowić. Nie jest to egzamin, który ma wykazać, czy zasługują na cud. Jezus pozwala im nazwać swoje pragnienie i świadomie powierzyć Mu własną bezradność. Następnie dotyka ich oczu.
W tym rozdziale Jezus często mógłby ograniczyć się do wydania polecenia.
On jednak zbliża się i dotyka. Nie traktuje cierpiącego człowieka jak anonimowego przypadku. Podchodzi wystarczająco blisko, aby jego spotkanie z Bogiem stało się osobiste. Niewidomi uczą nas modlitwy prostej i prawdziwej. Nie musimy wszystkiego rozumieć ani posiadać idealnej wiary. Możemy wołać o miłosierdzie
i przynieść Jezusowi to, czego sami nie jesteśmy w stanie uleczyć.

Jezus przywraca człowiekowi głos

Kolejnym uzdrowionym jest człowiek niemy i dręczony przez złego ducha.
Po uwolnieniu zaczyna mówić.
Można zobaczyć w tym znaku coś więcej niż fizyczne uzdrowienie. Zło odbiera człowiekowi głos. Wmawia mu, że nie ma prawa prosić, nazywać swojej krzywdy, opowiadać własnej historii ani sprzeciwiać się temu, co go niszczy. Jezus przywraca zdolność mówienia. Czułe Serce Boga nie chce naszej bierności ani milczenia wynikającego z lęku. Pragnie, abyśmy odzyskali głos: mogli wypowiedzieć prawdę, poprosić o pomoc, modlić się i wejść w relację.
Reakcje świadków są jednak różne. Tłumy się dziwią, lecz faryzeusze oskarżają Jezusa. Można zobaczyć dobro i tak bardzo obawiać się utraty własnego sposobu myślenia, że nazwie się je złem. Czułość wymaga otwartego serca — gotowego rozpoznać Boga również wtedy, gdy działa inaczej, niż się spodziewaliśmy.

Jezus widzi ludzi zmęczonych i porzuconych

Kulminacja całego rozdziału następuje pod koniec. Jezus obchodzi miasta i wioski, naucza, głosi Ewangelię i leczy. Kiedy patrzy na tłumy, lituje się nad nimi, ponieważ są znękane i porzucone jak owce niemające pasterza. To nie jest przelotne wzruszenie. Cierpienie człowieka porusza Jezusa w najgłębszym wnętrzu.
On nie widzi bezimiennej masy ludzi. Widzi każdego osobno. Dostrzega tych, którzy są zmęczeni dźwiganiem życia. Widzi zagubionych, społecznie odrzuconych, chorych, winnych i samotnych. I nie oskarża ich o to, że są zagubieni.
To może być najważniejszy obraz Boga w całym rozdziale. Jezus patrzy na ludzkie pogubienie nie z chłodnym rozczarowaniem, ale ze współczuciem. Nasze zmęczenie nie budzi w Nim irytacji. Nasza bezradność porusza Jego Serce.
Tak właśnie Jezus objawia Ojca.

Żniwo czułości

Jezus mówi uczniom, że żniwo jest wielkie, lecz robotników mało. Prosi, aby modlili się o tych, którzy zostaną posłani. Po wszystkich opisanych spotkaniach wiadomo już, jakich robotników potrzebuje to żniwo. Nie chodzi tylko o sprawnych organizatorów czy ludzi potrafiących wiele mówić o Bogu. Potrzebni są ci, którzy nauczą się patrzeć na człowieka oczami Jezusa.

To ludzie, którzy zobaczą syna w sparaliżowanym, ucznia w celniku i córkę
w wykluczonej kobiecie. Ludzie, którzy dostrzegą życie tam, gdzie inni widzą już tylko kres. Gotowi wejść do domu żałoby, usiąść przy stole z niedoskonałymi i usłyszeć wołanie tych, których tłum łatwo pomija.
Modlitwa o robotników jest więc także modlitwą o przemianę naszego serca:„Panie, naucz mnie widzieć ludzi tak, jak Ty ich widzisz. Daj mi nieść innym tę czułość, którą sam od Ciebie otrzymuję”.

Co Mateusz 9 mówi o Czułym Sercu Boga?

Dziewiąty rozdział Ewangelii Mateusza pokazuje Boga, który:

• przywraca nam przynależność, zanim cokolwiek zdołamy naprawić;
• widzi przyszłość człowieka, a nie wyłącznie jego przeszłość;
• zbliża się do grzesznych i poranionych jak lekarz do chorego;
• nie boi się naszego chaosu, wstydu ani żałoby;
• zauważa nawet modlitwę, której nie umiemy wypowiedzieć;
• dotyka miejsc uznanych przez innych za nieczyste lub beznadziejne;
• oddaje człowiekowi głos, godność i zdolność życia;
• patrzy na zagubionych ze współczuciem, a nie z oskarżeniem;
• nazywa nas synami i córkami;
• zaprasza, abyśmy stali się przedłużeniem Jego czułości wobec innych.

Jezus nie tylko mówi o takim Bogu. Sam jest Jego najpełniejszym objawieniem.
W sposobie, w jaki patrzy na człowieka, słyszymy i widzimy Serce Ojca.

Nie jestem sierotą!

Być może tego właśnie najbardziej potrzebuje zranione serce: nie tylko rozwiązania problemu, lecz zapewnienia, że cierpienie nie uczyniło go sierotą. Jezus uzdrawia nie tylko ciało i okoliczności. Uzdrawia również tożsamość. Zanim sparaliżowany stanie na nogach, słyszy, że jest synem. Zanim kobieta odejdzie uzdrowiona, zostaje nazwana córką. Najpierw otrzymują bliskość i przynależność, a dopiero potem doświadczają przemiany swojej sytuacji. W Jezusie Bóg nie przemawia do nas chłodnym, urzędowym językiem. Zwraca się słowami więzi. Jezus użycza swoich ludzkich ust, aby człowiek mógł usłyszeć czułość Ojca: „Synu. Córko. Jesteś blisko. Należysz do Mnie. Możesz Mi zaufać”.

Pytania do osobistej refleksji

1. Która z osób spotkanych przez Jezusa jest dzisiaj najbliższa mojemu doświadczeniu?
2. W jakiej dziedzinie życia potrzebuję usłyszeć: „Ufaj, synu” albo „Ufaj, córko”?
3. Czy jest we mnie miejsce, które próbuję ukryć przed Bogiem, ponieważ wydaje mi się zbyt nieuporządkowane?
4. Czy wierzę, że cierpienie, grzech albo bezradność nie odebrały mi miejsca w Sercu Ojca?
5. Czy potrafię przyjąć, że Jezus widzi we mnie przyszłość, której ja jeszcze nie dostrzegam?
6. Na kogo patrzę głównie przez pryzmat jego błędów, opinii lub przeszłości?
7. Komu mogę w tym tygodniu okazać czułość poprzez obecność, wysłuchanie lub przywrócenie nadziei?

Modlitwa

Jezu, Ty przyszedłeś objawić nam Ojca.
W Twoim spojrzeniu, dotyku i słowach możemy zobaczyć Jego Czułe Serce.
Spójrz również na mnie. Wejdź do miejsc, w których straciłam nadzieję.
Dotknij tego, co boli, choć nie umiem o tym opowiedzieć.
Kiedy czuję się obca, przypomnij mi, że jestem córką.
Kiedy wstydzę się własnej niemocy, powiedz do mnie ponownie: „Ufaj”.
Ulecz we mnie lęk, że moje cierpienie oddaliło mnie od Ciebie.
Przywróć mi pewność, że nadal mam miejsce w domu Ojca.
Naucz mnie patrzeć na innych Twoimi oczami.
Daj mi serce, które nie osądza zagubionych, lecz rozpoznaje ich zmęczenie.
Uczyń mnie człowiekiem Twojego żniwa —kimś, kto niesie bliskość, podnosi
i przywraca godność.
Niech moje życie opowiada o tym, że nikt nie jest dla Ciebie obcy, a Twoje Serce pozostaje otwarte dla każdego, kto potrzebuje miłosierdzia. Amen.