Ewangelia Marka XII – Ojciec, dla którego miłość jest ważniejsza niż pozory

Można dużo mówić o Bogu, a nie zauważać człowieka. Można znać właściwe odpowiedzi i jednocześnie unikać pytania, co naprawdę kieruje naszym sercem. Dwunasty rozdział Ewangelii Marka prowadzi nas przez rozmowy o odpowiedzialności, pieniądzach, zmartwychwstaniu i miłości. Niektóre pytania są próbą zastawienia pułapki na Jezusa. Jedno staje się początkiem szczerego spotkania. Na końcu widzimy ubogą wdowę, której niewielki dar zostaje zauważony.

Chcemy przyglądać się tym wydarzeniom i poznawać serce Ojca. Zobaczyć, co Jezus nazywa najważniejszym, przed czym ostrzega i na kogo zwraca uwagę, gdy inni mogą patrzeć tylko na to, co wielkie i widoczne.

Ojciec powierza nam dobro i pyta, jak się z nim obchodzimy

Mk 12,1–12

Jezus opowiada o właścicielu winnicy i dzierżawcach, którzy krzywdzą jego wysłanników, a w końcu zabijają umiłowanego syna. Przypowieść zawiera zapowiedź sądu oraz obraz odrzuconego kamienia, który staje się najważniejszym elementem budowli. Rozmówcy Jezusa rozpoznają, że mówi o nich.

To trudna historia. Nie warto łagodzić opisanej przemocy ani pomijać odpowiedzialności sprawców. Ludzie, którym powierzono winnicę, zaczynają zachowywać się tak, jakby wszystko należało wyłącznie do nich. Chcą zatrzymać dobro, odrzucając tego, komu są winni odpowiedź.

Możemy odnieść to pytanie także do własnego życia. Co zostało mi powierzone? Relacje, możliwość decydowania, czyjeś zaufanie, wiedza, wpływ na innych? Czy traktuję te dary jako okazję do troski, czy przede wszystkim jako coś, czym mogę rozporządzać dla własnej korzyści?

Przypowieść dotyka również odrzucenia Jezusa. Obraz kamienia pozwala zobaczyć, że ludzka odmowa nie przekreśla Bożego działania. Nie należy jednak używać tej historii do potępiania całego narodu ani budowania poczucia wyższości nad innymi. Jej ostrzeżenie warto najpierw przyjąć osobiście: czy pozwalam Bogu zakwestionować mój sposób korzystania z tego, co otrzymałam?

Ojciec zaprasza do uczciwości również w codziennych obowiązkach

Mk 12,13–17

Jezus zostaje zapytany o podatek dla cezara. Rozmówcy chcą Go pochwycić w słowie. Odpowiada, wskazując na monetę, a następnie na odpowiedzialność wobec cezara i wobec Boga.

Ta scena przypomina, że wiara spotyka nas także pośród zwyczajnych spraw. W rozliczeniach, zobowiązaniach, sposobie pracy i korzystaniu z pieniędzy. Nie jest zamknięta w czasie przeznaczonym na modlitwę.

Możemy pytać, czy jesteśmy uczciwi wtedy, gdy nikt nie widzi. Czy dotrzymujemy umów? Czy nie przerzucamy ciężaru swoich decyzji na innych? Czy potrafimy uznać obowiązek, nawet jeśli jego wykonanie jest niewygodne?

Jednocześnie słowa Jezusa pozostawiają pytanie o to, co należy do Boga. W świetle biblijnego obrazu człowieka stworzonego na Jego podobieństwo możemy rozważać własne życie jako coś więcej niż zbiór społecznych ról i powinności. Żaden urząd, stanowisko ani system nie wyczerpuje naszej tożsamości. Przed Ojcem pozostajemy osobami, których godność wymaga szacunku.

Ojciec jest Bogiem życia, którego jeszcze nie umiemy sobie wyobrazić

Mk 12,18–27

Saduceusze przedstawiają Jezusowi zagadkę dotyczącą małżeństwa po zmartwychwstaniu. On odpowiada, że przyszłego życia nie można po prostu opisać według obecnych układów. Przywołuje Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba jako Boga żywych.

W tej rozmowie Jezus wyprowadza swoich słuchaczy poza granice ich wyobraźni. Nie daje szczegółowego opisu przyszłości. Pokazuje natomiast, że Boża moc jest większa niż schemat, w którym próbują zamknąć zmartwychwstanie.

To ważne również wtedy, gdy myślimy o śmierci bliskich. Chcielibyśmy wiedzieć, jak będzie wyglądało spotkanie, co pozostanie z naszych więzi i jak rozumieć życie po śmierci. Ten fragment nie odpowiada na każde pytanie. Nie mówi też, że ludzie zamieniają się w aniołów. Zaprasza do nadziei opartej na Bogu, który daje życie.

Możemy przynieść Ojcu tęsknotę bez udawania, że wszystko rozumiemy. Wiara w zmartwychwstanie nie odbiera znaczenia żałobie. Pozwala powierzyć ukochaną osobę Temu, którego możliwości sięgają dalej niż nasze spojrzenie.

Ojciec prowadzi nas ku miłości obejmującej całe życie

Mk 12,28–34

Jeden z uczonych w Piśmie pyta o najważniejsze przykazanie. Jezus wskazuje na miłość do Boga i bliźniego. Rozmówca rozpoznaje, że taka miłość ma większe znaczenie niż ofiary. Jezus dostrzega mądrość jego odpowiedzi.

Pośród sporów pojawia się rozmowa, w której ktoś naprawdę słucha. Warto ją zauważyć. Marek nie przedstawia wszystkich uczonych w Piśmie jako jednakowych. Ten człowiek potrafi usłyszeć dobro w odpowiedzi Jezusa i sam je nazwać.

Miłość do Boga angażuje całego człowieka. Możemy przychodzić do Niego z uczuciami, myślami, pytaniami i siłami, które rzeczywiście mamy. Nie potrzebujemy oddzielać modlitwy od sposobu życia. To, co mówimy Bogu, może stopniowo przenikać nasze decyzje.

Miłość do bliźniego również potrzebuje konkretu. Kogo słucham? Jak mówię o osobie, która jest nieobecna? Czy zauważam czyjś ciężar? Czy potrafię pomóc, nie odbierając drugiemu godności?

Słowa „jak siebie samego” przypominają także o naszym własnym człowieczeństwie. Nie wymagają pogardy wobec siebie. Możemy uznawać potrzeby drugiej osoby i jednocześnie pamiętać o własnych granicach, odpoczynku i bezpieczeństwie. Miłość dojrzewa w prawdzie o nas wszystkich.

Ojciec pozwala nam odkrywać Jezusa większego od naszych definicji

Mk 12,35–37

Jezus przywołuje psalm, w którym Dawid nazywa Mesjasza swoim Panem.
Stawia pytanie, które poszerza rozumienie Jego tożsamości poza samo pochodzenie od Dawida. Można znać prawdziwe określenie i nadal nie dostrzegać wszystkiego, co ono oznacza. Uczniowie wielokrotnie tego doświadczają.
My także możemy mówić o Jezusie jako Nauczycielu, Zbawicielu czy Panu, a potem odkrywać, że każde z tych słów zaprasza do dalszego poznawania. Warto pozwolić, by Ewangelia nieustannie korygowała nasz obraz Boga. Czy Jezus, którego spotykam w tekście, jest taki sam jak ten, którego od dawna sobie wyobrażam?
Co mnie w Nim zaskakuje? Przy Ojcu możemy uczyć się bez lęku, że szczere pytanie zagrozi naszej relacji z Nim.

Ojciec widzi krzywdę ukrytą pod religijnym wizerunkiem

Mk 12,38–40

Jezus ostrzega przed ludźmi zabiegającymi o zaszczyty, którzy wykorzystują wdowy, a swoją postawę osłaniają pokazową modlitwą. Zapowiada surową ocenę takiego postępowania. Te słowa trzeba potraktować poważnie. Religijna pozycja nie czyni człowieka nietykalnym. Długie modlitwy i publiczne uznanie nie unieważniają krzywdy wyrządzanej słabszym. Patrząc na Jezusa, poznajemy troskę Ojca, która nie daje się zatrzymać na powierzchni. Widzi to, co dzieje się za wizerunkiem. Dostrzega również osoby, które ponoszą koszt czyjejś ambicji. Możemy pytać
o sposób korzystania z własnego autorytetu. Czy ktoś przy mnie może powiedzieć „nie”? Czy może zgłosić krzywdę bez obawy, że zostanie uciszony? Czy słucham, kiedy czyjaś historia narusza wygodny obraz osoby lub wspólnoty, którą cenię? Wiara może pomagać nam chronić ludzi. Potrzebuje jednak odwagi, by nazwać także to, co dzieje się niewłaściwie w miejscach, które uważamy za dobre.

Ojciec dostrzega człowieka za niewielkim darem

Mk 12,41–44

Jezus obserwuje skarbonę. Zwraca uwagę uczniów na wdowę, która oddaje dwie drobne monety. Mówi o wielkości jej daru, ponieważ stanowił całe jej utrzymanie. W tej scenie kwota nie wystarcza do zrozumienia człowieka. Ten sam dar może mieć zupełnie inny ciężar dla osoby żyjącej w dostatku i dla kogoś, kto niewiele posiada. Jezus widzi to, czego nie da się odczytać z samej sumy. Możemy odnaleźć tu nadzieję dla dobra, które wydaje się małe. Dla czasu ofiarowanego mimo zmęczenia, pomocy udzielonej przy ograniczonych możliwościach, troski niewidocznej dla tłumu. Nie trzeba porównywać swojego gestu z możliwościami innych, by uznać jego wartość. Jednocześnie nie wolno oddzielać tej sceny
od wcześniejszego ostrzeżenia o wykorzystywaniu wdów. Tradycyjnie widzimy tutaj przykład hojności i zaufania. Bliskość obu fragmentów pozwala również zapytać o religijne otoczenie, w którym uboga osoba oddaje środki potrzebne
do życia. Marek nie opisuje dalszego losu kobiety ani nie poleca wszystkim zrobić tego samego. Nie należy więc używać jej historii do wywierania presji na biednych, by oddawali ostatnie pieniądze. Wierność Bogu nie daje nam prawa domagać się od innych rezygnacji z jedzenia, mieszkania czy leczenia. Spojrzenie Jezusa zaprasza zarówno do szacunku dla jej daru, jak i do uważności na jej niedostatek.

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na Jezusa, poznajemy Boga, który pyta o odpowiedzialność za powierzone dobro i kieruje nas ku miłości. Przyjmuje szczere pytanie, poszerza nasze rozumienie i otwiera nadzieję sięgającą poza śmierć. Widzimy też Jego stanowczość wobec wykorzystywania słabszych oraz uwagę poświęconą ubogiej kobiecie.
Ten rozdział uczy patrzeć na ludzi głębiej niż przez ich pozycję, religijny wizerunek czy wielkość daru. Miłość Ojca pomaga dostrzec osobę wraz z jej godnością, możliwościami i potrzebą ochrony.

Od potrzeby udowadniania swojej wartości do zaufania dziecka

Mogę troszczyć się o dobro, które zostało mi powierzone.
Mogę przynieść Ojcu pytania o życie i śmierć, choć nie znam wszystkich odpowiedzi.
Mogę uczyć się miłości w zwyczajnych decyzjach.
Mogę szanować potrzeby innych i pamiętać o własnych granicach.
Mogę nazwać krzywdę, nawet jeśli ukrywa się pod szanowanym wizerunkiem.
Mogę czynić dobro na miarę swoich możliwości, bez porównywania się z innymi.
Zaufanie może wzrastać tam, gdzie pozwalam Bogu zobaczyć całą prawdę o sobie.

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przez chwilę.
Jakie dobro zostało mi powierzone i jak się z nim obchodzę?
Czy moje pytania pomagają mi poznawać Boga, czy głównie bronić wcześniejszych przekonań?
W jakiej konkretnej relacji miłość potrzebuje dziś mojego działania?
Czy pozwalam sobie przyjąć troskę i pomoc?
Czyj ból trudno mi zauważyć, ponieważ burzy obraz osoby, którą szanuję?
Jakie niewielkie dobro mogę dziś uczynić?
Czy dostrzegam potrzeby osoby, od której oczekuję czasu, pieniędzy lub zaangażowania?

Modlitwa

Ojcze, dziękuję Ci za Jezusa, który prowadzi mnie ku temu, co najważniejsze. Pomóż mi poznawać Cię z sercem gotowym słuchać i przyjmować prawdę.
Ucz mnie troszczyć się o ludzi i dobro, które zostało mi powierzone. Niech moja modlitwa znajduje dalszy ciąg w uczciwości, cierpliwości i konkretnej pomocy. Prowadź mnie w miłości do bliźnich i pomagaj pamiętać, że sama również potrzebuję troski. Powierzam Ci ludzi, za którymi tęsknię. Przyjmij moje pytania
o śmierć i nadzieję na życie. Otwórz moje oczy na tych, których krzywda pozostaje niewidoczna. Daj mi odwagę słuchać i reagować. Pomóż mi dostrzegać wartość dobra, które nie robi wielkiego wrażenia. Niech przy mnie drugi człowiek będzie zauważony, szanowany i bezpieczny. Amen.

Myśl na dziś: Ojciec dostrzega człowieka za jego słowami, pozycją i darem — i uczy mnie patrzeć z taką samą uważnością.

Można wołać do Boga z nadzieją, a jednocześnie nie wiedzieć, jak przyjąć Jego odpowiedź. Można mieć wiele religijnych słów i zwyczajów, a wciąż potrzebować przemiany serca. Jedenasty rozdział Ewangelii Marka prowadzi nas do Jerozolimy. Jezus zostaje powitany przez ludzi, którzy pragną ratunku. Potem widzimy trudną scenę z figowcem, stanowcze działanie w świątyni i rozmowę o modlitwie oraz przebaczeniu. Ten rozdział nie pozwala zatrzymać się wyłącznie przy pięknych gestach. Pyta o to, co wyrasta z naszego spotkania z Bogiem. Chcemy czytać go
z uwagą, poznając serce Ojca także tam, gdzie słowa i czyny Jezusa budzą pytania.

Ojciec pozwala nam przyjść z tęsknotą za ratunkiem

Mk 11,1–11

Jezus wjeżdża do Jerozolimy na oślęciu. Ludzie rozkładają płaszcze i gałązki, witając Go wołaniem „Hosanna”. To słowo niesie prośbę o ocalenie, a w tej scenie jest również okrzykiem uwielbienia. Warto zatrzymać się przy ludzkiej tęsknocie obecnej w tym powitaniu. Nie znamy oczekiwań każdej osoby stojącej przy drodze. Widzimy jednak nadzieję skierowaną ku Jezusowi. Ludzie chcą ratunku
i rozpoznają w Jego przyjściu coś ważnego. My także nosimy własne oczekiwania. Pragniemy, by zmieniła się trudna sytuacja, ktoś odzyskał zdrowie, zakończył się konflikt albo pojawiło się bezpieczeństwo. Możemy przynosić te pragnienia Ojcu. Nie trzeba najpierw umieć ich doskonale uporządkować. Jednocześnie Jezus wchodzi do miasta swoją drogą. Po poprzednich zapowiedziach wiemy,
że prowadzi ona ku cierpieniu i zmartwychwstaniu. Możemy witać Go szczerze
i nadal potrzebować czasu, by zrozumieć, jaki ratunek przynosi. Zaufanie dojrzewa także wtedy, gdy pozwalamy Mu być większym od naszych oczekiwań.

Ojciec zaprasza nas do spojrzenia głębiej niż na same liście

Mk 11,12–14 oraz 20–21

Scena z figowcem może niepokoić. Jezus podchodzi do drzewa, szukając czegoś
do jedzenia. Znajduje liście, lecz nie owoce. Marek zaznacza, że nie był to czas
na figi. Następnego dnia uczniowie widzą uschnięte drzewo. Nie warto pomijać tego szczegółu ani szybko tłumaczyć wydarzenia jako zwykłej lekcji
o niespełnionych obowiązkach. Marek umieszcza pomiędzy dwiema częściami opowieści o figowcu wydarzenie w świątyni. Taki układ zaprasza do odczytania drzewa jako prorockiego znaku, który pomaga rozumieć to, co dzieje się w miejscu religijnego życia. W tej perspektywie możemy pytać o różnicę między widoczną religijnością a jej owocem. Liście są obecne, lecz brakuje tego, co mogłoby nakarmić. Podobnie nasze praktyki mogą wyglądać okazale, a jednak nie prowadzić do większej uczciwości, miłosierdzia i troski o ludzi. Nie chodzi
o mierzenie wartości człowieka jego wydajnością. Osoba wyczerpana, chora lub przechodząca kryzys nie staje się przez to „bezużytecznym drzewem”. Ten obraz stawia raczej pytanie o prawdę naszego życia. Czy spotkanie z Bogiem dociera
do sposobu, w jaki rozmawiam, podejmuję decyzje i traktuję słabszych? Czy pod religijnymi słowami jest miejsce na rzeczywistą zmianę?

Ojciec pragnie domu, w którym można się z Nim spotkać

Mk 11,15–19

W świątyni Jezus przerywa handel i przewraca stoły. Przywołuje słowa o domu modlitwy dla wszystkich narodów oraz ostrzeżenie przed uczynieniem go schronieniem dla nieprawości. Jego działanie wywołuje wrogość przywódców.
To stanowcza scena. Jezus upomina się o przeznaczenie miejsca, w którym ludzie mają spotykać Boga. W Jego słowach ważne jest także określenie „dla wszystkich narodów”. Dom modlitwy ma otwierać drogę do Boga. Możemy rozważać tę scenę w odniesieniu do miejsc i wspólnot, które współtworzymy. Czy człowiek przychodzący ze swoim bólem znajduje w nich uwagę? Czy ktoś zagubiony może zadać pytanie? Czy dbając o organizację, finanse i porządek, pamiętamy, czemu mają one służyć? Potrzebujemy również spojrzeć na własne serce. Można modlić się i jednocześnie unikać prawdy o krzywdzie wyrządzanej innym. Przywołane przez Jezusa słowa nie pozwalają traktować religii jako osłony, za którą nie trzeba brać odpowiedzialności. Stanowczość Jezusa pokazuje, że miłość potrafi zakwestionować utrwalony porządek. Nie daje nam jednak przyzwolenia na poniżanie ludzi czy stosowanie przemocy pod hasłem obrony Boga. Zaprasza do rozeznania, co pomaga w spotkaniu z Ojcem, a co je przesłania.

Ojciec zaprasza do modlitwy, która naprawdę się na Nim opiera

Mk 11,22–24

Przy uschniętym figowcu Jezus mówi uczniom o wierze w Boga. Posługuje się mocnym obrazem góry wrzuconej w morze i zachęca do ufnej modlitwy.
Punktem wyjścia jest wiara w Boga. Możemy zatrzymać się właśnie przy tym. Modlitwa zwraca nas ku Osobie, której powierzamy swoje życie. Jej fundamentem jest Bóg, a nie umiejętność wytworzenia w sobie określonego stopnia pewności. Słowa Jezusa zachęcają, by prosić odważnie. Możemy przynosić Ojcu również sprawy, które wydają się nie do ruszenia. Konflikt trwający od lat, własną bezradność, lęk o bliską osobę, trudność, dla której nie widzimy rozwiązania.
Nie musimy pomniejszać prośby, żeby łatwiej było nam ją wypowiedzieć. Jednocześnie czytamy te słowa w świetle całej drogi Jezusa. Później w Getsemani On sam poprosi o oddalenie kielicha i powierzy się woli Ojca. Ufna modlitwa może więc zawierać zarówno gorącą prośbę, jak i oddanie Bogu tego, czego nie potrafimy rozstrzygnąć. Nie należy wykorzystywać tego fragmentu do osądzania wiary ludzi, których modlitwa nie przyniosła oczekiwanego rezultatu. Przy Ojcu możemy prosić, płakać i pytać. Możemy powierzać Mu rzeczywiste pragnienie pomocy, nawet gdy nie znamy odpowiedzi ani czasu jej przyjścia.

Ojciec zaprasza, byśmy przynosili Mu także nasze urazy

Mk 11,25

Jezus łączy modlitwę z przebaczeniem. Mówi, aby stając przed Bogiem, przebaczać tym, przeciw którym coś mamy. To słowo dotyka miejsc, które bywają bardzo bolesne. W modlitwie możemy powiedzieć Ojcu nie tylko o potrzebach, lecz również o tym, kto nas zranił i co ta krzywda nadal w nas robi. Czasem właśnie tutaj zaczyna się droga przebaczenia: od wypowiedzenia prawdy bez udawania,
że wszystko jest już spokojne. Przebaczenie nie oznacza, że krzywda była nieważna. Nie wymaga rezygnacji z bezpieczeństwa, granic ani sprawiedliwości. Odbudowa zaufania potrzebuje prawdy i odpowiedzialności osoby, która zraniła. Możemy przebaczać, a jednocześnie zachować dystans, jeśli relacja pozostaje niebezpieczna. W perspektywie Ojcowskiego Serca warto pytać, czy pozwalamy Bogu dotknąć również naszego pragnienia odwetu. Czy potrafimy powiedzieć: „Nie chcę, żeby ta krzywda kierowała całym moim życiem. Pomóż mi znaleźć drogę dalej”?
Bywa to długi proces. Nie musimy mierzyć jego prawdziwości tym, czy natychmiast przestaliśmy odczuwać ból. Możemy powracać do Ojca z tym samym zranieniem i prosić o pomoc w kolejnym kroku.

Ojciec uczy nas szukać prawdy także wtedy, gdy jest niewygodna

Mk 11,27–33

Przywódcy pytają Jezusa, jakim prawem działa. On odpowiada pytaniem
o pochodzenie chrztu Jana. Ich rozmowa pokazuje, że rozważają konsekwencje możliwych odpowiedzi i reakcję tłumu. Ostatecznie mówią, że nie wiedzą.
Warto przyjrzeć się temu sposobowi myślenia. Zamiast rozstrzygać, co uważają
za prawdziwe, zastanawiają się, która odpowiedź mniej im zaszkodzi. To pokusa bliska również nam. Możemy unikać szczerego przyznania czegoś, ponieważ obawiamy się utraty pozycji, wstydu albo konieczności zmiany. Samo „nie wiem” może być bardzo uczciwą odpowiedzią. W tej scenie Marek pokazuje jednak kalkulację, która je poprzedza. Jezus nie podejmuje rozmowy na warunkach pozwalających ominąć jej sedno. Możemy pytać Ojca, gdzie potrzebujemy większej szczerości. Czy potrafię zmienić zdanie? Czy umiem uznać dobro, nawet jeśli odkrycie go narusza moje wcześniejsze przekonania? Czy przychodzę do Jezusa,
by Go słuchać, czy przede wszystkim szukam potwierdzenia tego, co już postanowiłam?

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na Jezusa, poznajemy Boga, który zaprasza do prawdziwego spotkania. Przyjmuje ludzkie wołanie o ratunek, upomina się o dom modlitwy i kieruje uczniów ku zaufaniu. Jednocześnie dotyka tego, co pod piękną formą może pozostawać zamknięte: braku owocu, unikania odpowiedzialności i urazy.
Ten rozdział przypomina, że poznawanie Ojca może przemieniać codzienne życie. Naszą rozmowę z drugim człowiekiem, gotowość do naprawienia krzywdy, sposób podejmowania decyzji. Nie chodzi o doskonały wizerunek. Możemy prosić o serce coraz bardziej szczere, zdolne przyjmować miłość i przekazywać ją dalej.

Od potrzeby kontroli do zaufania dziecka

Mogę przynieść Ojcu swoje pragnienie ratunku i powiedzieć, czego się boję.
Mogę pozwolić Jezusowi pytać o owoce mojej wiary w codziennym życiu.
Mogę tworzyć przestrzeń, w której inni znajdą uwagę i pomoc.
Mogę prosić odważnie i powierzać Bogu to, czego nie potrafię rozwiązać.
Mogę nazwać swoją krzywdę i szukać drogi przebaczenia z zachowaniem granic.
Mogę wybrać szczerość, nawet gdy wymaga ode mnie zmiany.
Zaufanie może zaczynać się od prostego zdania: „Ojcze, pomóż mi zobaczyć prawdę i odpowiedzieć na nią”.

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przez chwilę.
Z jaką prośbą o ratunek przychodzę dziś do Boga?
W czym moja wiara pomaga mi kochać konkretnych ludzi?
Czy jest obszar życia, w którym dbam o pozory, a odkładam potrzebną zmianę?
Jaką sprawę najtrudniej mi powierzyć Ojcu?
Jaką urazę chciałabym Mu dziś nazwać?
Jakiej prawdy unikam z obawy przed tym, co musiałabym zmienić?
Czy przy mnie drugi człowiek znajduje przestrzeń na szczere pytanie?

Modlitwa

Ojcze, przynoszę Ci moje nadzieje i oczekiwania. Ty wiesz, gdzie wołam o pomoc,
a gdzie próbuję utrzymać wszystko pod kontrolą. Dziękuję Ci za Jezusa, który zaprasza do wiary żywej i prawdziwej.Pomóż mi zobaczyć, co w moim życiu potrzebuje przemiany. Ucz mnie uczciwości, troski o ludzi i odpowiedzialności
za własne słowa. Niech moje spotkanie z Tobą owocuje dobrem, które ktoś obok mnie naprawdę odczuje. Powierzam Ci sprawy, które wydają mi się nie do rozwiązania. Daj mi odwagę prosić i cierpliwość, gdy odpowiedź przychodzi inaczej, niż oczekiwałam. Przynoszę także moje zranienia. Prowadź mnie ku przebaczeniu, pomóż stawiać potrzebne granice i uwalniaj od pragnienia odwetu.
Niech moje serce staje się miejscem szczerej rozmowy z Tobą. Ucz mnie słuchać Jezusa i przyjmować prawdę, która prowadzi do życia. Amen.

Myśl na dziś: Mogę powierzyć Ojcu swoje potrzeby, urazy i lęk przed zmianą —
i prosić, by moja wiara przynosiła dobro.

Czasem przychodzimy do Boga z pytaniem, co jeszcze powinniśmy zrobić.
Czasem chcemy zapewnienia, że jesteśmy ważni. Innym razem mamy już tylko siłę wołać o pomoc. Dziesiąty rozdział Ewangelii Marka mieści w sobie wszystkie
te doświadczenia. Spotykamy ludzi pytających o małżeństwo, dzieci przynoszone do Jezusa, człowieka przywiązanego do swojego majątku i uczniów pragnących szczególnych miejsc. Na końcu pojawia się Bartymeusz, którego tłum próbuje uciszyć. W tych spotkaniach chcemy poznawać serce Ojca. Zatrzymać się przy spojrzeniu Jezusa, Jego objęciach i pytaniu skierowanym do człowieka przy drodze. Zobaczyć również, jak Jego miłość mówi prawdę, która bywa trudna do przyjęcia.

Ojciec przypomina o odpowiedzialności za powierzoną nam bliskość

Mk 10,1–12

Faryzeusze pytają Jezusa o możliwość oddalenia żony. Jezus kieruje rozmowę ku zamysłowi Boga wobec małżeństwa i mówi o zatwardziałości ludzkich serc. Przypomina, że więź małżeńska jest czymś głębszym niż ustalenie warunków,
na których można się z niej wycofać. Warto zatrzymać się przy słowie „serce”. Można znać przepisy i jednocześnie przestać dostrzegać osobę, której dotyczą nasze decyzje. Można coraz sprawniej uzasadniać swoje postępowanie, a coraz mniej słyszeć ból drugiego człowieka. Jezus przywołuje dobro więzi: wspólne życie, wierność i odpowiedzialność za siebie nawzajem. Ten fragment może być szczególnie bolesny dla osób po rozpadzie małżeństwa. Nie znamy historii każdego człowieka, jego wysiłku, doznanych krzywd i granic tego, co było możliwe.
Słów Jezusa nie należy używać do poniżania takich osób ani do nakazywania pozostania w niebezpieczeństwie. Wierność nie daje nikomu prawa do przemocy. Możemy jednak przyjąć pytanie, które ten tekst stawia także nam: czy moje serce pozostaje wrażliwe na osobę, z którą dzielę życie? Czy umiem przeprosić, słuchać
i szukać pomocy, zanim obojętność stanie się naszym codziennym językiem?
W perspektywie Ojcowskiego Serca troska o więź zaczyna się od uznania, że drugi człowiek nie jest kimś, kim mogę dowolnie rozporządzać.

Ojciec robi miejsce tym, których inni odsuwają

Mk 10,13–16

Do Jezusa przynoszone są dzieci. Uczniowie próbują temu przeszkodzić, ale Jezus się oburza. Pozwala dzieciom przyjść, bierze je w objęcia i błogosławi.
Mówi również o przyjęciu królestwa Bożego jak dziecko. Może warto przez chwilę pozostać przy samych objęciach. Dzieci nie przychodzą z osiągnięciami
ani argumentami, które miałyby przekonać Jezusa, że zasługują na Jego czas. Zostają przyjęte. Ich obecność ma znaczenie, choć uczniowie nie od razu to rozumieją. Przyjmowanie królestwa jak dziecko nie wymaga od nas rezygnacji
z myślenia i odpowiedzialności. Możemy rozważać je jako zgodę na otrzymywanie. Na to, że nie wszystko potrafimy zapewnić sobie sami. Że potrzebujemy miłości, której nie da się wypracować samym wysiłkiem. Nie każdy z nas zna z dzieciństwa bezpieczne ramiona. Dlatego słowo „Ojciec” może budzić zarówno tęsknotę,
jak i ostrożność. Patrząc na Jezusa, możemy powoli poznawać bliskość, w której mały człowiek zostaje zauważony i przyjęty. Możemy też pytać, czy przy nas dzieci mają przestrzeń na swoje pytania, emocje i potrzeby.

Ojciec patrzy z miłością, zanim usłyszy naszą odpowiedź

Mk 10,17–22

Pewien człowiek pyta Jezusa o życie wieczne. Rozmawiają o przykazaniach.
Potem Marek zapisuje szczegół, który warto zachować w sercu: Jezus patrzy
na niego z miłością. Dopiero po tym spojrzeniu pada wezwanie do rozdania majątku ubogim i pójścia za Nim. Człowiek odchodzi zasmucony, ponieważ posiada wiele. Miłość Jezusa pojawia się przed decyzją tego człowieka. Nie jest nagrodą za to, że zrobił wszystko właściwie. Jednocześnie ta miłość prowadzi
do wymagającego zaproszenia. Jezus dotyka miejsca, w którym człowiekowi najtrudniej będzie zaufać. Marek nie mówi, co wydarzyło się z nim później. Pozostawia nas przy jego smutku. Nie musimy dopisywać mu ostatecznego odrzucenia Boga ani szczęśliwego powrotu. Możemy natomiast zauważyć,
jak bolesne bywa odkrycie, że coś, co dawało bezpieczeństwo, zaczęło ograniczać naszą wolność. Pytanie dotyczy również nas. Co tak mocno trzymam w rękach, że trudno mi odpowiedzieć na dobro, do którego zaprasza Jezus? Majątek, uznanie, wygodę, potrzebę kontroli? W tym fragmencie pieniądze mają także konkretny wymiar społeczny: Jezus mówi o ubogich, którzy mogliby otrzymać pomoc.
Nasze przywiązania wpływają na innych ludzi. Możemy przynieść Ojcu właśnie
tę trudność. Pozwolić Mu patrzeć na nas z miłością również wtedy, gdy odkrywamy własny opór.

Ojciec otwiera nadzieję tam, gdzie kończy się nasza samowystarczalność

Mk 10,23–31

Po odejściu bogatego człowieka uczniowie słyszą o trudności wejścia do królestwa Bożego. Pytają, kto zatem może zostać zbawiony. Jezus kieruje ich ku możliwościom Boga. W odpowiedzi na słowa Piotra o pozostawieniu wszystkiego mówi też o otrzymanym dobru, wspólnocie i życiu wiecznym, nie pomijając prześladowań. Ten fragment porusza nasze pragnienie pewności. Chcielibyśmy wiedzieć, że odpowiednio zabezpieczyliśmy swoje życie, wykonaliśmy właściwe zadania i możemy już spokojnie polegać na sobie. Jezus prowadzi uczniów ku zaufaniu Bogu, którego dobro przekracza ich możliwości. Nie jest to obietnica,
że pójście za Jezusem zapewni materialny zysk. W Jego słowach pozostają również trudności. Możemy jednak zobaczyć nadzieję na życie, w którym człowiek nie musi być samotną wyspą. Otrzymuje i daje, przyjmuje troskę i staje się bliskim dla innych. Warto pytać także o nasze wspólnoty. Czy ktoś, kto wiele stracił, znajduje wśród nas rzeczywistą pomoc? Czy słowa o braciach, siostrach i domu mają pokrycie w naszej obecności?

Ojciec nie ukrywa przed uczniami drogi Jezusa

Mk 10,32–34

Jezus idzie przed uczniami ku Jerozolimie. Towarzyszy im lęk. Ponownie mówi
o odrzuceniu, cierpieniu, śmierci i zmartwychwstaniu. Możemy zatrzymać się przy tym, że Jezus prowadzi ich, mówiąc prawdę. Nie obiecuje łatwej drogi, aby zatrzymać ich przy sobie. Nie pomija tego, czego trudno słuchać. W poznawaniu serca Ojca jest miejsce także na uczciwość wobec cierpienia. Nie musimy nazywać każdej trudności dobrem ani twierdzić, że rozumiemy jej sens. Możemy słuchać Jezusa i iść za Nim z pytaniami. Uczniowie również nie mają jeszcze pełnego zrozumienia, a jednak pozostają na drodze.

Ojciec pokazuje wielkość, która służy życiu innych

Mk 10,35–45

Jakub i Jan proszą o zaszczytne miejsca przy Jezusie. Wywołuje to oburzenie pozostałych uczniów. Jezus przywołuje wszystkich i mówi o służeniu. Swoją własną drogę opisuje jako oddanie życia za wielu. Pragnienie znaczenia jest bardzo ludzkie. Chcemy wiedzieć, że jesteśmy ważni, zauważeni i potrzebni.
Problem pojawia się wtedy, gdy próbujemy zapewnić sobie tę wartość przez miejsce ponad innymi. Wtedy czyjś sukces zaczyna zagrażać nam, a relacje stają się porównywaniem pozycji. Jezus kieruje uwagę uczniów ku temu, jak mogą korzystać ze swojej siły. Czy ich obecność pomaga drugiemu człowiekowi?
Czy odpowiedzialność daje innym bezpieczeństwo, czy sprawia, że muszą się ich obawiać? Jego słowa o służeniu nie powinny być narzędziem wykorzystywania osób, które już dźwigają zbyt wiele. W tej rozmowie Jezus zwraca się do ludzi zabiegających o pierwszeństwo. Uczy ich, że bliskość z Nim ma przemieniać sposób sprawowania władzy. Obraz oddania życia jako okupu mówi o wyzwoleniu, które kosztuje Jezusa Jego własne życie. Tekst nie określa tutaj, komu okup miałby być zapłacony. Pozwala natomiast zobaczyć, jak daleko sięga Jego służba. Poznając przez Niego serce Ojca, widzimy miłość gotową działać dla ocalenia człowieka.

Ojciec zatrzymuje się przy głosie, który inni chcą uciszyć

Mk 10,46–52

Bartymeusz siedzi przy drodze i woła do Jezusa o miłosierdzie. Wielu próbuje
go uciszyć. Jezus zatrzymuje się, każe go przywołać i pyta, czego potrzebuje. Bartymeusz prosi o wzrok. Po uzdrowieniu idzie za Jezusem. Warto zauważyć zatrzymanie Jezusa. Tłum jest w drodze, a głos człowieka z pobocza może wydawać się przeszkodą. Dla Jezusa staje się powodem, by przystanąć. Potem pada pytanie. Bartymeusz może sam powiedzieć, czego pragnie. Jego potrzeba nie zostaje omówiona wyłącznie przez innych. Otrzymuje miejsce na własną odpowiedź.
W tym samym rozdziale Jezus pyta Jakuba i Jana o ich prośbę. Oni pragną szczególnych miejsc. Bartymeusz chce widzieć. To zestawienie zaprasza nas do przyjrzenia się własnym modlitwom: czego naprawdę szukam przy Jezusie? Potwierdzenia pozycji, bezpieczeństwa, pomocy, odzyskania kierunku?
Historia Bartymeusza nie pozwala osądzać wiary osób, które pozostają niewidome. Pokazuje spotkanie tego człowieka z Jezusem. Możemy uczyć się z niego szacunku do czyjegoś głosu. Zanim uznamy, że wiemy, czego druga osoba potrzebuje, warto ją zapytać i wysłuchać.

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na Jezusa, poznajemy Boga, dla którego więzi i ludzkie potrzeby mają znaczenie. Widzimy dzieci przyjęte w ramiona, człowieka obdarzonego spojrzeniem miłości i Bartymeusza, przy którym Jezus zatrzymuje drogę.
Ta czułość łączy się z prawdą. Jezus mówi o odpowiedzialności w małżeństwie,
o przywiązaniu do majątku i o ambicji, która potrzebuje przemiany. Nie każda rozmowa kończy się spokojem. Bogaty człowiek odchodzi smutny, uczniowie nadal się uczą. Możemy poznawać serce Ojca również wtedy, gdy Jego zaproszenie dotyka czegoś, co trudno nam oddać.

Od potrzeby zasługiwania do zaufania dziecka

Mogę przyjmować miłość Ojca, zanim wszystko uporządkuję.
Mogę troszczyć się o więzi, pamiętając o godności i bezpieczeństwie obu osób.
Mogę powiedzieć Jezusowi, co daje mi poczucie bezpieczeństwa i czego boję się stracić.
Mogę uczyć się korzystać ze swojej siły dla dobra innych.
Mogę wołać o pomoc i nazwać własną potrzebę.
Mogę zatrzymać się przy człowieku, którego inni nie słuchają.
Zaufanie może zaczynać się od szczerej odpowiedzi na pytanie Jezusa: czego dziś potrzebuję?

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przez chwilę.
Która z moich bliskich relacji potrzebuje dziś uważności i troski?
Czy potrafię przyjąć miłość, zanim poczuję, że na nią zasłużyłam?
Co najtrudniej byłoby mi wypuścić z rąk?
Jak korzystam ze swojej wiedzy, pozycji i możliwości?
Czy jest ktoś, kogo głos zbyt łatwo pomijam?
Co odpowiedziałabym dziś Jezusowi, gdyby zapytał, czego potrzebuję?

Modlitwa

Ojcze, przynoszę Ci moje relacje, pragnienia i lęk o przyszłość. Dziękuję Ci
za Jezusa, który przyjmuje dzieci, patrzy z miłością na człowieka zmagającego
się z wyborem i zatrzymuje się przy wołaniu Bartymeusza. Pomóż mi przyjmować Twoją miłość bez ciągłego udowadniania własnej wartości.
Pokaż mi, czego trzymam się tak mocno, że trudno mi być wolną i uważną na innych. Ucz mnie troszczyć się o więzi, słuchać i brać odpowiedzialność za swoje słowa. Daj mi odwagę nazwać to, czego potrzebuję. Otwórz moje oczy na ludzi, którzy próbują zostać usłyszani. Niech moja siła służy ich dobru, a moja obecność daje miejsce na prawdę. Prowadź mnie za Jezusem, również wtedy, gdy Jego zaproszenie jest wymagające. Amen.

Myśl na dziś: Jezus patrzy na mnie z miłością i daje mi przestrzeń, abym powiedziała, czego naprawdę potrzebuję.

Można przeżyć chwilę, w której wszystko wydaje się jasne, a niedługo później znów stanąć wobec cierpienia, bezradności i pytań. Dziewiąty rozdział Ewangelii Marka prowadzi nas z góry, gdzie uczniowie widzą przemienionego Jezusa, do ojca błagającego o pomoc dla syna. Potem słyszymy, jak uczniowie spierają się o to, kto z nich jest największy. Jezus stawia przed nimi dziecko i uczy ich inaczej patrzeć na ludzi. Chcemy przyglądać się tym scenom bez pośpiechu. Pytać, co pokazują o Jezusie i jakie serce Ojca możemy przez Niego poznawać.

Ojciec kieruje naszą uwagę ku Jezusowi

Mk 9,1–8

Jezus zabiera Piotra, Jakuba i Jana na wysoką górę. Tam zostaje przemieniony na ich oczach. Ukazują się Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim. Piotr chce postawić trzy namioty. Marek dodaje, że uczniowie byli przestraszeni i Piotr nie wiedział, co powiedzieć. Wtedy obłok osłania ich, a głos wskazuje na Jezusa jako umiłowanego Syna i wzywa, by Go słuchać. Kiedy uczniowie znów się rozglądają, widzą już tylko Jezusa. To scena pełna światła, ale uczniowie nie przeżywają jej z całkowitym spokojem. Piotr mówi coś, choć sam nie wie, jak odpowiedzieć na to, co widzi. Łatwo to zrozumieć. Gdy wydarzenie nas przerasta, próbujemy je jakoś uporządkować. Chcemy coś zrobić, nadać mu znaną formę, zatrzymać chwilę. Głos z obłoku nie daje uczniom długiego wyjaśnienia. Kieruje ich uwagę ku Jezusowi: mają Go słuchać. W poprzednim rozdziale Jezus zapowiedział cierpienie i śmierć, a Piotr nie potrafił tego przyjąć. Na górze uczniowie widzą Jego chwałę, lecz nadal będą potrzebowali słuchać także tego, co mówi o trudnej drodze przed Nim. W perspektywie Ojcowskiego Serca możemy zobaczyć zaproszenie do poznawania Boga przez Syna. Nie musimy umieć od razu wyjaśnić każdego wydarzenia. Możemy pozostać przy Jezusie, słuchać Go i pozwolić, by Jego słowa stopniowo zmieniały nasze wyobrażenia.

Ojciec nie wymaga, żebyśmy od razu wszystko rozumieli

Mk 9,9–13

Schodząc z góry, uczniowie słyszą polecenie, by nie opowiadali jeszcze o tym, co widzieli, aż Syn Człowieczy powstanie z martwych. Rozmawiają między sobą, co znaczy to powstanie. Pytają też Jezusa o Eliasza. Otrzymują odpowiedź, która znów prowadzi ich ku zapowiedzi cierpienia. Po niezwykłym doświadczeniu uczniowie nadal mają pytania. Widzenie chwały Jezusa nie sprawiło, że nagle zrozumieli całą Jego drogę. Muszą zejść z góry i dalej Go słuchać. Możemy rozpoznać w tym coś bliskiego własnemu doświadczeniu. Bywają chwile, gdy czujemy wdzięczność, bliskość Boga albo nową nadzieję. Później wracamy do codzienności i odkrywamy, że nie wszystko stało się proste. Taka droga nie musi oznaczać, że wcześniejsze doświadczenie było nieprawdziwe. Uczniowie również zachowują to, co zobaczyli, i idą dalej z pytaniami.

Ojciec słyszy rodzica, który prosi o pomoc i sam jej potrzebuje

Mk 9,14–27

U stóp góry Jezus zastaje tłum, uczniów i uczonych w Piśmie. Trwa spór. Z tłumu wychodzi ojciec chłopca dręczonego przez ducha nieczystego. Opowiada, co dzieje się z synem, i mówi, że uczniowie nie potrafili mu pomóc. Jezus pyta, od jak dawna chłopiec cierpi. Ojciec odpowiada, że od dzieciństwa, i prosi o współczucie oraz pomoc. To pytanie Jezusa pozwala usłyszeć historię rodziny. Cierpienie chłopca trwa od lat. Ojciec widział wiele niebezpiecznych chwil. Przyszedł szukać ratunku, a teraz mówi Jezusowi również o nieudanej próbie uczniów. Nie jest tylko człowiekiem z jedną wątpliwością. Jest rodzicem, który długo żył w lęku o dziecko. W rozmowie pada jego wyznanie: wierzy i jednocześnie prosi o pomoc w swojej niewierze. Jezus nie odsyła go, by wrócił dopiero wtedy, gdy jego wiara będzie wolna od wahania. Uwalnia chłopca, a kiedy ten leży nieruchomo i ludzie myślą, że umarł, bierze go za rękę i pomaga mu wstać. Słowa ojca są dla mnie jednymi z najbardziej szczerych modlitw w Ewangelii. Mieszczą się w nich nadzieja i zmęczenie, zaufanie i strach przed kolejnym rozczarowaniem. Nie musimy wybierać tylko jednego z tych uczuć, zanim przyjdziemy do Boga. Możemy powiedzieć prawdę: „Chcę Ci ufać. Pomóż mi tam, gdzie jeszcze nie potrafię”. Nie należy zamieniać tej historii w obietnicę, że każda choroba dziecka ustąpi, jeśli rodzic będzie wierzył wystarczająco mocno. Marek opowiada o uwolnieniu tego chłopca. Nie daje podstaw, by obciążać winą rodziców dzieci, które nadal cierpią. Możemy natomiast zobaczyć, że Jezus zatrzymuje się przy tej rodzinie i odpowiada na prośbę wypowiedzianą bez udawania.

Ojciec uczy nas szukać pomocy, a nie polegać wyłącznie na własnej sile

Mk 9,28–29

Później uczniowie pytają Jezusa na osobności, dlaczego sami nie potrafili uwolnić chłopca. Jezus wskazuje na modlitwę. Nie dostają od Niego sposobu, dzięki któremu następnym razem mogliby działać samowystarczalnie. Warto zauważyć, że uczniowie mogą przyjść ze swoim niepowodzeniem i zapytać. Nie muszą ukrywać tego, że nie dali rady. Modlitwa w tej scenie przypomina o zależności
od Boga. Nie jest techniką, która pozwala rozporządzać Jego mocą. To ważne również w codziennej trosce o innych. Możemy zrobić wiele dobrego, a czasem dojść do granicy swoich możliwości. Wtedy potrzebna bywa modlitwa, rozmowa, czyjaś pomoc i uczciwe uznanie: „Sam tego nie potrafię”. Przy Ojcu nie musimy budować obrazu człowieka, który zawsze daje radę.

Ojciec mówi prawdę także wtedy, gdy boimy się pytać

Mk 9,30–32

Jezus ponownie mówi uczniom, że zostanie wydany w ręce ludzi, zabity, a po trzech dniach powstanie z martwych. Uczniowie nie rozumieją Jego słów i boją się zapytać. Ten krótki fragment zatrzymuje mnie przy ich milczeniu. Nie rozumieją, lecz nie proszą o wyjaśnienie. Być może sama znam takie chwile: usłyszałam coś trudnego i boję się dowiedzieć więcej. Wolę pozostać przy własnym domyśle, choć on także budzi lęk. Marek nie wyjaśnia, co dokładnie powstrzymało uczniów. Pokazuje jednak, że Jezus mówi do nich otwarcie o swojej drodze, a oni potrzebują czasu, by ją przyjąć. Możemy przynosić Ojcu również pytania, które trudno nam wypowiedzieć. Pytanie nie musi oznaczać braku miłości do Boga. Może być początkiem szczerej rozmowy.

Ojciec stawia dziecko pośrodku rozmowy
o wielkości

Mk 9,33–37

W drodze uczniowie spierają się o to, kto z nich jest największy. Gdy Jezus pyta, o czym rozmawiali, milkną. On siada, przywołuje Dwunastu i mówi, że ten, kto chce być pierwszy, ma być ostatnim i sługą wszystkich. Potem stawia pośród nich dziecko, obejmuje je i mówi o przyjęciu takiego dziecka w Jego imię. W tej scenie Jezus nie zatrzymuje się wyłącznie na naganie uczniów. Pokazuje im człowieka, przy którym mogą zacząć uczyć się innego spojrzenia. Dziecko nie ma pozycji, którą mogłoby nagrodzić ich za uwagę. Potrzebuje przyjęcia i ochrony. Jezus bierze je w ramiona właśnie podczas rozmowy o wielkości. To bardzo konkretnie zmienia pytanie uczniów. Zamiast „Jaką pozycję zajmuję?” pojawia się: „Komu robię miejsce?”. Czy dostrzegam osobę, która nie potrafi przebić się ze swoim głosem? Czy moja siła daje jej bezpieczeństwo? W perspektywie Ojcowskiego Serca wielkość można poznawać po sposobie, w jaki traktujemy tych, którzy najbardziej potrzebują troski.

Ojciec uczy nas dostrzegać dobro także poza własną grupą

Mk 9,38–41

Jan mówi Jezusowi o człowieku, który w Jego imię wypędzał złe duchy. Uczniowie próbowali mu przeszkodzić, ponieważ nie chodził razem z nimi. Jezus każe im tego nie robić. Następnie wspomina nawet o kubku wody podanym komuś dlatego, że należy do Chrystusa. Uczniowie dostrzegają przede wszystkim granicę swojej grupy. Jezus kieruje ich uwagę ku dobru, które jest czynione. Nie mówi, że wszystko, co ktoś robi w Jego imię, należy przyjmować bez rozeznania.
W tej konkretnej sytuacji uczniowie chcą powstrzymać człowieka dlatego, że nie należy do ich grona. Możemy zapytać siebie, czy potrafimy cieszyć się dobrem, którego nie zaplanowaliśmy i którego nie wykonują „nasi”. Jezus dostrzega także prosty kubek wody. Nasza troska nie musi być wielka w oczach innych, aby miała znaczenie dla człowieka, który jej potrzebuje.

Ojciec poważnie traktuje krzywdę wyrządzaną słabszym

Mk 9,42–50

Pod koniec rozdziału Jezus wypowiada bardzo mocne ostrzeżenia. Mówi o zgorszeniu „małych”, którzy wierzą, oraz posługuje się obrazami odcięcia ręki
czy nogi i usunięcia oka, jeśli prowadzą do upadku. Kończy wezwaniem, by mieć w sobie sól i zachowywać pokój między sobą. Tych obrazów nie należy rozumieć jako polecenia okaleczania siebie. Ich siła pokazuje, jak poważnie Jezus traktuje zło, zwłaszcza gdy ktoś swoim postępowaniem prowadzi do krzywdy słabszego człowieka. Warto zachować tę powagę zamiast szybko złagodzić Jego słowa.
W tym samym rozdziale Jezus obejmuje dziecko, a potem ostrzega przed tym, co może zaszkodzić „małym”. Troska o nich oznacza również odpowiedzialność za własne czyny. Możemy zapytać: z jakim zachowaniem potrzebuję stanowczo zerwać, ponieważ szkodzi mnie lub innym? Jak korzystam ze swojej pozycji wobec osób, które mają mniej siły lub odwagi, by się sprzeciwić? Ostatnie wezwanie Jezusa do pokoju nie usuwa potrzeby postawienia granicy złu. Pokój między ludźmi wymaga również prawdy i troski o bezpieczeństwo tych, których łatwo zranić.

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na Jezusa, widzimy Ojca, który kieruje nas ku swojemu Synowi i pozwala nam uczyć się Go słuchać. Widzimy Jezusa przy ojcu, który nie potrafi ukryć swojego lęku i niepewnej wiary. Widzimy dłoń podającą się chłopcu, dziecko objęte pośrodku sporu o wielkość oraz stanowcze słowa wypowiedziane w obronie „małych”. Serce Ojca jest czułe i uważne na prawdę. Przyjmuje człowieka, który prosi o pomoc, choć nadal ma pytania. Uczy uczniów, że ich znaczenie nie mierzy się miejscem w grupie, lecz sposobem, w jaki służą innym. Przypomina też, że miłość do słabszych potrzebuje konkretnych czynów i odpowiedzialności.

Od udawanej pewności do zaufania dziecka

Mogę słuchać Jezusa, nawet jeśli nie umiem jeszcze zrozumieć całej Jego drogi.
Mogę przynieść Ojcu wiarę zmieszaną z lękiem i prosić o pomoc.
Mogę przyznać, że nie dałam rady, i szukać wsparcia.
Mogę zadać pytanie, którego dotąd bałam się wypowiedzieć.
Mogę robić miejsce komuś, kto potrzebuje przyjęcia i ochrony.
Mogę dostrzec dobro, które dzieje się poza moją grupą.
Mogę potraktować poważnie zachowanie, którym krzywdzę siebie lub innych,
i zacząć je zmieniać.
Zaufanie nie wymaga, bym udawała, że już nie mam wątpliwości.
Mogę przyjść z nimi do Jezusa.

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przez chwilę:
Co pomaga mi słuchać Jezusa, kiedy Jego droga różni się od moich oczekiwań?
O kogo martwię się dziś tak bardzo, że trudno mi znaleźć słowa modlitwy?
Gdzie mogę szczerze powiedzieć: „Wierzę, pomóż mi tam, gdzie nie potrafię zaufać”?
Jakie pytanie boję się zadać Bogu?
Przy kim czuję potrzebę udowadniania, że jestem ważna?
Komu mogę dziś dać więcej uwagi i poczucia bezpieczeństwa?
Czy potrafię cieszyć się dobrem uczynionym przez kogoś spoza mojego grona?

Modlitwa

Ojcze, przychodzę do Ciebie taka, jaka jestem. Z tym, co już wiem o Jezusie,
i z tym, czego jeszcze nie rozumiem. Dziękuję Ci za Twojego Syna, którego uczysz mnie słuchać. Niech Jego słowa pomagają mi poznawać Twoje serce również wtedy, gdy droga przede mną wydaje się trudna. Przynoszę Ci ludzi, o których się martwię. Ty znasz ich cierpienie i moje poczucie bezradności. Przyjmij moją modlitwę także wtedy, gdy brzmi: „Wierzę, pomóż mojej niewierze”. Ucz mnie prosić o pomoc bez wstydu i pytać o to, czego nie rozumiem. Pokaż mi osoby, które potrzebują ode mnie przyjęcia, uważności i ochrony. Pomóż mi korzystać
z własnej siły tak, by inni mogli przy mnie czuć się bezpiecznie. Daj mi odwagę odejść od tego, czym mogę kogoś krzywdzić, i prowadź mnie drogą prawdy oraz pokoju. Amen.

Myśl na dziś: Mogę przynieść Ojcu zarówno swoją wiarę, jak i miejsce, w którym wciąż potrzebuję Jego pomocy.

Można patrzeć i wciąż nie widzieć jasno. Można pamiętać, że kiedyś otrzymaliśmy pomoc, a dziś znów bać się, że nie wystarczy nam chleba. Można rozpoznać w Jezusie Mesjasza i jednocześnie nie rozumieć, dokąd prowadzi Jego droga. Ósmy rozdział Ewangelii Marka opowiada właśnie o takim stopniowym poznawaniu. Jezus karmi głodnych, rozmawia z uczniami o ich niezrozumieniu, przywraca wzrok niewidomemu i pyta swoich najbliższych, za kogo Go uważają. Potem mówi im o cierpieniu, którego się nie spodziewali. Chcemy przejść przez te wydarzenia, przyglądając się sercu Ojca. Zobaczyć, jak Jezus odnosi się do ludzi, którzy potrzebują jedzenia, pewności, odpowiedzi i czasu, by zrozumieć.

Ojciec zauważa, że możemy nie mieć siły na drogę

Mk 8,1–9

Wokół Jezusa znów gromadzi się wielki tłum. Ludzie są z Nim już trzy dni i nie mają co jeść. Jezus sam zwraca na to uwagę uczniów. Mówi, że gdyby odesłał ich głodnych do domów, mogliby zasłabnąć w drodze. Niektórzy przyszli z daleka.
To bardzo konkretny obraz troski. Jezus myśli o drodze, którą ci ludzie będą musieli pokonać. Dostrzega ich zmęczenie, zanim sami zaczną prosić o jedzenie. Uczniowie pytają, skąd na pustkowiu wziąć chleb dla wszystkich. Mają siedem chlebów i kilka rybek. Jezus przyjmuje to, co jest, dziękuje, łamie i daje uczniom do rozdania. Ludzie jedzą do syta, a pozostałości napełniają siedem koszy.
W poprzednim rozdziale Marek opowiedział już o nakarmieniu tłumu. Teraz wraca do podobnej potrzeby. Ludzie znów są głodni. Uczniowie znów widzą trudność. Jezus znów okazuje im troskę. Nie traktuje powracającej potrzeby jak czegoś, co powinno ich zawstydzać. My także potrzebujemy pomocy więcej niż jeden raz. Wczorajsze siły nie zawsze wystarczają na dzisiejszą drogę. Możemy przychodzić do Ojca z potrzebą, którą już kiedyś Mu powierzaliśmy. Możemy również uczyć się od Jezusa zauważać zwyczajne granice drugiego człowieka. Czasem zanim zapytamy, dlaczego ktoś nie idzie dalej, warto zobaczyć, czy ma siłę, by ruszyć.

Ojciec nie daje się sprowadzić do niekończącego się sprawdzianu

Mk 8,10–13

Po przeprawie na drugi brzeg przychodzą faryzeusze. Wdają się z Jezusem w spór
i żądają znaku z nieba, aby wystawić Go na próbę. Jezus wzdycha głęboko
i odmawia im takiego znaku. Potem odpływa. Dopiero co czytaliśmy
o nakarmieniu tysięcy ludzi. Teraz słyszymy żądanie kolejnego dowodu.
Marek mówi wprost, że celem rozmówców jest wystawienie Jezusa na próbę.
Jego odmowa dotyczy tej konkretnej sytuacji; nie oznacza, że człowiek nie może przyjść do Boga ze szczerym pytaniem. Warto zapytać siebie, czego szukam, gdy proszę o odpowiedź. Czy chcę lepiej poznać Jezusa? Czy może stawiam Mu warunki, które wciąż przesuwam, bo boję się zaufać? Takie pytanie nie służy zawstydzeniu kogoś, kto zmaga się z wątpliwościami. W Ewangelii sami uczniowie wiele razy nie rozumieją. Widzimy jednak różnicę między przyniesieniem Bogu swojej niepewności a próbą zamknięcia Go w sprawdzianie ułożonym według własnych zasad.

Ojciec pomaga nam rozpoznać, czym karmimy swoje myśli

Mk 8,14–21

Uczniowie płyną łodzią i odkrywają, że zabrali ze sobą tylko jeden chleb. Jezus ostrzega ich przed „kwasem” faryzeuszów i Heroda. Oni zaczynają rozmawiać
o tym, że nie mają pieczywa. Jezus pyta, dlaczego skupili się właśnie na tym. Przypomina im dwa nakarmienia tłumów i kosze pozostałych kawałków.
Na końcu pyta, czy wciąż nie rozumieją. Uczniowie są blisko Jezusa, a mimo to ich uwagę całkowicie zajmuje brak chleba. Otrzymują ważne ostrzeżenie, lecz słyszą
w nim przede wszystkim echo własnego zmartwienia. Możemy ich zrozumieć. Kiedy czegoś nam brakuje, trudno myśleć o czymkolwiek innym. W tej scenie Jezus nie podaje uczniom po prostu kolejnego chleba. Zaprasza ich, aby przypomnieli sobie to, czego byli świadkami. Pyta o kosze pozostałe po nakarmieniu ludzi. Pomaga im połączyć obecny lęk z pamięcią o otrzymanej pomocy. Nie chodzi o to, by zaprzeczać rzeczywistym potrzebom. Brak pieniędzy, zdrowia czy wsparcia może być bardzo dotkliwy. Możemy jednak zauważyć, kiedy lęk zaczyna tłumaczyć nam całą rzeczywistość. Kiedy mówi: „Tym razem jesteś sam”, choć wcześniej ktoś podał nam rękę. Jezus cierpliwie kieruje uwagę uczniów ku temu, co już zobaczyli, i pyta, czy potrafią jeszcze raz się nad tym zatrzymać.

Ojciec pozostaje przy nas, gdy zaczynamy widzieć tylko częściowo

Mk 8,22–26

W Betsaidzie ludzie przyprowadzają do Jezusa niewidomego i proszą, aby go dotknął. Jezus bierze mężczyznę za rękę i wyprowadza poza wieś. Po pierwszym dotknięciu pyta go, czy coś widzi. Mężczyzna odpowiada, że widzi ludzi, ale przypominają mu chodzące drzewa. Jezus ponownie kładzie ręce na jego oczach. Wtedy człowiek zaczyna widzieć wyraźnie. Ta scena jest niezwykła również przez rozmowę między Jezusem a uzdrawianym. Jezus pyta, a człowiek może szczerze powiedzieć: „Widzę, ale jeszcze niewyraźnie”. Jego częściowe widzenie nie zostaje nazwane pełnym uzdrowieniem. Jezus pozostaje przy nim i działa dalej. Nie wiemy, dlaczego to uzdrowienie przebiega w taki sposób. Nie warto dopisywać temu człowiekowi braku wiary ani tworzyć zasady, według której każde Boże działanie musi mieć dwa etapy. W opowieści Marka możemy jednak zobaczyć miejsce na uczciwe „jeszcze nie widzę jasno”. To także język dla naszej drogi poznawania Boga. Czasem rozumiemy już więcej niż dawniej, lecz nadal mylimy kształty. Możemy powiedzieć Ojcu prawdę o takim stanie. Nie musimy udawać pewności, której jeszcze w nas nie ma.

Ojciec pyta, kim jest dla nas Jezus

Mk 8,27–30

W drodze do wiosek pod Cezareą Filipową Jezus pyta uczniów, za kogo uważają Go ludzie. Słyszy różne odpowiedzi. Potem pyta ich samych. Piotr odpowiada: „Ty jesteś Mesjasz”. Po wielu wspólnych drogach, rozmowach i wydarzeniach pada osobiste pytanie. Uczniowie znają opinie innych ludzi, lecz Jezus chce usłyszeć ich odpowiedź. Można znać to, co o Nim mówią rodzice, nauczyciele, przyjaciele albo osoby w kościele. Te głosy mają znaczenie, ale nie zastąpią własnego spotkania i własnego pytania. Odpowiedź Piotra jest ważna. Dalsza część rozdziału pokaże jednak, że rozpoznanie Jezusa jako Mesjasza nie oznacza jeszcze zrozumienia, jakim jest Mesjaszem. Możemy wypowiedzieć prawdziwe słowa i nadal potrzebować, by Jezus pokazywał nam ich znaczenie. To nie odbiera wartości pierwszemu wyznaniu. Otwiera dalszą drogę poznawania.

Ojciec nie ukrywa trudnej drogi Jezusa

Mk 8,31–33

Jezus zaczyna otwarcie mówić uczniom, że będzie cierpiał, zostanie odrzucony
i zabity, a po trzech dniach powstanie z martwych. Piotr bierze Go na bok i zaczyna upominać. Jezus odpowiada mu bardzo stanowczo. Wskazuje, że Piotr myśli teraz po ludzku, a nie zgodnie z tym, co pochodzi od Boga. Możemy zatrzymać się przy trudności Piotra, nie udając, że zapowiedź cierpienia jest łatwa do przyjęcia. Dopiero co wyznał, że Jezus jest Mesjaszem. Teraz słyszy o odrzuceniu i śmierci. Takiego obrazu zwycięstwa mógł się nie spodziewać. Marek nie opisuje wszystkich jego myśli, ale pokazuje wyraźnie, że Piotr próbuje zawrócić Jezusa z drogi, o której On właśnie powiedział. Stanowcza odpowiedź Jezusa nie jest zgodą na to, by używać ostrych słów wobec ludzi, którzy boją się cierpienia. Dotyczy chwili,
w której najbliższy uczeń sprzeciwia się zapowiedzianej drodze Jezusa. Możemy odczytać ją jako wezwanie, by nie tworzyć sobie Mesjasza wyłącznie na miarę własnych oczekiwań. To pytanie dotyka także naszego obrazu Boga. Czy potrafię pozostać przy Jezusie, kiedy Ewangelia nie potwierdza moich wyobrażeń? Czy pozwalam Mu mówić również o sprawach, przed którymi wolałabym uciec? Ojciec nie nazywa cierpienia dobrem. W tej scenie Jezus mówi prawdę o tym, co Go czeka, i nie pozwala, by lęk Piotra odebrał Mu głos.

Ojciec zaprasza do drogi, na której życie ma większą wartość niż pozory

Mk 8,34–38

Jezus przywołuje tłum razem z uczniami. Mówi o zaparciu się siebie, wzięciu swojego krzyża i naśladowaniu Go. Pyta też, jaki pożytek miałby człowiek
z pozyskania całego świata, gdyby utracił własne życie. To słowa wymagające ostrożnego czytania. „Zaprzeć się siebie” nie powinno stawać się żądaniem,
by człowiek przestał mieć potrzeby, pozwalał się krzywdzić albo trwał w przemocy. Jezus sam w tym rozdziale dostrzega głód tłumu i troszczy się o siły ludzi. Zaproszenie do pójścia za Nim dotyczy całego kierunku życia: tego, czemu oddajemy serce i czego bronimy za wszelką cenę. Można tak mocno trzymać się uznania, kontroli czy własnego obrazu sukcesu, że coraz mniej zostaje w nas przestrzeni na prawdę i miłość. Można zyskać wiele w oczach świata, a zgubić to, co pozwala naprawdę żyć. Jezus mówi uczciwie, że naśladowanie Go może kosztować. Jednocześnie pyta o wartość życia, którego nie da się zastąpić żadnym zyskiem.
Nie musimy dziś znać wszystkich odpowiedzi dotyczących przyszłości. Możemy zacząć od prostego pytania: czego trzymam się tak mocno, że utrudnia mi to pójście za Jezusem? I co pomaga mi żyć bardziej prawdziwie, z miłością do Boga
i ludzi?

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na Jezusa, widzimy Boga, który dostrzega głód ludzi i myśli o ich drodze do domu. Przypomina uczniom otrzymaną pomoc, kiedy znów się boją. Bierze niewidomego za rękę, pyta go, co widzi, i pozostaje przy nim, gdy odpowiedź brzmi: „Jeszcze niewyraźnie”. Pyta również uczniów, kim jest dla nich, a potem mówi prawdę, której trudno im słuchać. Ten rozdział nie przedstawia wiary jako chwili, w której nagle wszystko staje się jasne. Piotr rozpoznaje Mesjasza, lecz zaraz okazuje się, że wciąż uczy się rozumieć Jego drogę. Możemy poznawać Ojca także pośród takiej nauki: wracać do pytań, korygować swoje wyobrażenia i uczciwie mówić, ile dziś widzimy.

Od lęku, że zabraknie, do zaufania dziecka

Mogę powiedzieć Ojcu, czego dziś potrzebuję na dalszą drogę.
Mogę przypomnieć sobie otrzymaną pomoc, nie zaprzeczając obecnym trudnościom.
Mogę przyznać, że nie wszystko rozumiem i nie widzę jeszcze jasno.
Mogę pytać Jezusa, kim naprawdę jest, zamiast poprzestawać na cudzych odpowiedziach.
Mogę pozwolić Mu zmieniać moje wyobrażenia o zwycięstwie i o życiu.
Mogę szukać tego, co prawdziwe, nawet gdy łatwiej byłoby chronić pozory.
Zaufanie może wzrastać stopniowo. Nie potrzebuję nazywać wyraźnym obrazu, który wciąż widzę tylko częściowo.

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przez chwilę.
Czego potrzebuję dziś, aby mieć siłę na dalszą drogę?
Jaki brak zajmuje moje myśli tak mocno, że trudno mi dostrzec cokolwiek innego?O jakiej otrzymanej pomocy warto sobie przypomnieć?
Gdzie uczciwie mogę powiedzieć: „Widzę już coś, ale jeszcze niewyraźnie”?
Za kogo ja uważam Jezusa na obecnym etapie mojej drogi?
Jakie moje oczekiwanie wobec Boga jest dziś najtrudniejsze do poddania Jego słowom?
Czego trzymam się ze strachu przed utratą, choć oddala mnie to od prawdziwego życia?

Modlitwa

Ojcze, przynoszę Ci to, czego dzisiaj mi brakuje. Ty znasz drogę, która jest przede mną, i wiesz, ile mam siły. Dziękuję Ci za Jezusa, który widzi głodnych ludzi, bierze człowieka za rękę i pozostaje przy nim, gdy ten nie widzi jeszcze jasno.
Pomóż mi pamiętać o dobru, które otrzymałam, także wtedy, gdy znów się boję. Daj mi szczerość, bym nie udawała pewności tam, gdzie mam pytania. Ucz mnie poznawać Jezusa takim, jakim objawia się w Ewangelii, nawet kiedy Jego droga różni się od moich oczekiwań. Pokazuj mi, czego kurczowo się trzymam i co odbiera mi wolność kochania. Prowadź mnie ku życiu, którego nie muszę budować na pozorach. A kiedy widzę tylko częściowo, pomóż mi pozostać blisko Ciebie i cierpliwie uczyć się patrzeć. Amen.

Myśl na dziś: Mogę powiedzieć Ojcu: „Jeszcze nie widzę jasno”, i pozwolić Mu dalej prowadzić mnie za rękę.

Można bardzo uważać na to, co widać z zewnątrz, a nie zauważyć, co dzieje się we własnym sercu. Można znać właściwe słowa, przestrzegać przyjętych zasad i jednocześnie coraz trudniej słyszeć drugiego człowieka. Siódmy rozdział Ewangelii Marka zaczyna się właśnie od pytania o czystość. Później prowadzi nas do matki proszącej o pomoc dla córki oraz do człowieka, który nie słyszy i z trudem mówi. W każdej z tych scen pojawia się pytanie o dostęp do Boga: kto może podejść, zostać wysłuchany i otrzymać pomoc? Patrząc na Jezusa, chcemy poznawać serce Ojca, który dostrzega to, czego inni mogą nie zauważyć.

Ojciec pyta o sens zasad, których przestrzegamy

Mk 7,1–8

Faryzeusze i uczeni w Piśmie zauważają, że niektórzy uczniowie Jezusa jedzą bez wcześniejszego obmycia rąk według przyjętego zwyczaju. Nie chodzi tu o zwykłą troskę o higienę. Marek opisuje praktykę związaną z religijnym rozumieniem czystości. Pytają więc Jezusa, dlaczego Jego uczniowie nie postępują zgodnie z tradycją starszych. Jezus odpowiada słowami proroka Izajasza o ludziach, którzy czczą Boga ustami, lecz ich serce pozostaje daleko od Niego. Jezus nie mówi, że każda tradycja jest zła. Stawia jednak pytanie o to, co dzieje się, gdy przyjęty zwyczaj zaczyna zajmować miejsce ważniejsze od tego, czego pragnie Bóg. Można tak bardzo skupić się na poprawnym wykonaniu czynności, że przestaje się widzieć ludzi siedzących przy stole. To pytanie warto odnieść także do siebie. Czy moje praktyki pomagają mi kochać Boga i ludzi? A może czasem służą przede wszystkim temu, żebym czuła się bezpieczna, lepsza albo pewna, kto postępuje właściwie? Nie muszę rezygnować z tego, co dobre i cenne. Mogę jednak pozwolić Jezusowi zapytać mnie o sens tego, co robię. Ojciec jest zainteresowany także sercem, z którego wypływają moje działania.

Ojciec widzi, kiedy pobożne słowa przykrywają brak troski

Mk 7,9–13

Jezus podaje konkretny przykład. Przypomina przykazanie szacunku wobec ojca i matki, a potem mówi o zwyczaju, który pozwalał zadeklarować majątek jako dar przeznaczony dla Boga. W opisanej przez Niego sytuacji człowiek mógł powołać się na tę deklarację, by nie pomóc rodzicom. To mocne słowa, ponieważ pokazują, że religijny język można wykorzystać do ominięcia odpowiedzialności. Jezus nie zatrzymuje się na tym, jak brzmi deklaracja. Pyta, co dzieje się z rodzicami, którzy potrzebują wsparcia. Nie znamy wszystkich okoliczności życia ludzi, do których mówił. Nie chodzi więc o prostą ocenę każdej trudnej relacji rodzinnej ani o wymaganie, by ktoś znosił krzywdę bez granic. Możemy jednak usłyszeć zasadnicze pytanie Jezusa: czy moja wiara prowadzi mnie ku miłości wyrażonej w czynach? Czy potrafię zauważyć potrzebę człowieka, kiedy jej zaspokojenie kosztowałoby mnie czas, uwagę albo część tego, co posiadam? W perspektywie Ojcowskiego Serca troska o Boga i troska o człowieka nie powinny być przeciwstawiane. Jezus ujawnia rozdźwięk między pięknie brzmiącymi słowami a odmową pomocy.

Ojciec pomaga nam przyjrzeć się temu, co wychodzi z serca

Mk 7,14–23

Jezus przywołuje tłum i wyjaśnia, że człowieka nie czyni nieczystym pokarm, który do niego wchodzi. Zwraca uwagę na to, co wychodzi z jego wnętrza. Później, w rozmowie z uczniami, wymienia między innymi krzywdzące zamiary, chciwość, podstęp, zawiść i pychę. Łatwo czytać tę listę wyłącznie jako opis ludzi, od których chcielibyśmy się odróżnić. Trudniej zatrzymać się przy własnym sercu. Przy słowach, które wypowiadam pod wpływem złości. Przy sposobie, w jaki opowiadam o kimś nieobecnym. Przy chęci, by postawić na swoim bez względu na drugiego człowieka. Jezus nie zaprasza nas do nieustannego podejrzewania siebie ani do wstydu z powodu każdej trudnej myśli czy emocji. Złość, lęk i zranienie same w sobie nie są tym samym co decyzja, by kogoś skrzywdzić. Warto jednak zobaczyć, co dzieje się z nimi dalej. Czy zamieniam ból w oskarżenie? Czy pozwalam, by zazdrość kierowała moimi słowami? Czy umiem przyznać, że potrzebuję zmiany? To trudna część rozdziału, ale może prowadzić ku prawdzie, która uwalnia. Przed Ojcem nie musimy utrzymywać obrazu człowieka bez skazy. Możemy nazwać to, co w nas niepokojące, i prosić Go, by uczył nas żyć inaczej.

Ojciec słyszy matkę, która prosi o pomoc dla córki

Mk 7,24–30

Jezus udaje się w okolice Tyru. Przychodzi do Niego kobieta pochodząca spoza narodu izraelskiego. Jej córka jest dręczona przez ducha nieczystego. Matka pada Jezusowi do nóg i prosi o uwolnienie dziecka. W odpowiedzi słyszy obraz dzieci, które mają zostać nakarmione najpierw, oraz piesków przy stole. Kobieta podejmuje ten obraz i odpowiada, że także pieski jedzą okruszyny spadające od dzieci. Jezus przyjmuje jej odpowiedź. Gdy kobieta wraca do domu, zastaje córkę uwolnioną. To rozmowa, przy której nie chcę przechodzić zbyt szybko. Słowa Jezusa mogą brzmieć dla nas boleśnie. Nie trzeba udawać, że nie budzą pytań.
W tekście pojawia się pierwszeństwo dzieci, ale także matka, która nie odchodzi ze swoją prośbą. Jej odpowiedź wyraża przekonanie, że nawet to, co w obrazie nazwano okruszynami, wystarczy, by pomóc córce. Marek pozwala nam zobaczyć konkretną kobietę i konkretne dziecko. Matka przychodzi z cierpieniem córki, a ich historia kończy się uwolnieniem. Nie dopisujmy tej kobiecie uczuć ani intencji, których Ewangelista nie opisuje. Możemy natomiast zauważyć jej odwagę i to, że Jezus podejmuje rozmowę z osobą, której pochodzenie stawiało ją poza Izraelem. Ta scena każe mi zapytać, czy sama nie wyznaczam zbyt ciasnych granic Bożej trosce. Czy są ludzie, o których myślę, że stoją za daleko, zbyt wiele ich różni od „nas”, żeby zostali wysłuchani? Matka z okolic Tyru przypomina mi, że nie powinnam decydować za Boga, komu wolno przyjść z prośbą.

Ojciec daje człowiekowi uwagę, której naprawdę potrzebuje

Mk 7,31–37

Do Jezusa przyprowadzają człowieka, który nie słyszy i z trudem mówi. Proszą,
aby położył na niego rękę. Jezus bierze go na bok, z dala od tłumu. Dotyka jego uszu i języka, spogląda w niebo, wzdycha i mówi: „Otwórz się”. Człowiek zaczyna słyszeć i mówić wyraźnie. Warto zatrzymać się przy tym, że Jezus odchodzi z nim
od tłumu. Marek nie wyjaśnia wszystkich powodów tego gestu.
Widzimy jednak, że uzdrowienie dokonuje się w osobistym spotkaniu. Jezus poświęca uwagę człowiekowi, który do tej pory miał ograniczoną możliwość usłyszenia innych i wypowiedzenia siebie. Dotyka miejsc związanych z jego trudnością i zwraca się właśnie do niego. Słowo „Otwórz się” można przyjąć również jako zaproszenie do osobistej refleksji, pamiętając, że w tej historii jest ono wypowiedziane do konkretnego człowieka podczas jego uzdrowienia. Na czyj głos trudno mi dziś znaleźć miejsce? Czy jest coś, czego nie umiem wypowiedzieć przed Bogiem albo bliską osobą? Czy pozwalam drugiemu człowiekowi mówić we własnym imieniu, czy zbyt szybko kończę za niego zdania? Nie należy wyciągać z tej sceny wniosku, że każda osoba niesłysząca potrzebuje takiego samego uzdrowienia, aby prowadzić pełne życie. Marek opowiada o potrzebie tego człowieka i o tym, jak Jezus na nią odpowiada. Możemy uczyć się od Niego uważności: zanim spróbujemy komuś pomóc, warto dostrzec osobę, a nie tylko trudność, z którą się mierzy.

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na Jezusa, widzimy troskę o prawdę naszego życia. Ojciec nie zadowala się pobożnymi słowami, jeśli za nimi znika miłość do człowieka. Zaprasza nas, byśmy przyjrzeli się własnym zamiarom i temu, co wypowiadamy oraz robimy. Ta prawda może być niewygodna, ale służy dobru, które może wzrastać w relacjach.
Widzimy także matkę proszącą o pomoc dla córki i człowieka, któremu Jezus poświęca osobną uwagę. Te historie nie pozwalają sprowadzić siódmego rozdziału do sporu o zasady. Pośród pytań o tradycję, czystość i granice pozostają konkretni ludzie. Ich potrzeby mają znaczenie. Poznając serce Ojca, możemy uczyć się patrzeć głębiej: na to, co kieruje naszym postępowaniem, i na osobę, która stoi przed nami.

Od pilnowania pozorów do zaufania dziecka

Zaufanie może zaczynać się od zgody na szczerość:
Mogę zapytać, czy moje zwyczaje pomagają mi kochać Boga i ludzi.
Mogę zauważyć potrzebę człowieka ukrytą za sporem o zasady.
Mogę powiedzieć Ojcu prawdę o tym, co rodzi się w moim sercu.
Mogę przyznać się do krzywdzących słów i uczyć się je zmieniać.
Mogę przyjść do Jezusa z prośbą o kogoś, kogo kocham.
Mogę uczyć się słuchać innych z większą uwagą.

Nie trzeba wypowiadać tych zdań tak, jakby wszystko było już uporządkowane. Możemy wybrać jedno i sprawdzić, dokąd prowadzi nas dzisiaj.

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przez chwilę.
Czy jest zasada lub zwyczaj, którego bronię tak mocno, że przestaję dostrzegać człowieka?
Kto potrzebuje ode mnie konkretnej troski?
Jakie słowa najczęściej wychodzą ze mnie wtedy, gdy jestem zraniona albo przestraszona?
Czy jest ktoś, kogo zbyt łatwo wykluczam ze swojej uwagi?
Z jaką prośbą o bliską osobę przychodzę dziś do Jezusa?
Komu mogę dać więcej czasu, aby naprawdę usłyszeć jego historię?

Modlitwa

Ojcze, przychodzę do Ciebie ze swoim sercem. Z tym, co dobre, i z tym, czego nie lubię w sobie oglądać. Dziękuję Ci za Jezusa, który pomaga odróżniać Twoją wolę od zasad, za którymi czasem ukrywamy lęk lub obojętność. Pokaż mi, gdzie moje słowa i czyny oddalają się od miłości. Daj mi odwagę przyznać się do błędu i naprawić to, co mogę naprawić. Pomóż mi dostrzegać ludzi, których potrzeby dotąd pomijałam. Przynoszę Ci również tych, o których się martwię. Ty znasz ich imiona i historie. Ucz mnie prosić o pomoc bez udawania, że sama potrafię wszystko rozwiązać. Otwieraj moje uszy na głos drugiego człowieka i pomagaj mi mówić tak, by moje słowa niosły prawdę oraz troskę. Amen.

Myśl na dziś: Mogę pozwolić Ojcu zajrzeć głębiej w moje serce i uczyć się widzieć człowieka, który stoi przede mną.

Możemy kochać Boga i jednocześnie być zmęczeni. Możemy mieć za sobą doświadczenie Jego pomocy, a następnego dnia znów się bać. Możemy chcieć zrobić coś dobrego i widzieć przede wszystkim to, jak niewiele mamy do dyspozycji. Szósty rozdział Ewangelii Marka jest pełen takich napięć. Jezus spotyka się z odrzuceniem w rodzinnych stronach. Posyła uczniów do ludzi. Słyszymy o śmierci Jana Chrzciciela. Potem widzimy uczniów, którzy nie mają czasu nawet zjeść, głodny tłum i łódź zmagającą się z przeciwnym wiatrem. W tych wydarzeniach chcemy przyglądać się Jezusowi i poznawać przez Niego serce Ojca. Zobaczyć, jak odnosi się do ludzi, którzy nie rozumieją, nie nadążają i potrzebują pomocy.

Ojciec jest większy od obrazu, który już sobie o Nim ułożyliśmy

Mk 6,1–6

Jezus przychodzi w rodzinne strony i naucza w synagodze. Słuchający Go ludzie są zdumieni. Pytają, skąd ma taką mądrość i moc, ale zaraz przypominają sobie, że znają Jego rodzinę i pamiętają Go jako cieślę. Zatrzymują się na tym, co już o Nim wiedzą. Marek opisuje ich niedowiarstwo; wspomina też, że Jezus uzdrawia tam kilku chorych, choć nie dokonuje wielu potężnych dzieł. Łatwo patrzeć na mieszkańców rodzinnych stron Jezusa z dystansu. A przecież my również nosimy w sobie utrwalone wyobrażenia o Bogu. Powstają z tego, czego nas uczono, co przeżyliśmy i jak zostaliśmy potraktowani przez innych ludzi. Jeśli długo żyliśmy w przekonaniu, że bliskość trzeba sobie zasłużyć, trudno może być nam przyjąć, że Bóg chce spotkać nas w zwyczajnym życiu. Jeśli doświadczyliśmy rozczarowania, możemy z góry zakładać, że i tym razem nie wydarzy się nic dobrego. Ta scena zachęca do uczciwego pytania: czy słucham Jezusa, którego pokazuje Ewangelia, czy przede wszystkim własnych wcześniejszych przekonań o Nim? Nie trzeba udawać, że da się je odłożyć w jednej chwili. Możemy jednak zacząć je zauważać. Pozwolić, by słowa i czyny Jezusa stopniowo korygowały to, co myślimy o sercu Ojca.

Ojciec powierza zadanie ludziom, którzy wciąż się uczą

Mk 6,7–13

Jezus przywołuje Dwunastu i posyła ich po dwóch. Daje im władzę nad duchami nieczystymi, a na drogę każe zabrać bardzo niewiele. Uczniowie idą, wzywają ludzi do zmiany życia, uwalniają i uzdrawiają. Nie są jeszcze ludźmi, którzy rozumieją wszystko. Dalsza część rozdziału pokaże, że sami mają wiele do odkrycia o Jezusie. Warto zatrzymać się właśnie przy tym. Jezus dopuszcza ich do swojego działania, choć ich droga dopiero trwa. Nie czeka, aż staną się bezbłędni i całkowicie pewni siebie. Powierza im coś ważnego i pozwala im iść razem. Nie oznacza to, że powinniśmy podejmować każde zadanie bez przygotowania albo lekceważyć własne granice. Możemy natomiast zobaczyć, że nasze braki nie przekreślają możliwości czynienia dobra. Czasem pomagamy komuś, choć sami zmagamy się z pytaniami. Potrafimy wysłuchać, odwiedzić, podzielić się tym, co mamy, powiedzieć prawdę z życzliwością. W perspektywie Ojcowskiego Serca jest miejsce na człowieka, który służy innym i jednocześnie nadal potrzebuje prowadzenia.

Ojciec nie każe nam nazywać zła dobrem

Mk 6,14–29

Marek przerywa opowieść o uczniach historią Jana Chrzciciela. Jan został uwięziony, ponieważ mówił Herodowi prawdę o jego związku. Herod słuchał go z niepokojem, ale podczas uczty uległ żądaniu zabicia Jana. Ewangelista podaje, że zasmucił się, lecz ze względu na złożoną przysięgę i obecnych gości nie chciał odmówić. To jedna z najtrudniejszych części rozdziału. Jan umiera, choć mówił prawdę. Nie znajdujemy tutaj prostego rozwiązania ani zapewnienia, że wiernego człowieka nigdy nie spotka krzywda. Warto pozwolić tej historii pozostać bolesną. Nie musimy tłumaczyć śmierci Jana tak, jakby zło przestało być złem.
Historia Heroda pokazuje zarazem, jaką władzę może mieć nad człowiekiem lęk przed opinią innych. Słyszy prawdę i odczuwa smutek, a jednak podejmuje okrutną decyzję, by nie wycofać się publicznie z obietnicy. To pytanie także do nas, choć nasze sytuacje są inne: kiedy trudniej mi przyznać się do błędu niż w niego dalej brnąć? Czy potrafię zatrzymać się i powiedzieć „nie”, nawet jeśli ktoś będzie zawiedziony lub mnie oceni?
Patrząc na Jezusa w całej Ewangelii, uczymy się poznawać Ojca, który nie jest obojętny wobec krzywdy. W szóstym rozdziale Marka nie otrzymujemy wyjaśnienia, dlaczego Jana spotkała taka śmierć. Możemy natomiast uszanować jego historię bez dopisywania do niej łatwego pocieszenia. Kiedy ktoś cierpi z powodu niesprawiedliwości, potrzebuje nieraz przede wszystkim tego, by jego ból został potraktowany poważnie.

Ojciec zauważa, że potrzebujemy odpoczynku

Mk 6,30–32

Uczniowie wracają do Jezusa i opowiadają Mu, co robili i czego nauczali. Wokół nich jest tylu ludzi, że nie mają nawet czasu na posiłek. Jezus zaprasza ich wtedy, aby poszli w odosobnione miejsce i trochę odpoczęli.
Ten krótki fragment mówi wiele o sposobie, w jaki Jezus patrzy na człowieka. Uczniowie przynoszą Mu owoce swojej pracy, a On dostrzega również ich zmęczenie. Wie, że potrzebują jedzenia, ciszy i chwili poza tłumem.
Nieraz trudno nam uznać podobne potrzeby u siebie. Odpowiadamy na wiadomości, rozwiązujemy kolejne sprawy, troszczymy się o innych. Kiedy na chwilę zwalniamy, pojawia się myśl, że powinniśmy robić więcej. Zaproszenie Jezusa pozwala spojrzeć na odpoczynek inaczej. Nasze ciało i siły mają znaczenie. Możemy służyć innym, a zarazem potrzebować miejsca, w którym sami zostaniemy przyjęci i nakarmieni. Przy Ojcu możemy powiedzieć prawdę także o tym, że jesteśmy wyczerpani.

Ojciec widzi głód całego człowieka

Mk 6,33–44

Planowany odpoczynek uczniów zostaje przerwany. Ludzie rozpoznają Jezusa i przybywają na miejsce przed Nim. Gdy wychodzi z łodzi, widzi wielki tłum. Ogarnia Go współczucie, ponieważ są jak owce niemające pasterza. Zaczyna ich uczyć. Później, gdy robi się późno, uczniowie zauważają, że ludzie potrzebują jedzenia. Mają pięć chlebów i dwie ryby. Jezus bierze je, błogosławi i podaje uczniom, aby rozdzielili je między ludzi. Wszyscy jedzą do syta, a z pozostałych kawałków zbierają dwanaście koszy. W tym opisie współczucie Jezusa ma konkretny kształt. Widzi zagubienie ludzi i poświęca im czas. Widzi również, że są głodni. Nie oddziela ich potrzeby zrozumienia i nadziei od potrzeb ciała. Człowiek stojący przed Nim potrzebuje jednego i drugiego.
Uczniowie patrzą na tłum i próbują policzyć, ile kosztowałoby nakarmienie wszystkich. To zrozumiałe. Jezus pyta ich jednak najpierw, ile chlebów mają. Zaczynają od tego, co rzeczywiście jest w ich rękach. Nie musimy zamieniać tej sceny w obietnicę, że każda trudna sytuacja skończy się podobnym cudem. Możemy za to uczyć się przynosić Bogu uczciwą odpowiedź: „Tyle mam. Widzę też, jak wiele potrzeba”.
Ta scena pyta również o nasze spojrzenie na innych. Czy widzę człowieka, który stoi przede mną, czy wyłącznie kolejny problem do rozwiązania? Czasem troska zaczyna się od uważnego wysłuchania. Czasem od posiłku, pomocy w codziennej sprawie albo zauważenia, że ktoś od dawna radzi sobie bez wsparcia.

Ojciec widzi nas w łodzi, gdy zmagamy się z wiatrem

Mk 6,45–52

Po nakarmieniu tłumu Jezus poleca uczniom wsiąść do łodzi i płynąć na drugi brzeg. Sam pozostaje, aby odprawić ludzi, a potem idzie się modlić. Gdy zapada noc, widzi uczniów z trudem wiosłujących pod przeciwny wiatr. Przychodzi do nich po wodzie. Oni są przerażeni i nie rozpoznają Go. Jezus od razu przemawia do nich, a gdy wsiada do łodzi, wiatr ustaje. Warto zauważyć kolejność tych wydarzeń. Uczniowie znaleźli się na jeziorze po wykonaniu polecenia Jezusa, a mimo to napotkali trudny wiatr. Trudność sama w sobie nie dowodzi, że obraliśmy złą drogę. Marek mówi też, że Jezus widział ich zmaganie, zanim znalazł się przy łodzi. Ich wysiłek nie był przed Nim ukryty. Uczniowie reagują lękiem. Chwilę wcześniej byli świadkami nakarmienia tłumu, a teraz nie potrafią rozpoznać Jezusa, gdy przychodzi do nich w nieoczekiwany sposób. Marek pisze wprost, że nie zrozumieli wydarzenia z chlebami, a ich serca były nieczułe. Nie warto usuwać tego zdania z opowieści. Bliskość Jezusa nie sprawiła, że od razu wszystko pojęli. Możemy odnaleźć się w ich łodzi. Pamiętać otrzymane dobro, a jednak bać się tego, co wydarzy się jutro. Modlić się i nadal nie rozumieć. Jezus zwraca się do przestraszonych uczniów pośród ich zamieszania. Możemy przynosić Ojcu także wiarę, która dopiero uczy się rozpoznawać Jego obecność.

Ojciec pozostaje dostępny dla tych, którzy szukają pomocy

Mk 6,53–56

Po przeprawie ludzie rozpoznają Jezusa. Przynoszą do Niego chorych z okolicy i proszą, aby mogli choć dotknąć skraju Jego ubrania. Marek kończy rozdział opisem tych, którzy doznają uzdrowienia. Po opowieści o odrzuceniu, śmierci Jana, zmęczeniu uczniów i trudzie przeprawy pojawiają się ludzie niosący swoich chorych. Ich potrzeby są konkretne. Przyprowadzają bliskich, szukają ratunku i chcą znaleźć się blisko Jezusa. Ten ostatni obraz pozwala nam jeszcze raz zobaczyć, jak wiele miejsca w Jego drodze zajmują osoby potrzebujące pomocy. Nie każda historia cierpienia kończy się uzdrowieniem opisanym w tym fragmencie. Możemy jednak dostrzec, ku komu ludzie kierują swoje kroki. Przy Jezusie cierpienie człowieka nie jest sprawą zbyt małą ani zbyt kłopotliwą, by ją przynieść.

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na Jezusa, widzimy troskę obejmującą różne miejsca naszego życia. Posyła uczniów, choć wciąż się uczą. Zaprasza ich do odpoczynku, gdy są zmęczeni. Zauważa tłum potrzebujący prowadzenia i jedzenia. Widzi ludzi trudzących się na jeziorze. Spotyka chorych, których inni przynoszą do Niego z nadzieją.
Ten rozdział pozostawia również trudne pytania. Jezus doświadcza odrzucenia, Jan zostaje zabity, a uczniowie nie rozumieją tego, czego są świadkami. Nie musimy pomijać tych fragmentów, by mówić o miłości Ojca. Możemy poznawać Jego serce, pozostając uczciwymi wobec bólu i niepewności obecnych w tekście. Jego troska nie jest obietnicą, że nigdy nie spotka nas trudność. Widzimy ją w tym, że Jezus dostrzega konkretnych ludzi i zwraca się ku nim pośród tego, co przeżywają.

Od przekonania, że muszę dać radę, do zaufania dziecka

Zaufanie może zaczynać się od kilku prostych zdań:
Mogę powiedzieć Ojcu, że moje wyobrażenie o Nim potrzebuje zmiany.
Mogę robić dobro, choć nadal się uczę i potrzebuję pomocy.
Mogę nazwać niesprawiedliwość bez szukania dla niej łatwego usprawiedliwienia.Mogę odpocząć, kiedy jestem zmęczony.
Mogę przynieść Jezusowi to, co mam, i uczciwie powiedzieć, czego mi brakuje.
Mogę mówić Ojcu o swoim lęku, nawet jeśli wcześniej doświadczałem Jego pomocy. Nie trzeba wypowiadać tych zdań z całkowitą pewnością.
Możemy wracać do nich powoli, sprawdzając, które dziś jest nam najtrudniej przyjąć.

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przez chwilę.
Jaki obraz Boga noszę w sobie i skąd się wziął?
Czy pozwalam sobie odpocząć, zanim zabraknie mi sił?
Gdzie obawiam się przyznać do błędu ze względu na opinię innych?
Co mam dziś do ofiarowania, choć wydaje mi się to niewystarczające?
Kto blisko mnie potrzebuje uważności albo konkretnej pomocy?
Z jakim przeciwnym wiatrem zmagam się teraz w swojej łodzi?

Modlitwa

Ojcze, przychodzę do Ciebie z tym, co dziś we mnie prawdziwe. Z moimi wyobrażeniami o Tobie, które mogą zasłaniać mi Jezusa. Ze zmęczeniem, do którego nie zawsze chcę się przyznać. Z lękiem przed oceną i z zadaniami, które wydają mi się większe od moich sił. Pomóż mi słuchać Twojego Syna i przez Niego poznawać Twoje serce. Ucz mnie rozpoznawać, kiedy potrzebuję odpoczynku. Daj mi odwagę wycofać się ze złej decyzji, nawet jeśli trudno będzie przyznać się do błędu. Otwórz moje oczy na ludzi, których głód i cierpienie łatwo przeoczyć. Przynoszę Ci to, co mam, oraz wszystko, czego mi brakuje. Ty widzisz także tę część mojej drogi, na której z trudem wiosłuję pod wiatr. Kiedy się boję i nie rozumiem, pomóż mi słuchać głosu Jezusa. Ucz mnie ufać powoli, szczerze i bez udawania. Amen.

Myśl na dziś: Ojciec widzi mój wysiłek, zna moje granice i zaprasza mnie, abym przyniósł Mu prawdę o tym, czego dziś potrzebuję.

Są cierpienia, które widać z daleka. Są też takie, z którymi przez lata żyjemy
po cichu. Możemy nosić je do pracy, do sklepu, na spotkania i do kościoła. Rozmawiać, wykonywać obowiązki, uśmiechać się — a w środku wciąż czekać
na pomoc. Piąty rozdział Ewangelii Marka prowadzi nas do trzech osób: człowieka żyjącego wśród grobów, kobiety od dwunastu lat cierpiącej na krwotok
i dziewczynki, o której życie błaga ojciec. Ich historie są różne. Łączy je bezradność wobec tego, co przekracza ludzkie możliwości. W każdej z nich pojawia się Jezus. Chcemy przyglądać się Jego obecności i przez nią poznawać serce naszego Ojca. Zobaczyć, jak traktuje człowieka udręczonego, jak słucha osoby ukrywającej swój ból i jak podchodzi do dziecka. W tym rozdziale cierpienie ma konkretną twarz. Jezus spotyka człowieka właśnie tam, gdzie jego życie najbardziej potrzebuje pomocy.

Ojciec dostrzega człowieka pośród jego udręki

Mk 5,1–8

Po przeprawie przez jezioro Jezus przybywa do kraju Gerazeńczyków. Wychodzi Mu naprzeciw człowiek opanowany przez ducha nieczystego. Mieszka wśród grobów. Nikt nie potrafi go już związać, nawet łańcuchami. Dniem i nocą krzyczy i rani się kamieniami. To przejmujący obraz cierpienia i osamotnienia.
Marek opisuje człowieka, którego otoczenie nie umie opanować i który sam doświadcza niszczącej go siły. Jezus podejmuje działanie, aby go uwolnić.
Warto zatrzymać się przy tej obecności. Jezus spotyka osobę, której zachowanie może budzić strach i wobec której inni okazali się bezradni.
W perspektywie Ojcowskiego Serca widzimy troskę sięgającą również do miejsc, które chcielibyśmy omijać. Do ludzkiej udręki, trudnej historii, samotności tak głębokiej, że trudno sobie wyobrazić powrót do zwyczajnego życia. Marek mówi tu o zniewoleniu przez ducha nieczystego. Nie powinniśmy utożsamiać tej sceny
z każdą chorobą psychiczną ani przypisywać opętania ludziom, którzy cierpią lub się ranią. Możemy natomiast uczyć się od Jezusa spojrzenia, które pośród trudnych objawów wciąż dostrzega osobę. Człowiek pozostaje godny troski również wtedy, gdy jego cierpienie jest trudne do zrozumienia.

Ojciec przywraca człowiekowi miejsce wśród ludzi

Mk 5,9–20

Dalszy opis jest gwałtowny. Duchy nieczyste wchodzą w stado świń, które rzuca się do jeziora i tonie. Wieść o wydarzeniu sprowadza okolicznych mieszkańców. Zastają człowieka, którego wcześniej znali jako nieopanowanego, siedzącego, ubranego i przy zdrowych zmysłach. Ogarnia ich strach. Proszą Jezusa, żeby odszedł z ich okolicy. Marek nie wyjaśnia wszystkich powodów tej reakcji.
Nie musimy ich dopisywać. Widzimy jednak, że spotkanie z mocą Jezusa może budzić również lęk, a dokonane dobro nie zawsze zostaje od razu przyjęte. Uwolniony człowiek pragnie zostać z Jezusem. Jezus kieruje go jednak do domu, do bliskich. Ma opowiedzieć, co Pan dla niego uczynił i jak okazał mu miłosierdzie. To piękny kierunek: ku domowi i relacjom. Człowiek, który przebywał wśród grobów, otrzymuje zadanie pośród żywych. Może nieść świadectwo otrzymanego dobra. Jego historia obejmuje teraz także miłosierdzie i odzyskaną wolność. Nie każda nasza droga będzie wyglądała podobnie. Możemy jednak zobaczyć, że pomoc otrzymana od Boga może prowadzić nas ku odbudowie więzi, odpowiedzialności i uczestnictwu w codziennym życiu.
Czasem świadectwo zaczyna się bardzo blisko: w domu, w sposobie rozmowy,
w większej cierpliwości, w gotowości do pojednania.

Ojciec przyjmuje miłość, która nie potrafi już pomóc

Mk 5,21–24

Po powrocie Jezusa na drugi brzeg przychodzi do Niego Jair, jeden z przełożonych synagogi. Pada Mu do nóg i błaga o pomoc dla umierającej córeczki. Prosi, aby Jezus przyszedł, położył na nią ręce i ją ocalił. Jezus idzie z nim. Za tym krótkim zdaniem kryje się spotkanie z ludzką bezradnością. Jair kocha swoje dziecko, ale jego miłość nie wystarcza, aby zatrzymać chorobę. Może szukać pomocy. Może prosić. Nie potrafi sam zapewnić córce życia. Wielu z nas zna podobny ból. Patrzymy na cierpienie bliskiej osoby i chcielibyśmy je zabrać. Szukamy rozwiązań, pilnujemy terminów, towarzyszymy. A jednak pozostają granice, których nie umiemy przekroczyć. Jair przynosi Jezusowi właśnie taką miłość: gorącą, przestraszoną i bezradną. My również możemy powierzać Ojcu ludzi, których kochamy. Nie potrzebujemy rozbudowanych zdań. Możemy powiedzieć imię. Wypowiedzieć prośbę. Przyznać, że się boimy. Ta modlitwa może towarzyszyć naszej konkretnej trosce. Pozwala również uznać, że życie drugiego człowieka nie znajduje się w pełni w naszych rękach.

Ojciec zna ciężar cierpienia, które trwa od lat

Mk 5,25–29

W tłumie znajduje się kobieta od dwunastu lat cierpiąca na krwotok. Wiele wycierpiała podczas leczenia, wydała wszystko, co miała, a jej stan się pogorszył. Marek pozwala nam dostrzec długą drogę wyczerpania. Kolejne próby, wydatki, nadzieje i rozczarowania. Choroba zajęła znaczną część jej życia. Opis doświadczeń tej kobiety nie jest ogólnym osądem leczenia. Pokazuje, jak wiele przeszła, zanim znalazła się blisko Jezusa. Usłyszała o Nim i podeszła z tyłu, przekonana, że dotknięcie Jego ubrania przyniesie jej ratunek. Dotyka szaty
i odczuwa uzdrowienie. Możemy zatrzymać się przy tym nieśmiałym zbliżeniu. Kobieta nie przemawia do tłumu. Nie prosi publicznie o uwagę. Wyciąga rękę.
Są chwile, kiedy nasza modlitwa również jest takim gestem. Krótkim zwróceniem się ku Bogu po wielu rozczarowaniach. Powrotem do jednego zdania Ewangelii. Cichą prośbą wypowiedzianą wtedy, gdy brakuje już sił. Nie wynika z tej sceny,
że uzdrowienie zależy od znalezienia właściwego gestu ani że jego brak świadczy
o zbyt małej wierze. Możemy jednak rozpoznać w niej zachętę, aby przynosić Jezusowi również cierpienie długie, wyczerpujące i trudne do opowiedzenia. Przed Ojcem możemy nazwać także zmęczenie samym czekaniem na poprawę.

Ojciec pozwala nam zostać wysłuchanymi

Mk 5,30–34

Jezus zatrzymuje się i pyta, kto dotknął Jego ubrania. Uczniowie zwracają uwagę na napierający tłum, lecz On rozgląda się za osobą, która to zrobiła. Kobieta podchodzi zalękniona i drżąca. Pada przed Nim i mówi całą prawdę. Nie znamy wszystkich słów tej rozmowy. Widzimy jednak, że jej historia zostaje wypowiedziana. Jezus zwraca się do niej jak do córki, mówi o jej wierze i odsyła ją w pokoju, potwierdzając uwolnienie od dolegliwości. To jeden z najczulszych momentów tego rozdziału. W tłumie jest wiele osób, a Jezus poświęca uwagę tej jednej. Jej uzdrowieniu towarzyszy osobiste spotkanie i słowo przyjęcia. Możemy rozważać tę scenę szczególnie wtedy, gdy obawiamy się powiedzieć Bogu całą prawdę. O zmęczeniu, poczuciu osamotnienia, niepewności. O tym, że zewnętrznie dajemy sobie radę, ale w środku długo już czekamy, aż ktoś nas wysłucha. Przy Jezusie ta kobieta może wyjść z ukrycia. W naszych relacjach też potrzebujemy takiej uważności: chwili, w której ktoś nie przerywa i nie pomniejsza tego, co przeżyliśmy. Poznając serce Ojca, możemy uczyć się dawać innym przestrzeń na ich historię.

Ojciec pozwala nam trzymać się Jezusa również po trudnej wiadomości

Mk 5,35–36

Podczas rozmowy Jezusa z kobietą przychodzą ludzie z domu Jaira. Przynoszą wiadomość o śmierci jego córki i pytają, po co jeszcze trudzić Nauczyciela.
Jezus słyszy te słowa i zachęca Jaira, aby się nie bał, lecz wierzył. To zdanie pada w chwili, w której nadzieja ojca zostaje poddana najcięższej próbie. Możemy sobie wyobrażać, jak trudne było oczekiwanie, gdy Jezus zatrzymał się przy kobiecie. Marek nie opisuje jednak myśli Jaira. Nie mówi też, że śmierć dziecka była zaplanowaną lekcją dla jego wiary. Warto pozostać przy tym, co tekst rzeczywiście pokazuje: po tragicznej wiadomości Jezus nadal zwraca się do niego i idzie ku jego domowi. Tych słów nie należy zamieniać w żądanie, aby człowiek po stracie przestał płakać lub natychmiast odzyskał spokój. Wiara może być przeżywana pośród łez. Historia Jaira prowadzi do wskrzeszenia jego córki. Nie daje nam jednak obietnicy, że każdy ukochany człowiek zostanie przywrócony do ziemskiego życia. Odsłania władzę Jezusa nad śmiercią i zaprasza do powierzenia się Jemu także wobec granicy, której sami nie potrafimy przekroczyć. Możemy przychodzić do Ojca z nadzieją, bólem i pytaniami jednocześnie.

Ojciec objawia czułość w podanej dłoni

Mk 5,37–43

Jezus zabiera ze sobą Piotra, Jakuba i Jana. W domu Jaira zastaje płacz
i zamieszanie. Kiedy mówi, że dziecko śpi, spotyka się ze śmiechem. Następnie wchodzi tam, gdzie leży dziewczynka, wraz z jej rodzicami i towarzyszącymi Mu uczniami. Ujmuje dziecko za rękę i poleca mu wstać. Dwunastoletnia dziewczynka podnosi się i chodzi. W tej scenie wielkość mocy Jezusa spotyka
się z prostotą gestu. Jest podana ręka. Jest słowo skierowane do dziecka.
Są rodzice, którzy znów widzą córkę żyjącą. A potem Jezus poleca, aby dano jej jeść. Ten szczegół warto zachować w sercu. Po wydarzeniu, które budzi ogromne zdumienie, Jezus pamięta o zwyczajnej potrzebie dziewczynki. W ten sposób możemy rozważać czułość Ojca, która obejmuje całego człowieka. Jest uważna na ciało, głód, osłabienie, potrzebę dalszej troski. Także nasza miłość może znajdować wyraz w prostych działaniach. Po trudnej rozmowie można przygotować posiłek. Po powrocie ze szpitala pomóc w codziennych obowiązkach. Po czyimś kryzysie pozostać obecnym, gdy pierwsze emocje już opadną. Czułość często staje się widoczna w tym, że pamiętamy o małej, konkretnej potrzebie.

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na Jezusa, poznajemy Boga, który dostrzega człowieka pośród udręki, długiego cierpienia i lęku o bliskich. Widzimy przywracanie wolności i więzi. Widzimy uwagę poświęconą kobiecie, która podchodzi w tłumie. Widzimy Jezusa idącego z ojcem do jego domu i ujmującego dziecko za rękę. Ten rozdział daje nam również język miłosierdzia. Uwolniony człowiek ma opowiedzieć bliskim o otrzymanej łasce. Uzdrowiona kobieta słyszy słowo przyjęcia. Dziewczynka otrzymuje życie i troskę o najzwyklejszą potrzebę. Możemy uczyć się takiej obecności: uważnej, cierpliwej, szanującej godność i gotowej do konkretnej pomocy.

Od lęku do zaufania dziecka

Zaufanie może zaczynać się od uznania, że potrzebujemy pomocy. Od wypowiedzenia tego, co długo pozostawało ukryte. Od zgody, by ktoś nam towarzyszył. Możemy uczyć się następujących wyznań:

• Mogę przynieść Ojcu cierpienie, którego sam nie rozumiem.
• Mogę prosić o pomoc również po wielu rozczarowaniach.
• Mogę powierzać Bogu ludzi, których kocham, uznając granice własnych możliwości.
• Mogę powiedzieć Mu prawdę o zmęczeniu i strachu.
• Mogę przyjmować troskę przez obecność innych.
• Mogę okazywać miłość w prostych, codziennych gestach.

Nie musimy wypowiadać tych zdań bez drżenia. Zaufanie może dojrzewać w sercu, które nadal potrzebuje podtrzymania.

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przez chwilę.

1. Jakie cierpienie najtrudniej mi dzisiaj nazwać przed Bogiem?
2. Czy pozwalam innym zobaczyć, że potrzebuję pomocy?
3. Czyją historię powinienem wysłuchać z większą cierpliwością?
4. Kogo kocham tak bardzo, że trudno mi przyjąć własną bezradność?
5. O jakim zmęczeniu chciałbym powiedzieć Ojcu całą prawdę?
6. Jakie otrzymane dobro mogę rozpoznać i z wdzięcznością o nim opowiedzieć?
7. Jaki prosty gest troski mogę dziś ofiarować konkretnej osobie?

Modlitwa

Ojcze, przynoszę Ci to, co we mnie cierpi. To, co widać, i to, co od dawna noszę po cichu. Dziękuję Ci za Jezusa, który spotyka człowieka pośród jego udręki,
zatrzymuje się przy jednej osobie w tłumie i podaje rękę dziecku. Pomóż mi przychodzić do Ciebie szczerze. Kiedy brakuje mi słów, przyjmij także moje milczenie. Powierzam Ci tych, których kocham. Ty znasz mój lęk o nich
i pragnienie, aby ochronić ich przed cierpieniem. Prowadź mnie w konkretnej trosce. Pomóż przyjąć granice tego, co mogę zrobić. Przynoszę Ci moje długie czekanie. Chwile nadziei i chwile rozczarowania. Daj mi wsparcie potrzebne na dzisiaj. Ucz mnie przyjmować pomoc bez wstydu. Otwórz moje oczy na ludzi,
których ból dotąd pozostawał dla mnie niewidoczny. Naucz mnie słuchać bez pośpiechu i pamiętać o zwyczajnych potrzebach. Niech poznawanie Twojego serca przemienia sposób, w jaki jestem przy innych. Amen.

Myśl na dziś: Mogę przynieść Ojcu całą prawdę o swoim cierpieniu i otworzyć się na troskę, której potrzebuję.

Czasem patrzymy na własne serce i zastanawiamy się, dlaczego tak niewiele się zmienia. Słuchamy Słowa, modlimy się, pragniemy ufać, a potem znów przychodzi lęk. Wracają stare przyzwyczajenia. Troski zagłuszają to, co jeszcze niedawno wydawało się jasne. Czy Bóg traci do nas cierpliwość? Czy mały początek ma dla Niego znaczenie? Czy jest blisko również wtedy, gdy nasze życie przypomina łódź zalewaną przez fale? Czwarty rozdział Ewangelii Marka prowadzi nas przez obrazy ziarna, ziemi, światła i wzrostu. Na końcu zabiera nas na jezioro, w sam środek burzy. Chcemy w tych scenach poznawać serce naszego Ojca. Uczyć się przyjmować Jego Słowo, szanować czas dojrzewania i przychodzić
do Niego również z lękiem. Nie wszystko, co Bóg rozpoczyna w naszym życiu,
od razu staje się widoczne.

Ojciec wychodzi do nas ze swoim Słowem

Mk 4,1–9

Jezus naucza nad jeziorem. Zbiera się tak wielki tłum, że wchodzi do łodzi i z niej przemawia do ludzi stojących na brzegu. Opowiada o siewcy, który wyszedł siać. Ziarno pada na drogę, na grunt skalisty, między ciernie i na dobrą ziemię.
Jego dalszy los zależy od miejsca, w którym się znalazło. Słuchając tej przypowieści, łatwo od razu zacząć oceniać siebie: czy jestem wystarczająco dobrą ziemią? Zanim jednak przejdziemy do tego pytania, zauważmy sam początek. Siewca wychodzi i sieje. W wyjaśnieniu Jezus powie, że ziarnem jest słowo.
Bóg zwraca się do człowieka. Daje mu możliwość usłyszenia, przyjęcia
i odpowiedzi. W duchowym odczytaniu możemy zobaczyć w tym hojność Ojca. Jego Słowo dociera do ludzi o różnej historii i różnym stanie serca. Także do tych, którzy jeszcze nie rozumieją, którzy są rozproszeni albo dopiero zaczynają szukać. Możemy otworzyć Ewangelię z prostą prośbą: Ojcze, pomóż mi dzisiaj usłyszeć
to, co chcesz mi pokazać przez Jezusa. Nie musimy od razu zrozumieć całego rozdziału. Czasem jedno zdanie zostaje z nami na długo i powoli zaczyna wpływać na nasze decyzje.

Ojciec zaprasza nas do słuchania, które sięga głębiej

Mk 4,10–20

Kiedy Jezus zostaje z Dwunastoma i innymi osobami ze swojego otoczenia, pytają Go o przypowieści. Jezus mówi o tajemnicy królestwa Boga i wyjaśnia obraz siewcy. W tej części pojawiają się również trudne słowa nawiązujące do Izajasza — o patrzeniu bez dostrzegania i słuchaniu bez rozumienia. Nie powinniśmy ich pomijać. Ukazują powagę zamknięcia na Boże objawienie: można zetknąć się
ze Słowem, a mimo to go nie przyjąć. Przypowieści odsłaniają prawdę, ale stawiają też słuchacza wobec konieczności odpowiedzi. Warto zauważyć, że ludzie będący przy Jezusie również potrzebują wyjaśnienia. Ich bliskość nie oznacza, że wszystko pojmują od razu. Przynoszą Mu pytania. My także możemy tak robić. Niezrozumienie może stać się początkiem rozmowy z Bogiem. Jezus opisuje różne sposoby przyjmowania Słowa. Bywa ono zabrane, zanim zapuści korzenie. Bywa przyjęte z radością, lecz bez trwałości potrzebnej w trudnościach. Bywa też zagłuszone przez troski, zwodniczy urok bogactwa i inne pragnienia. W dobrej ziemi zostaje przyjęte i wydaje plon. Te obrazy pomagają uczciwie przyjrzeć się sercu. Nie musimy traktować ich jak niezmiennych etykiet przypisanych ludziom raz na zawsze. Możemy pytać, co dzisiaj dzieje się w nas. Gdzie słuchamy powierzchownie? Co pomaga nam zapuszczać korzenie? Jakie pragnienie zajmuje tyle miejsca, że trudno już usłyszeć Boga? Ojcu możemy przynieść również serce rozproszone, płytkie i pełne trosk — z prośbą, aby uczył nas przyjmować Jego Słowo.

Ojciec pomaga nam zauważyć to, co zagłusza życie

Mk 4,18–20

Zatrzymajmy się jeszcze przy ziarnie, które pada między ciernie. Ono słyszy Słowo, ale zostaje ono zagłuszone przez to, co wkracza do środka. Ten obraz jest bliski naszej codzienności. Możemy szczerze pragnąć Boga, a jednocześnie żyć
w nieustannym napięciu. W głowie mnożą się sprawy: rachunki, obowiązki, przyszłość dzieci, własne zdrowie, oczekiwania innych. Jezus nazywa zagrożenie, jakie troski mogą stanowić dla owocowania Słowa. Nie wynika z tego, że każda trudna emocja jest naszą winą albo że odpowiedzialność za codzienne sprawy oddala od Boga. Potrzebujemy jednak rozpoznawać moment, w którym troska zaczyna zajmować całe wnętrze. Kiedy nie umiemy już odpocząć, słuchać ani zauważyć dobra, które jest obok. Jezus wspomina również o zwodniczości bogactwa. Możemy oczekiwać od posiadania bezpieczeństwa, którego żadna rzecz nie jest w stanie zapewnić w pełni. Wtedy pragnienie zabezpieczenia przyszłości stopniowo przejmuje kierowanie naszym życiem. Przed Ojcem możemy nazwać te napięcia bez udawania spokoju. Prosić o pomoc w uporządkowaniu pragnień. Podjąć jeden konkretny krok: ograniczyć to, co nas nieustannie rozprasza, porozmawiać o przeciążeniu, znaleźć chwilę na uważną modlitwę. Dobra ziemia wydaje różny plon. W przypowieści pojawia się owoc trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny i stokrotny. Możemy przyjąć to również jako zachętę,
by mniej porównywać swoją drogę z cudzą, a wierniej troszczyć się o odpowiedź, do której sami jesteśmy zaproszeni.

Ojciec daje światło, które ma oświetlać nasze życie

Mk 4,21–25

Jezus mówi o lampie, którą umieszcza się na świeczniku. Światło ma stać się widoczne. To, co ukryte, zostanie ujawnione. Następnie wzywa do uważnego słuchania i mówi o mierze, którą posługują się słuchacze. W tym kontekście słowa te podkreślają odpowiedzialność za przyjęte objawienie i za sposób słuchania. Słowo Jezusa ma przenikać nasze życie. Pomagać rozpoznawać prawdę, podejmować decyzje i dostrzegać to, co wcześniej pozostawało w cieniu.
Czasem boimy się takiego światła. Przeczuwamy, że pokaże nam urazę, którą pielęgnujemy, nieuczciwość, którą usprawiedliwiamy, albo potrzebę, do której nie chcemy się przyznać. Możemy jednak prosić Ojca o odwagę patrzenia. To, co zostaje rozpoznane, możemy Mu powierzyć i zacząć przemieniać. Uważne słuchanie potrzebuje odpowiedzi. Jeśli odkrywam potrzebę przeprosin, mogę przeprosić. Jeśli widzę czyjąś samotność, mogę się odezwać. Jeśli rozpoznaję własne wyczerpanie, mogę przyjąć pomoc. W ten sposób usłyszane Słowo staje się częścią zwyczajnego dnia.

Ojciec daje wzrost, którego nie potrafimy wymusić

Mk 4,26–29

Jezus porównuje królestwo Boga do sytuacji człowieka, który wrzuca ziarno
w ziemię. Potem śpi i wstaje, a ziarno kiełkuje i rośnie, choć on nie wie, jak to się dzieje. Ziemia wydaje plon stopniowo: najpierw źdźbło, potem kłos, w końcu dojrzałe ziarno. Gdy plon jest gotowy, przychodzi czas żniwa. Przypowieść mówi przede wszystkim o królestwie Boga i jego wzroście, który przekracza ludzką kontrolę. W osobistym rozważaniu możemy odnaleźć w niej również zaproszenie do cierpliwości. Nie potrafimy przyspieszyć każdej przemiany. Możemy wiernie się modlić, podejmować dobre decyzje, szukać pomocy i troszczyć się o relacje. Część owoców przychodzi jednak po czasie. Być może dzisiaj łatwiej nam o jeden spokojny oddech przed odpowiedzią. Może po raz pierwszy potrafimy przyznać,
że coś nas boli. Może szybciej wracamy po upadku. To jeszcze nie pełny kłos.
Ale może być początkiem wzrostu. Ojciec nie potrzebuje naszej nieustannej kontroli nad całym procesem. Możemy wykonywać to, co do nas należy,
i powierzać Mu to, czego nie umiemy przyspieszyć. Możemy być wierni także wtedy, gdy jeszcze nie widzimy owocu.

Ojciec pozwala nam zaufać małym początkom

Mk 4,30–34

Jezus porównuje królestwo Boga do ziarnka gorczycy. W obrazie przypowieści maleńkie ziarno wyrasta w roślinę o wielkich gałęziach, w których cieniu mogą znaleźć schronienie ptaki. Początek i rezultat bardzo różnią się skalą.
Często lekceważymy to, co małe. Kilka minut modlitwy wydaje się niewystarczające. Jedna rozmowa nie rozwiąże rodzinnych trudności. Drobny gest pomocy nie usunie czyjejś samotności. A jednak od takich początków może rozwijać się dobro. Przypowieść nie obiecuje, że każdy nasz pomysł odniesie wielki sukces. Mówi o królestwie Boga, którego skromny początek nie ujawnia jeszcze pełni tego, co się rozwinie. Możemy przyjąć z niej zachętę do wierności
w małych rzeczach. Zrobić miejsce na Słowo. Dotrzymać obietnicy. Wysłuchać bez zerkania na telefon. Powrócić do modlitwy po długiej przerwie. Obraz gałęzi dających cień zachęca również do pytania o owoce naszego wzrastania.
Czy przy nas inni znajdują więcej cierpliwości? Czy łatwiej im powiedzieć prawdę? Czy nasze dojrzewanie staje się dla kogoś dobrem? Marek dodaje,
że Jezus przekazywał naukę stosownie do tego, jak słuchacze mogli ją przyjąć,
a uczniom osobno wyjaśniał wszystko. Możemy dostrzec w tym uważność na drogę rozumienia. Potrzebujemy czasu, pytań i powracania do tego samego Słowa.

Ojciec pozwala nam przynieść lęk, który pyta o Jego troskę

Mk 4,35–41

Wieczorem Jezus proponuje przeprawę na drugi brzeg. Uczniowie zabierają
Go łodzią. W czasie podróży zrywa się gwałtowna burza. Fale uderzają w łódź
i zaczynają ją zalewać. Jezus śpi na rufie. Uczniowie budzą Go. Ich pytanie wyraża coś więcej niż strach przed wodą: czy ich los w ogóle Go obchodzi? To pytanie może być bardzo bliskie człowiekowi cierpiącemu. Modlimy się, a sytuacja nadal jest trudna. Szukamy pomocy, a przychodzi kolejna wiadomość, której się baliśmy. Wtedy obok lęku pojawia się bolesna myśl: może Bogu nie zależy? Ewangelia zachowuje wołanie uczniów. Nie ukrywa ich niepokoju. My również możemy powiedzieć Ojcu, że boimy się Jego milczenia. Że nie rozumiemy.
Że potrzebujemy pomocy. Jezus ucisza wiatr i jezioro. Potem pyta uczniów o ich lęk i brak wiary. Te słowa zapraszają ich do głębszego zaufania Temu, który jest
z nimi. Nie powinniśmy używać ich do zawstydzania ludzi przeżywających strach. Scena kończy się pytaniem uczniów o tożsamość Jezusa. Uciszenie burzy odsłania Jego niezwykłą władzę. To opowieść także o tym, kim On jest, i o drodze uczniów ku poznaniu Go. Nie otrzymujemy tutaj obietnicy, że każda nasza trudność skończy się natychmiast. Możemy jednak uczyć się zwracania do Jezusa pośród tego, co nas przerasta. Lęk możemy przynieść do Boga. Także wtedy, gdy jeszcze nie potrafimy zamienić go w spokojne zaufanie.

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na nauczanie i działanie Jezusa, poznajemy Boga, który daje Słowo
i zaprasza do uważnej odpowiedzi. Pomaga nam rozpoznawać to, co zagłusza życie, oraz otwierać się na światło prawdy. Obrazy wzrastającego ziarna uczą nas pokory wobec Bożego działania. Mały początek ma znaczenie. Czas dojrzewania należy
do drogi. Nasza odpowiedzialność może iść w parze z odpoczynkiem i zaufaniem. Na jeziorze spotykamy uczniów, których wiara nadal się kształtuje. Ich historia daje nam przestrzeń, by przychodzić do Boga również z pytaniami i drżącym sercem. Ojciec może spotykać nas w każdym z tych miejsc: w słuchaniu,
w oczekiwaniu i pośród burzy.

Od lęku do zaufania dziecka

Możemy uczyć się zaufania poprzez proste wyznania:

• Mogę przynieść Ojcu swoje rozproszone serce.
• Mogę pytać o Słowo, którego jeszcze nie rozumiem.
• Mogę powierzać Bogu troski i podejmować to, co rzeczywiście do mnie należy.
• Mogę pozwolić, aby prawda oświetliła moje decyzje.
• Mogę szanować czas potrzebny do wzrostu.
• Mogę zacząć od małego kroku.
• Mogę wołać do Jezusa także wtedy, gdy się boję.

Nie musimy od razu odczuwać pewności. Czasem zaufanie wyraża się w tym,
że mimo niepokoju ponownie zwracamy się do Boga.

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i zostań przy nim przez chwilę.

1. Co dzieje się ze Słowem Boga po tym, jak je usłyszę?
2. Jaka troska zajmuje dziś najwięcej miejsca w moim wnętrzu?
3. Czy jest coś, co rozumiem z Ewangelii, ale odkładam odpowiedź?
4. W jakim obszarze próbuję wymusić wzrost?
5. Jaki mały znak dobra mogę dzisiaj zauważyć?
6. Co jest teraz moją burzą i jak chciałbym o niej powiedzieć Ojcu?
7. Jaki jeden krok pomoże mi odpowiedzieć na dzisiejsze Słowo?

Modlitwa

Ojcze, przynoszę Ci moje serce takie, jakie jest dzisiaj. Są w nim miejsca otwarte
i takie, do których trudno mi Cię dopuścić. Są dobre pragnienia, ale są również troski, które zabierają mi oddech. Pomóż mi słuchać Twojego Słowa. Daj mu zapuszczać we mnie korzenie. Pokaż mi, co je zagłusza, i prowadź mnie do decyzji, które służą życiu. Ucz mnie cierpliwości. Kiedy domagam się natychmiastowych owoców, pomóż mi przyjąć czas dojrzewania. Kiedy lekceważę małe dobro,
otwórz moje oczy na jego wartość. Dziękuję Ci za wzrost, którego jeszcze nie widzę. Pomóż mi wiernie podejmować to, co do mnie należy, i odpoczywać bez przymusu kontrolowania wszystkiego. Przynoszę Ci również moją burzę.
Ty znasz to, czego się boję, i pytania, które rodzą się w moim lęku. Pomóż mi zwracać się do Jezusa. Daj mi ludzi, z którymi mogę przejść przez trudny czas.
Prowadź mnie ku zaufaniu, które dojrzewa pośród prawdziwego życia.
Ojcze, niech Twoje Słowo wydaje we mnie owoc. Niech inni odnajdują w mojej obecności więcej cierpliwości, dobroci i pokoju. Amen.

Myśl na dziś: Mogę przyjąć dzisiejsze Słowo, zrobić mały krok i powierzyć Ojcu czas wzrastania.

Każdy z nas potrzebuje miejsca, w którym może być przyjęty z prawdą o sobie.
Z tym, co silne, i z tym, co bezradne. Z pragnieniem miłości, ale również z sercem, które czasem zamyka się ze strachu. Trzeci rozdział Ewangelii Marka prowadzi nas przez spotkania pełne napięcia. Jezus uzdrawia człowieka, a inni zaczynają planować Jego śmierć. Ludzie tłumnie szukają pomocy, a uczeni w Piśmie przypisują Jego działanie złemu duchowi. Powołuje uczniów do bliskości, podczas gdy Jego bliscy próbują Go powstrzymać. Pośród tych wydarzeń chcemy poznawać serce Ojca. Jego troskę o człowieka, ból wobec zatwardziałości
i zaproszenie do więzi. W centrum tego rozdziału znajduje się pytanie: czy pozwolę Jezusowi zbliżyć się do mnie i przemieniać moje serce?

Ojciec dostrzega człowieka, którego słabość jest widoczna

Mk 3,1–3

Jezus wchodzi do synagogi. Jest tam człowiek z bezwładną ręką. Obecni obserwują Jezusa, żeby sprawdzić, czy uzdrowi go w szabat i czy będzie można Go oskarżyć. W tej samej przestrzeni ludzie patrzą w różny sposób. Jedni szukają powodu
do oskarżenia. Jezus zwraca się do człowieka potrzebującego pomocy i zaprasza go, by stanął na środku. Jego cierpienie staje się sprawą, wobec której zgromadzeni muszą się określić. Marek nie opisuje uczuć tego człowieka. Nie wiemy, czy czuł lęk, nadzieję, skrępowanie. Możemy jednak zatrzymać się przy fakcie, że Jezus go dostrzega i podejmuje działanie. To ważne, gdy sami czujemy się pomijani.
Gdy w rozmowach o zasadach, obowiązkach i oczekiwaniach brakuje miejsca
na nasze rzeczywiste ograniczenia. Patrząc na Jezusa, poznajemy Ojca, dla którego konkretny człowiek ma znaczenie. Nasza słabość zasługuje na troskę. Nie musimy umieć jej dobrze wyjaśnić, żeby móc przynieść ją Bogu.

Ojciec pragnie serca, które pozostaje wrażliwe

Mk 3,4–6

Jezus pyta, czy w szabat wolno czynić dobro i ratować życie, czy wyrządzać zło
i zabijać. Spotyka Go milczenie. Wtedy Marek opisuje Jego gniew oraz smutek
z powodu zatwardziałości ich serc. Jezus poleca człowiekowi wyciągnąć rękę. Człowiek to robi, a ręka zostaje przywrócona do sprawności. Ta scena pokazuje, że miłość Boga nie jest obojętna wobec ludzkiej nieczułości. Jezus cierpi z powodu serc, które pozostają zamknięte w obliczu czyjejś potrzeby. Warto pozwolić, aby to słowo dotknęło również nas. Możemy tak mocno przywiązać się do własnej racji, że przestaniemy słuchać. Możemy umieć uzasadnić odmowę pomocy, a nie zauważyć człowieka, który stoi przed nami. Zatwardziałość nie jest tym samym co zmęczenie, trudne emocje czy potrzeba postawienia granic. Człowiek wyczerpany może kochać głęboko, choć nie ma sił zrobić więcej. Tutaj Jezus spotyka opór wobec dobra, które dzieje się na oczach zgromadzonych. Po uzdrowieniu faryzeusze wychodzą i wraz ze zwolennikami Heroda zaczynają naradzać się, jak Go zgładzić. Człowiek odzyskuje sprawność, a odpowiedzią części świadków jest zamiar zniszczenia Tego, który mu pomógł. Możemy prosić Ojca o serce, które potrafi cieszyć się cudzym dobrem. Także wtedy, gdy przychodzi ono w sposób, którego nie przewidzieliśmy. Bliskość Boga uczy nas wrażliwości na człowieka,
a także pokory wobec własnych ocen.

Ojciec przyjmuje nasze potrzeby i prowadzi nas głębiej

Mk 3,7–12

Jezus odchodzi z uczniami nad jezioro. Przychodzi za Nim wielki tłum z wielu miejsc. Ludzie słyszą o Jego czynach i szukają pomocy. Chorzy napierają, chcąc Go dotknąć. Jezus poleca uczniom przygotować łódź, aby tłum Go nie przygniótł. Ten szczegół przypomina, jak realne są te spotkania. Są ciała, ból, ścisk i potrzeba przestrzeni. Troska Jezusa dokonuje się pośród zwyczajnych ograniczeń ludzkiego życia. Możemy przychodzić do Boga z konkretną potrzebą. Prosić o zdrowie, siłę, pomoc dla bliskiej osoby. Nie musimy wstydzić się, że nasza modlitwa zaczyna się od tego, co boli. Jednocześnie cały rozdział prowadzi nas ku pytaniu o więź
z Jezusem. Tłum szuka Jego pomocy, a za chwilę usłyszymy o uczniach powołanych, aby z Nim byli. Nasza relacja z Bogiem może dojrzewać od samej prośby ku coraz głębszemu poznawaniu Tego, do którego się zwracamy. Potrzeby nadal pozostają ważne. Pośród nich uczymy się słuchać, ufać i być blisko także wtedy, gdy nie otrzymujemy natychmiastowej odpowiedzi.

Ojciec zaprasza do bliskości, z której rodzi się posłanie

Mk 3,13–19

Jezus wychodzi na górę i przywołuje tych, których chce. Oni przychodzą. Ustanawia Dwunastu, aby Mu towarzyszyli i aby mógł posyłać ich do głoszenia oraz dać im władzę wypędzania złych duchów. W opisie ich powołania najpierw pojawia się bycie z Jezusem. Zanim zostaną posłani, mają Mu towarzyszyć. Słuchać Go, poznawać, uczestniczyć w Jego drodze. Ich służba ma wyrastać z więzi.
To bardzo potrzebne słowo dla serca, które własną wartość mierzy użytecznością. Być może trudno nam spokojnie się modlić, bo od razu pytamy, co jeszcze powinniśmy zrobić. Czujemy się potrzebni, kiedy pomagamy, lecz zagubieni, gdy sami musimy przyjąć troskę. Powołanie Dwunastu przypomina o znaczeniu obecności. W relacji z Bogiem jest miejsce na czas, którego nie potrafimy rozliczyć wykonanymi zadaniami. Lista uczniów nie jest też listą ludzi, których dalsza historia okaże się wolna od upadków. Marek już tutaj zaznacza, że Judasz zdradzi Jezusa. Bliskość i powołanie nie usuwają ludzkiej wolności
ani odpowiedzialności. Możemy zatem przyjmować zaproszenie Jezusa
z wdzięcznością i pokorą. Potrzebujemy pozostawać przy Nim oraz pozwalać,
aby Jego słowa kształtowały nasze wybory. Nasze serce potrzebuje czasu z Bogiem, zanim znów będzie gotowe dawać siebie innym.

Ojciec zna ból niezrozumienia

Mk 3,20–21

Po powrocie Jezusa do domu ponownie zbiera się tłum. Jest tak wielu ludzi,
że Jezus i uczniowie nie mogą nawet zjeść posiłku. Jego bliscy, słysząc o tym, wychodzą, aby Go powstrzymać. W opowiadaniu pojawia się przekonanie,
że stracił rozum. To trudny fragment. Marek nie wyjaśnia wszystkich motywów bliskich. Nie musimy dopisywać im złej woli ani udawać, że nie ma tutaj napięcia. Jezus doświadcza niezrozumienia również wśród swoich. Może to być bliskie komuś, kto nie potrafi opowiedzieć rodzinie o tym, co najważniejsze. Kto pragnie dobra, a słyszy ocenę. Kto potrzebuje wysłuchania, a spotyka się z próbą przejęcia kontroli. Możemy przynieść Ojcu ból takich relacji. Powiedzieć Mu o samotności, rozczarowaniu i pragnieniu bycia zrozumianym. Ta scena nie daje nam jednak pewności, że każdy sprzeciw bliskich dowodzi naszej wierności Bogu. Czasem ich uwagi są potrzebne. Rozeznawanie wymaga słuchania, pokory i sprawdzania własnych decyzji w świetle Ewangelii. Ojcu możemy powierzyć zarówno zranienie, jak i prośbę o jasność: co powinienem przyjąć, co wyjaśnić, a w czym wytrwać mimo niezrozumienia?

Ojciec przebacza i wzywa nas, abyśmy nie zamykali się na Jego działanie

Mk 3,22–30

Uczeni w Piśmie, którzy przychodzą z Jerozolimy, zarzucają Jezusowi, że działa mocą władcy złych duchów. Jezus odpowiada obrazem podzielonego królestwa
i domu, które nie mogą się ostać. Następnie mówi o mocarzu, którego trzeba związać, aby zabrać jego mienie. W kontekście sporu obraz ten ukazuje przewagę Jezusa nad mocą zła. Wtedy padają również poważne słowa o przebaczeniu grzechów i bluźnierstwie przeciw Duchowi Świętemu. Marek wiąże to ostrzeżenie z twierdzeniem, że Jezus ma ducha nieczystego. Nie powinniśmy pomijać tego fragmentu. Nie trzeba również odrywać go od wydarzenia, które go wywołało. Chodzi o nazywanie działania Ducha działaniem zła — o opór sięgający samego rozpoznania Bożego dobra. Nie ma podstaw, aby z tym ostrzeżeniem utożsamiać każde pytanie, kryzys wiary, bolesną modlitwę czy niechcianą myśl. Człowiek, który zmaga się z lękiem i szuka Boga, potrzebuje pomocy w zaufaniu, a nie pochopnego osądu. Jezus mówi w tym samym fragmencie o rozległości Bożego przebaczenia. Zarazem bardzo poważnie traktuje zamknięcie na Ducha.
W osobistej modlitwie możemy prosić o serce gotowe uznać dobro, przyjąć prawdę i pozwolić się skorygować. O odwagę wyznania, że nasz wcześniejszy osąd był niesprawiedliwy. O wolność od potrzeby bronienia własnej racji za wszelką cenę. Przed Ojcem możemy uznać swój błąd i prosić, aby na nowo otwierał nas na swoje działanie.

Ojciec otwiera przed nami więź rodzinną

Mk 3,31–35

Przychodzą matka Jezusa i Jego bracia. Zatrzymują się na zewnątrz i posyłają
po Niego. Wokół Jezusa siedzą ludzie. Kiedy dowiaduje się, że bliscy Go szukają, spogląda na siedzących wokół i mówi o nowej więzi: ten, kto wypełnia wolę Boga, jest Mu bratem, siostrą i matką. To niezwykłe zaproszenie. Jezus opisuje bliskość z Nim językiem rodziny. W tej scenie nie musimy dopatrywać się pogardy wobec Jego matki ani odrzucenia więzi rodzinnych. Jezus ukazuje, że przynależność do Jego rodziny sięga dalej niż pokrewieństwo i wiąże się z odpowiedzią na wolę Boga. Dla człowieka samotnego, pomijanego lub niepewnego swojego miejsca jest w tym wielka nadzieja. Jezus zaprasza do rzeczywistej więzi. Jednocześnie mówi o pełnieniu Bożej woli. Ta bliskość dojrzewa w życiu: w słuchaniu, przebaczeniu, uczciwości, miłosierdziu i gotowości do nawrócenia.
Nie jest to wezwanie do bezbłędności, którą mielibyśmy kupić sobie miejsce przy Bogu. Jest to zaproszenie do relacji, na którą odpowiadamy całym sobą.
Możemy rozpocząć od prostego pytania: Ojcze, jak dzisiaj odpowiedzieć na Twoją miłość?

Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?

Patrząc na Jezusa, poznajemy Boga, który dostrzega cierpiącego człowieka
i podejmuje działanie dla jego dobra. Jego miłość ma w sobie czułość, stanowczość i smutek wobec zatwardziałości. Widzimy zaproszenie do towarzyszenia Jezusowi, do słuchania i do udziału w Jego misji. Poznajemy powagę otwarcia na Ducha oraz nadzieję przebaczenia. Pod koniec rozdziału słyszymy język rodziny. Bliskość Boga może stać się miejscem naszej przynależności — więzią, która obejmuje codzienne decyzje i sposób traktowania ludzi. Możemy pozwolić, aby ta Ewangelia prowadziła nas ku sercu bardziej wrażliwemu: gotowemu przyjąć pomoc, uznać błąd, dostrzec dobro i odpowiedzieć miłością.

Od lęku do zaufania dziecka

Czasem żyjemy tak, jakbyśmy musieli stale udowadniać swoje prawo do bliskości. Ukrywamy słabość, mnożymy zadania, bronimy się przed przyznaniem do pomyłki. W świetle tego rozdziału możemy uczyć się innych postaw:

• Mogę przynieść Ojcu miejsce, w którym jestem bezradny.
• Mogę prosić o serce wrażliwe, także wtedy, gdy odkrywam w sobie obojętność.
• Mogę pobyć z Jezusem bez pośpiechu do kolejnego zadania.
• Mogę powierzyć Bogu ból niezrozumienia i uczciwie badać własne decyzje.
• Mogę uznać, że się myliłem, i pozwolić się poprowadzić.
• Mogę odpowiadać na Bożą miłość małymi, wiernymi krokami.

Zaufanie rośnie w konkretnym życiu. Niekiedy zaczyna się od kilku minut ciszy. Innym razem od przeprosin albo przyjęcia pomocy, której dotąd odmawialiśmy.

Pytania do serca

Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przed Ojcem.

1. Jaką słabość najbardziej próbuję ukrywać?
2. Czy potrafię dostrzec człowieka także wtedy, gdy mocno bronię własnej racji?
3. Co pomaga mi zachować wrażliwość, a co stopniowo zamyka moje serce?
4. Czy pozwalam sobie po prostu być z Jezusem?
5. Jaki ból niezrozumienia potrzebuję dziś powierzyć Bogu?
6. Czy jestem gotowy przyjąć korektę własnego osądu?
7. W jakiej konkretnej decyzji mogę dzisiaj odpowiedzieć na wolę Ojca?

Modlitwa

Ojcze, przychodzę do Ciebie z moim sercem. Ty znasz miejsca, w których jest czułe, i te, w których zamknęło się ze strachu. Przynoszę Ci moją bezradność.
To, czego nie potrafię naprawić, i to, co najchętniej ukryłbym przed innymi. Pomóż mi przyjmować Twoją troskę. Kiedy bardziej zależy mi na racji niż na człowieku, zatrzymaj mnie. Naucz mnie słuchać, rozpoznawać dobro
i cieszyć się nim również wtedy, gdy przychodzi inaczej, niż oczekuję. Dziękuję Ci za zaproszenie do bliskości z Jezusem. Pomóż mi znajdować czas, aby z Nim być.
Niech z tej więzi wyrastają moje słowa i decyzje. Powierzam Ci relacje, w których czuję się niezrozumiany. Daj mi łagodność, odwagę i rozeznanie. Pomóż przyjąć prawdę, którą potrzebuję usłyszeć. Strzeż mnie przed zatwardziałością. Otwieraj moje serce na działanie Ducha Świętego. Ucz mnie przyznawać się do błędów
i wracać z ufnością. Ojcze, dziękuję Ci, że zapraszasz mnie do więzi. Pokaż mi, jak dzisiaj odpowiedzieć na Twoją miłość. Niech przy mnie również inni znajdą
uważność, dobroć i miejsce dla siebie. Amen.

Myśl na dziś: Jezus zaprasza mnie, abym był blisko Niego i pozwalał Jego miłości przemieniać moje serce.