Czasem najbardziej potrzebujemy bliskości właśnie wtedy, gdy najtrudniej nam o nią poprosić. Jesteśmy zmęczone, wstydzimy się błędów albo nie chcemy kolejny raz opowiadać o tym samym bólu. Myślimy, że najpierw trzeba się pozbierać, a dopiero potem przyjść do Boga. Piąty rozdział Łukasza pokazuje Jezusa spotykającego ludzi pośród ich niedoskonałego życia. Przy pustych sieciach, w chorobie, na łożu i przy stole. W tych spotkaniach możemy poznawać dobroć Ojca, która zaprasza do bliskości i otwiera drogę przemiany.
Możesz przyjść ze swoim zmęczeniem
Łk 5,1–11
Po bezowocnej nocy Szymon na słowo Jezusa ponownie zarzuca sieci. Obfity połów budzi w nim zdumienie i świadomość własnej grzeszności. Jezus odpowiada wezwaniem, by się nie bał, i powierza mu nową misję. Szymon nie ukrywa prawdy o sobie. A Jezus nie kończy spotkania z powodu jego wyznania. To może przynieść ulgę sercu, które boi się odsłonić przed Bogiem. Możesz powiedzieć: „Tatusiu, jestem zmęczona. Popełniłam błędy. Nie wszystko we mnie jest takie, jak chciałabym”. Szczerość może stać się początkiem głębszej relacji. Ta historia nie obiecuje, że każda kolejna próba zakończy się sukcesem. Pozwala jednak zobaczyć, że nieudany wysiłek i własna słabość nie zamykają człowiekowi drogi do spotkania z Jezusem.
Twoje cierpienie zasługuje na troskę
Łk 5,12–16
Człowiek dotknięty trądem prosi Jezusa o oczyszczenie. Jezus wyciąga rękę, dotyka go i uzdrawia. Później, mimo napływających tłumów, odchodzi na pustkowie, by się modlić. Zatrzymajmy się przy wyciągniętej ręce. W tej scenie cierpiący człowiek doświadcza bliskości. Możemy rozważać ten gest jako obraz Ojcowskiej troski, która dostrzega osobę wraz z jej bólem i potrzebami. Bywa, że własną słabość traktujemy jak powód do wstydu. Chowamy się, żeby nikomu nie przeszkadzać. Tymczasem wolno nam szukać pomocy, leczenia i obecności kogoś życzliwego.
Nie każda choroba ustępuje tak jak w tym opisie. Każdy cierpiący człowiek potrzebuje jednak szacunku i troski. Także ty.
Kiedy trudno iść, możesz pozwolić się wesprzeć
Łk 5,17–26
Mężczyźni przynoszą sparaliżowanego człowieka i opuszczają go przed Jezusa przez dach. Jezus ogłasza odpuszczenie jego grzechów, a następnie uzdrawia go, ukazując swoją władzę przebaczania. Ten człowiek dociera na spotkanie dzięki pomocy innych. Możemy odnaleźć tutaj łagodne przypomnienie: nie wszystko musimy unieść samodzielnie. Czasem ktoś pomaga nam umówić wizytę, wysłuchuje trudnej historii albo po prostu zostaje obok. Przyjęcie takiego wsparcia wymaga zaufania, ale może być pierwszym krokiem ku odzyskaniu sił. W tej scenie pojawiają się zarówno przebaczenie, jak i uzdrowienie. Tekst nie mówi, że grzech był przyczyną paraliżu. Możemy natomiast przynieść Ojcu całe nasze życie — potrzeby ciała, zranienia serca i błędy, za które chcemy wziąć odpowiedzialność.
Przy stole zaczyna się nowa droga
Łk 5,27–39
Jezus powołuje Lewiego i zasiada z celnikami oraz grzesznikami. Mówi o swoim przyjściu, by wzywać grzeszników do nawrócenia. Potem porównuje swoją obecność do wesela i opowiada o nowym winie oraz nowych bukłakach. Spotkanie przy stole poprzedza pełne uporządkowanie życia. Jezus zaprasza ludzi do relacji, w której może rozpocząć się zmiana. To ważna nadzieja dla kogoś, kto długo odkłada powrót do Boga. Możesz przyjść dzisiaj. Z historią, której nie cofniesz, i pragnieniem, żeby dalej żyć inaczej. Bliskość z Ojcem może dawać odwagę do przeprosin, naprawy i nowych decyzji. Obraz nowego wina zaprasza również do otwartości. Czasem tak przywykłyśmy do surowego wyobrażenia Boga, że trudno przyjąć Jego dobroć. Możemy prosić: „Tatusiu, pomóż mi poznawać Ciebie przez Jezusa. Ucz mnie zaufania”.
Zatrzymaj się na chwilę: Co ukrywam przed Bogiem, choć właśnie w tym miejscu najbardziej potrzebuję Jego bliskości?
Modlitwa
Tatusiu, przychodzę ze swoim zmęczeniem, słabością i pragnieniem nowego początku. Pomóż mi mówić Ci prawdę bez uciekania w wstyd. Daj mi odwagę przyjmować pomoc i naprawiać to, co mogę naprawić. Przez Jezusa ucz mnie Twojej dobroci. Niech nasze spotkania przemieniają moje serce, a przy mnie inni znajdują życzliwość, szacunek i miejsce dla siebie. Amen.
Myśl na dziś: Mogę przyjść do Ojca taka, jaka jestem, i z Nim uczyć się żyć inaczej.
Skomentuj