Można być otoczoną ludźmi, a jednak czuć się samotnie. Wykonywać obowiązki, odpowiadać na pytania, uśmiechać się — i nosić w sobie coś, czego nikt nie zauważa. Ósmy rozdział Łukasza prowadzi nas do spotkań, w których Jezus dostrzega konkretnego człowieka. Słucha, uwalnia, zatrzymuje się przy cierpieniu. Patrząc na Niego, możemy poznawać serce Ojca i coraz śmielej przynosić Mu własne życie.
Daj słowu miejsce, żeby mogło wzrastać
Łk 8,1–21
Jezus wędruje z uczniami i kobietami wspierającymi Jego misję. W przypowieści
o siewcy mówi o przyjmowaniu słowa, wytrwałości i troskach, które zagłuszają jego wzrost. Do swojej rodziny zalicza tych, którzy słuchają Boga i żyją Jego słowem. Czasem czytamy coś dobrego, czujemy poruszenie, a chwilę później wracamy do pośpiechu. Myśl, która mogła nas poprowadzić, ginie pośród kolejnych spraw. Może dzisiaj wystarczy zatrzymać jedno zdanie i pozwolić mu towarzyszyć nam przez dzień. Zapytać: „Tatusiu, jak mogę tym żyć?”.
Potem uważniej wysłuchać kogoś, podjąć uczciwą decyzję albo znaleźć chwilę na modlitwę. Jezus mówi o owocu dojrzewającym dzięki wytrwałości. Bliskość potrzebuje czasu. Możemy wracać do słowa, także po dniach, kiedy trudno było się skupić.
Możesz wołać, kiedy się boisz
Łk 8,22–25
Podczas przeprawy przez jezioro uczniowie znajdują się w niebezpieczeństwie. Budzą Jezusa, a On ucisza burzę i pyta o ich wiarę. Ich strach jest rzeczywisty.
W łodzi znajduje się Jezus, a mimo to pojawia się zagrożenie. Ta scena przypomina, że wiara nie usuwa wszystkich trudnych doświadczeń. Możemy jednak przyjść do Ojca ze swoim lękiem. Powiedzieć: „Tatusiu, nie wiem, jak przez to przejdę. Potrzebuję pomocy”. Nie trzeba najpierw odzyskać spokoju, żeby zacząć się modlić. Nie każda nasza burza ucichnie natychmiast. Możemy prosić o siłę na najbliższy krok i przyjmować wsparcie ludzi, którzy pomagają nam przez nią przejść.
Człowiek jest większy niż jego cierpienie
Łk 8,26–39
Jezus uwalnia człowieka dręczonego przez złe duchy, żyjącego w grobowcach. Później ludzie widzą go spokojnego, ubranego i siedzącego u stóp Jezusa. Otrzymuje zadanie, by wrócić do domu i opowiadać o otrzymanym dobru.
Jego historia otwiera się na powrót do życia wśród ludzi. Ten, którego wcześniej kojarzono z przerażającym zachowaniem, staje się świadkiem dobra.
To zaproszenie, by patrzeć uważniej na cierpiących. Diagnoza, kryzys czy trudna przeszłość nie wyczerpują prawdy o osobie. Każdy potrzebuje godności, troski
i szansy na odbudowę życia. Opis opętania nie daje podstaw, by tak nazywać choroby psychiczne. Możemy natomiast uczyć się od Jezusa szacunku wobec człowieka, którego inni boją się albo omijają.
Jezus dostrzega osobę i jej zwyczajne potrzeby
Łk 8,40–56
Kobieta cierpiąca od lat dotyka szaty Jezusa i zostaje uzdrowiona. Jezus zwraca się do niej „Córko” i odsyła ją w pokoju. Następnie przywraca życie córce Jaira, ujmuje ją za rękę i poleca dać jej jeść. Zatrzymajmy się przy słowie „Córko”.
W tłumie dochodzi do osobistego spotkania. Kobieta, która podchodzi drżąca, słyszy słowa bliskości i pokoju. A przy dziewczynce pojawia się bardzo prosty gest troski: posiłek. Po niezwykłym wydarzeniu Jezus pamięta o potrzebie ciała. Możemy rozważać te sceny jako obraz Ojcowskiej czułości, która obejmuje całego człowieka. Przynosić Mu wielki ból, ale także zmęczenie, potrzebę odpoczynku
i zwyczajnej opieki. Te wydarzenia nie są obietnicą, że każda choroba lub strata zakończy się podobnie. Pokazują jednak, z jaką uważnością Jezus spotyka cierpiących. Takiej dobroci możemy uczyć się również my: zauważyć, wysłuchać, przynieść jedzenie, zadzwonić. Niekiedy przez drobną pomoc ktoś zaczyna odczuwać, że jego życie jest ważne.
Zatrzymaj się na chwilę: Jakiej troski dzisiaj potrzebuję — i komu mogę okazać ją sama?
Modlitwa
Tatusiu, przychodzę z tym, co noszę w sercu. Pomóż mi słuchać Twojego słowa
i dawać mu miejsce pośród codziennych spraw. Kiedy się boję, ucz mnie wołać
do Ciebie i przyjmować pomoc. Przez Jezusa prowadź mnie do poznawania Twojej czułości. Daj mi uważne oczy i dobre dłonie, żebym dostrzegała ludzi, których łatwo przeoczyć. Niech moja troska pomaga komuś poczuć się mniej samotnie. Amen.
Myśl na dziś: Mogę przynieść Ojcu całe swoje życie — także cichy ból i małe, zwyczajne potrzeby.
Skomentuj