Czasem tak długo nosimy jakiś ciężar, że przestajemy pamiętać, jak wygląda życie bez niego. Przyzwyczajamy się do napięcia, poczucia winy albo przekonania, że musimy radzić sobie same. Trzynasty rozdział Łukasza zaprasza nas do zatrzymania się przy Jezusie. Są w nim mocne wezwania do nawrócenia, ale również cierpliwa troska i wzruszający obraz schronienia pod skrzydłami. Możemy przez nie poznawać Ojca, który traktuje nasze życie i nasze wybory poważnie.
Cierpienie nie jest miarą winy
Łk 13,1–9
Jezus odrzuca przekonanie, że ofiary przemocy i katastrofy były większymi grzesznikami niż inni. Wzywa wszystkich do nawrócenia, a następnie opowiada o figowcu, który otrzymuje dodatkowy czas i pielęgnację, by wydać owoc.
Kiedy dzieje się coś bolesnego, łatwo szukać winnego — czasem w sobie. „Może zasłużyłam? Może Bóg mnie ukarał?”. Jezus nie pozwala tak oceniać ludzi dotkniętych tragedią. Zamiast osądzać cudze cierpienie, kieruje uwagę ku własnemu życiu. Co potrzebuje we mnie zmiany? Gdzie ranię? Co mogę naprawić?Przypowieść o figowcu łączy cierpliwość z odpowiedzialnością. Drzewo otrzymuje troskę i czas, ale owoc nadal ma znaczenie. W modlitwie możemy prosić: „Tatusiu, pomóż mi skorzystać z dzisiejszego dnia. Pokaż mi jeden dobry krok, którego nie warto odkładać”.
Jezus dostrzega człowieka, który od dawna cierpi
Łk 13,10–17
W synagodze Jezus zauważa kobietę pochyloną od osiemnastu lat. Przywołuje ją, kładzie na nią ręce i uzdrawia. Wobec sprzeciwu przełożonego broni jej uwolnienia w szabat i nazywa ją córką Abrahama. Zatrzymajmy się przy tym, że Jezus ją dostrzega. Łukasz nie opisuje jej prośby. To Jezus rozpoczyna spotkanie. Możemy rozważać tę scenę jako obraz troski Ojca o człowieka, którego cierpienie trwa od dawna. Długotrwały ból nie staje się przez to mniej ważny. Nadal zasługuje na uwagę, pomoc i delikatność. Nie musimy zamieniać choroby tej kobiety w symbol każdego naszego problemu. Możemy jednak zapytać, czy przyzwyczajenie nie sprawiło, że przestałyśmy szukać potrzebnego wsparcia. Wolno nam powiedzieć: „To nadal boli. Potrzebuję pomocy”. Patrząc na Jezusa, możemy też uczyć się zauważać tych, których trudności stały się dla otoczenia codziennym tłem.
Małe dobro może stopniowo przemieniać życie
Łk 13,18–21
Jezus porównuje królestwo Boże do niewielkiego ziarna gorczycy i do zaczynu przenikającego ciasto. Te obrazy pozwalają docenić niepozorne początki. Nie każda ważna zmiana od razu przyciąga uwagę. Jedna spokojniejsza rozmowa, przeprosiny, regularna chwila modlitwy — takie kroki mogą z czasem zmieniać sposób, w jaki żyjemy. Nie trzeba ich lekceważyć dlatego, że wydają się małe. Możemy powierzyć Ojcu swój rozwój i cierpliwie pielęgnować dobro. Zamiast każdego wieczoru sprawdzać, czy jesteśmy już zupełnie inne, warto zauważyć: „Dzisiaj udało mi się wysłuchać. Dzisiaj poprosiłam o pomoc”.
Zaproszenie do bliskości potrzebuje odpowiedzi
Łk 13,22–35
Jezus mówi o ciasnych drzwiach i ostrzega, że sama znajomość Jego nauczania nie zastąpi odwrócenia się od niesprawiedliwości. Zapowiada też ucztę ludzi ze wszystkich stron świata. Mimo groźby Heroda idzie dalej, a nad Jerozolimą wypowiada żal: chciał zgromadzić jej dzieci jak ptak pisklęta pod skrzydłami, lecz nie chciały. To wymagająca i zarazem czuła końcówka rozdziału. Jezus pragnie zgromadzić, ochronić, przyjąć. Jednocześnie pokazuje, że można odrzucić to zaproszenie. Bliskość z Bogiem dotyka naszych decyzji. Możemy dużo czytać i mówić o miłości, a nadal odkładać uczciwą rozmowę czy naprawienie krzywdy. Słowa o ciasnych drzwiach zachęcają, by odpowiedzieć życiem. Obraz skrzydeł możemy zabrać do modlitwy jako wyraz Jezusowego pragnienia troski. Zwrócić się do Ojca: „Tatusiu, chcę zbliżać się do Ciebie. Pomóż mi przyjmować Twoją miłość i pozwalać jej przemieniać moje postępowanie”.
Zatrzymaj się na chwilę: Jakiej troski potrzebuję dzisiaj — i na jaką dobrą zmianę mogę odpowiedzieć?
Modlitwa
Tatusiu, przynoszę Ci to, co od dawna mnie boli. Pomóż mi szukać wsparcia i przyjmować dobroć. Ucz mnie również zauważać cierpienie ludzi obok, nawet jeśli trwa już wiele lat. Daj mi odwagę do nawrócenia: do prawdy, przeprosin i naprawy. Pomóż mi pielęgnować małe dobro i odpowiadać na Twoje zaproszenie codziennym życiem. Przy Tobie ucz mnie odpoczywać i kochać. Amen.
Myśl na dziś: Mogę przyjąć troskę Ojca i zrobić mały, konkretny krok ku przemianie.
Skomentuj