Czasem wchodzimy między ludzi z cichym pytaniem: „Czy pasuję? Czy jestem wystarczająco ważna, żeby ktoś chciał mnie tutaj mieć?”. Porównujemy się, staramy dobrze wypaść, boimy się odsunięcia. Czternasty rozdział Łukasza prowadzi nas do stołu. Jezus mówi przy nim o trosce, pokorze i zaproszeniu skierowanym również do tych, których zwykle się pomija. Możemy w tych słowach odkrywać dobroć Ojca i uczyć się przyjmować innych z podobnym sercem.
Człowiek potrzebujący pomocy jest ważny
Łk 14,1–6
Podczas szabatowego posiłku Jezus uzdrawia chorego człowieka. Wobec milczenia obserwujących Go osób przypomina o ratowaniu kogoś, kto znalazł się
w niebezpieczeństwie. W tej scenie Jezus dostrzega konkretną osobę i odpowiada na jej cierpienie. Spotkanie z ludźmi, którzy Go oceniają, nie zatrzymuje Jego troski. Możemy uczyć się takiej uważności. Zanim ocenimy czyjeś zachowanie, warto zapytać, co ten człowiek przeżywa. Może pod rozdrażnieniem kryje się wyczerpanie, a za milczeniem — ból, którego nie potrafi opowiedzieć.
Również własne potrzeby możemy przynosić Tatusiowi. Nie musimy ich ukrywać, żeby zasłużyć na miejsce przy Nim.
Nie trzeba walczyć o pierwsze miejsce
Łk 14,7–14
Jezus zauważa wybieranie zaszczytnych miejsc i uczy pokory. Gospodarza zachęca, by zapraszał także ubogich i osoby z niepełnosprawnościami — ludzi, którzy nie mogą odwdzięczyć się podobnym przyjęciem. Ile siły zabiera nieustanne porównywanie: kto jest bardziej ceniony, kto osiągnął więcej, kogo zauważono? Pokora może przynieść ulgę, bo pozwala uznać własną wartość bez udowadniania wyższości. Nie wymaga pogardy wobec siebie. Pomaga zrobić miejsce również dla drugiego człowieka. Jezus zaprasza też do dobroci wolnej od kalkulacji. Możemy zadzwonić do kogoś samotnego, pomóc bez oczekiwania przysługi albo wysłuchać osoby, która nie ma nam niczego do zaoferowania poza swoją obecnością. Takie spotkania uczą nas miłości, która widzi człowieka.
Zaproszenie potrzebuje naszej odpowiedzi
Łk 14,15–24
W przypowieści o wielkiej uczcie zaproszeni odmawiają przyjścia, zajęci własnymi sprawami. Gospodarz poleca sprowadzić ludzi z ulic i dróg, aby dom się zapełnił. Odrzucenie zaproszenia ma jednak konsekwencje. To obraz hojnego zaproszenia do królestwa Bożego. Miejsce otrzymują osoby, które mogły nie spodziewać się go dla siebie. Może czasem myślisz podobnie: „Bliskość z Bogiem jest dla innych. Ja mam zbyt trudną historię, za mało wiem, zbyt wiele pomyliłam”. Ta przypowieść zachęca, żeby nie wykluczać siebie z góry. Jednocześnie pyta o naszą odpowiedź. Zwyczajne, dobre sprawy mogą tak wypełnić dzień, że spotkanie z Bogiem stale zostaje na później. Może dzisiaj warto przyjąć zaproszenie przez kilka minut szczerej modlitwy: „Tatusiu, chcę być blisko. Pomóż mi zrobić Ci miejsce w moim życiu”.
Pójście za Jezusem obejmuje całe życie
Łk 14,25–35
Końcowe słowa rozdziału są wymagające. Jezus mówi o pierwszeństwie więzi z Nim, niesieniu krzyża, wyrzeczeniu się posiadania i świadomym rozważeniu kosztu uczniostwa. Sformułowanie o „nienawiści” do bliskich jest ostrym sposobem wyrażenia radykalnego pierwszeństwa Jezusa; odczytywanie go jako nakazu wrogości przeczyłoby Jego nauce miłości. Nie należy jednak osłabiać powagi tego wezwania: wierność może wymagać trudnych decyzji i rezygnacji. Możemy zapytać, co kieruje naszym życiem. Czy pragnienie aprobaty każe nam postępować wbrew sumieniu? Czy przywiązanie do majątku zamyka nas na potrzebujących? Przed Ojcem wolno nam przyznać, że zmiana budzi lęk. Możemy prosić o odwagę, rozeznanie i coraz większą wolność do kochania.
Zatrzymaj się na chwilę: Komu mogę zrobić więcej miejsca — przy moim stole, w rozmowie, w sercu?
Modlitwa
Tatusiu, pomóż mi przyjmować Twoje zaproszenie do bliskości. Uwolnij mnie od ciągłego porównywania się i naucz dostrzegać tych, którzy czują się pominięci.
Daj mi dobroć, która nie oczekuje zapłaty, i odwagę do wiernego życia. Pokaż mi, co potrzebuję uporządkować, aby miłość miała więcej miejsca w moich decyzjach. Niech przy mnie inni znajdują szacunek, ciepło i życzliwą obecność. Amen.
Myśl na dziś: Mogę przyjmować zaproszenie Ojca i uczyć się robić miejsce dla innych.
Skomentuj