Można mieć wiele spraw pod kontrolą, a przeoczyć kogoś, kto potrzebuje naszej obecności. Można troszczyć się o przyszłość, a po drodze stracić wrażliwość
na dzisiejszy dzień. Szesnasty rozdział Łukasza stawia wymagające pytania
o pieniądze, uczciwość i obojętność. Czytając go z sercem otwartym na Ojca, możemy usłyszeć zaproszenie do życia, w którym posiadane dobra pomagają nam kochać.
Miłość wyraża się także w małych sprawach
Łk 16,1–13
Jezus opowiada o nieuczciwym zarządcy, który wobec utraty stanowiska zmniejsza zobowiązania dłużników. Pochwała dotyczy jego zaradności wobec nadchodzącej zmiany, nie nieuczciwości. Dalsze słowa Jezusa wyraźnie wzywają do wierności
w zarządzaniu pieniędzmi. To trudna przypowieść, ale jej praktyczne pytanie jest bliskie codzienności: jak korzystam z tego, co zostało mi powierzone?
Uczciwe rozliczenie, dotrzymana obietnica, szacunek dla cudzej własności
— w takich sprawach również dojrzewa nasza relacja z Bogiem. Czasem dobro nie wygląda niezwykle. Jest spokojnym wyborem tego, co słuszne, nawet gdy nikt nie patrzy. Jezus ostrzega też przed służeniem pieniądzom. Możemy potrzebować ich
i odpowiedzialnie nimi gospodarować, a jednocześnie badać, czy nie zaczynają kierować całym naszym życiem. W modlitwie warto powiedzieć: „Tatusiu, ucz mnie korzystać z tego, co mam, tak, żeby służyło dobru”.
Ojciec zna również to, co jest pod powierzchnią
Łk 16,14–18
Jezus mówi słuchaczom, że Bóg zna ich serca. Przypomina o trwałości Bożego Prawa i wypowiada surowe słowa o rozwodzie oraz ponownym małżeństwie.
Ten fragment nie pozwala poprzestać na dobrym wrażeniu. Ważne jest również to, co dzieje się w naszych intencjach i relacjach. Możemy przyjść do Ojca bez ukrywania chciwości, zazdrości czy potrzeby uznania. Nazwanie ich bywa bolesne, ale pomaga rozpocząć zmianę. „Tatusiu, zobacz, co mną kieruje. Pomóż mi kochać uczciwiej”. Słowa o małżeństwie podkreślają wagę wierności i odpowiedzialności za więź. Nie są jednak podstawą do pochopnego osądzania cudzej historii ani wymagania, by ktoś pozostawał w niebezpieczeństwie. Każda poraniona relacja potrzebuje prawdy, uważności i mądrej pomocy.
Zauważ człowieka przy swojej bramie
Łk 16,19–31
W przypowieści ubogi Łazarz cierpi przy bramie wystawnie żyjącego bogacza.
Po śmierci ich los się odwraca. Rozmowa bogacza z Abrahamem wskazuje
na powagę sądu i potrzebę słuchania Bożego słowa już teraz. Łazarz znajduje
się bardzo blisko. Nie trzeba dalekiej podróży, żeby spotkać jego cierpienie.
Wystarczy wyjść za bramę. To pytanie także do nas: kogo mijam tak często,
że przestałam naprawdę go widzieć? Może samotną sąsiadkę, przeciążoną koleżankę, bliską osobę, która od dawna próbuje porozmawiać. Nie trzeba od razu znać rozwiązania. Można zacząć od zainteresowania, posiłku, telefonu albo pomocy w znalezieniu wsparcia. Dobroć Ojca może stawać się komuś bliska przez naszą uważność. Przypowieść zawiera bolesne ostrzeżenie: obojętność ma konsekwencje. Nie warto odkładać miłości na czas, kiedy będziemy mieć więcej pieniędzy, spokoju czy wolnych godzin. Dzisiejsza możliwość okazania dobra jest cenna. Jeśli natomiast odnajdujesz siebie w Łazarzu — zmęczoną, pomijaną, potrzebującą pomocy — twoje cierpienie zasługuje na zauważenie. Możesz mówić o swoich potrzebach i szukać ludzi, którzy potraktują je poważnie.
Zatrzymaj się na chwilę: Kogo mogę dzisiaj zauważyć uważniej i jaki konkretny gest dobra mogę mu okazać?
Modlitwa
Tatusiu, pomóż mi widzieć człowieka pośród codziennych spraw. Ucz mnie uczciwości w tym, co małe, i hojności w dzieleniu się tym, co mam. Pokaż mi, gdzie moje serce zamyka się w wygodzie albo lęku. Pomóż mi przyjmować Twoją prawdę i zamieniać ją w dobro. A kiedy sama potrzebuję wsparcia, daj mi odwagę o nie poprosić. Amen.
Myśl na dziś: To, co mam, może stać się dla kogoś pomocą — jeśli pozwolę, by moje serce pozostało otwarte.
Skomentuj