Są dni, kiedy potrzebujemy usłyszeć coś więcej niż „musisz być silna”. Potrzebujemy obecności, przy której można odetchnąć i powiedzieć: „Jest mi trudno”. Czwarty rozdział Łukasza pozwala nam przyjrzeć się Jezusowi, który doświadcza głodu i pokusy, a potem przychodzi do ludzi z dobrą nowiną i pomocą. Przez Jego słowa i gesty możemy poznawać Ojcowskie Serce — blisko człowieka, także w jego słabości.
W trudności mogę pozostać blisko Ojca
Łk 4,1–13
Jezus, prowadzony przez Ducha, przebywa na pustyni. Głodny, jest kuszony przez diabła: by przemienił kamień w chleb, zdobył władzę za cenę pokłonu i wystawił Boga na próbę. Odpowiada słowami Pisma i pozostaje wierny Ojcu. Ta scena przypomina, że bliskość Boga nie wyklucza trudnych chwil. Samo doświadczenie pokusy czy zmęczenia nie oznacza, że zostaliśmy przez Niego odrzuceni. Kiedy brakuje nam sił, łatwiej szukać szybkiej ulgi albo zgodzić się na coś, co później nas zrani. Możemy wtedy zatrzymać się i powiedzieć: „Tatusiu, pomóż mi wybrać to, co dobre. Zobacz, czego teraz potrzebuję”. Zaufanie nie wymaga sprawdzania Boga przez ryzykowne decyzje. Może wyrażać się w spokojnym przyjęciu pomocy, odpoczynku i odmowie zrobienia czegoś, co narusza nasze sumienie.
Dobra nowina jest dla człowieka, który potrzebuje pomocy
Łk 4,14–30
W Nazarecie Jezus czyta zapowiedź dobrej nowiny dla ubogich, wolności dla więźniów i uciśnionych oraz przejrzenia dla niewidomych. Ogłasza jej spełnienie. Gdy przypomina o Bożej pomocy udzielonej również ludziom spoza Izraela, słuchacze reagują gniewem i próbują Go zabić. W centrum Jego misji znajdują się ludzie potrzebujący ratunku. Ubóstwo, ucisk i cierpienie mają znaczenie dla Boga. Czytając te słowa, możemy przynieść Mu również własną bezradność — bez ukrywania jej pod pozorem, że świetnie sobie radzimy. Ten fragment poszerza także nasze serce. Boża dobroć dociera poza granice, które ludzie chętnie wyznaczają. Warto zapytać, czy potrafimy cieszyć się dobrem kogoś, kto myśli inaczej, pochodzi z innego środowiska albo nie należy do naszej wspólnoty. Poznawanie Tatusia może uczyć nas takiej otwartości: dostrzegania człowieka wcześniej niż etykiety, którą mu przypisaliśmy.
Jezus zatrzymuje się przy cierpiącym
Łk 4,31–41
W Kafarnaum Jezus uwalnia człowieka od ducha nieczystego i uzdrawia teściową Szymona. Wieczorem przynoszeni są do Niego chorzy. Łukasz zaznacza, że Jezus kładzie ręce na każdego z nich. Warto zatrzymać się przy tym drobnym szczególe: na każdego. W opisie tłumu pozostaje miejsce dla pojedynczej osoby. Możemy rozważać te gesty jako obraz uważnej troski Ojca. Przychodząc do Niego, nie musimy porównywać swojego bólu z cudzym ani zastanawiać się, czy nasza sprawa jest wystarczająco ważna. Możemy po prostu powiedzieć, co przeżywamy. Ten opis uzdrowień nie daje nam obietnicy, że każda choroba ustąpi natychmiast. Pomaga jednak zobaczyć, jak Jezus traktuje cierpiących. Takiej troski możemy uczyć się od Niego: słuchać, towarzyszyć, pomagać w leczeniu i pamiętać o człowieku także wtedy, gdy poprawa długo nie przychodzi.
Dobroć potrzebuje również przestrzeni
Łk 4,42–44
Jezus odchodzi na miejsce pustynne. Gdy ludzie chcą Go zatrzymać, mówi, że został posłany także do innych miast. Jego decyzja może pomóc nam zastanowić się nad własnymi granicami. Troszcząc się o innych, łatwo uznać, że trzeba być zawsze dostępną i spełnić każde oczekiwanie. Tymczasem potrzebujemy rozeznawać, co rzeczywiście do nas należy. Chwila ciszy może pomóc wrócić do ludzi z większą uważnością. Możemy zaprosić Ojca także do naszego odpoczynku i poprosić Go o mądrość: komu dzisiaj pomóc, a co spokojnie pozostawić.
Zatrzymaj się na chwilę: Z jaką potrzebą chciałabym dzisiaj przyjść do Tatusia bez wstydu?
Modlitwa
Tatusiu, pomóż mi poznawać Twoje serce przez Jezusa. Przychodzę ze swoim zmęczeniem, potrzebami i tym, co trudno mi unieść. Ucz mnie ufać Tobie i przyjmować pomoc. Daj mi uważność na cierpiących i otwartość na ludzi innych ode mnie. Pomóż mi kochać przez proste gesty, a także mądrze odpoczywać. Niech w mojej obecności inni znajdują trochę ciepła i ulgi. Amen.
Myśl na dziś: Mogę przynieść Ojcu swoją słabość i uczyć się od Jezusa troski o siebie i innych.
Skomentuj