Są chwile, kiedy miłość spotyka się z bezradnością. Chcemy być wierni, ale ogarnia nas lęk. Pragniemy towarzyszyć komuś w cierpieniu, a nie wiemy, co powiedzieć. Obiecujemy, że wytrwamy, lecz później odkrywamy, jak niewiele znamy własne granice. Czternasty rozdział Ewangelii Marka prowadzi nas przez taką noc. Widzimy czuły gest kobiety w Betanii, wspólny stół, modlitwę Jezusa
w Getsemani, zdradę, opuszczenie i łzy Piotra. Chcemy pozostać blisko tych wydarzeń. Przyglądać się Jezusowi i przez Niego poznawać serce Ojca, do którego można zwrócić się również wtedy, gdy brakuje sił, odwagi i pięknych słów.
Ojciec dostrzega miłość, którą inni zbyt szybko oceniają
Mk 14,1–9
W Betanii kobieta namaszcza głowę Jezusa drogim olejkiem. Niektórzy nazywają jej gest marnotrawstwem. Jezus staje w jej obronie i wiąże to namaszczenie
ze swoim zbliżającym się pogrzebem. Warto zatrzymać się przy różnicy spojrzeń. Obecni przy stole potrafią oszacować cenę olejku. Jezus dostrzega dobro uczynione wobec Niego. Nie znamy wszystkich myśli kobiety ani tego,
ile rozumiała z nadchodzących wydarzeń. Marek pozwala nam jednak zobaczyć,
że jej gest zostaje przyjęty i ochroniony przed osądem innych. Możemy pytać
o własny sposób oceniania. Czy potrafię zauważyć miłość, która wyraża się inaczej, niż bym oczekiwała? Czy nie przeliczam zbyt szybko czyjejś troski na użyteczność, koszt albo zgodność z moim planem? Jezus nie odbiera znaczenia pomocy ubogim. Wprost przypomina, że można im czynić dobro. Jednocześnie pozwala rozpoznać szczególną chwilę, w której ktoś okazuje Mu bliskość przed cierpieniem. My także potrzebujemy takiej uważności. Czasem najważniejszym dobrem jest obecność przy człowieku, którego droga właśnie staje się bardzo trudna.
Ojciec pozwala nam nazwać zdradę bez pomniejszania jej bólu
Mk 14,10–21
Judasz szuka sposobności, by wydać Jezusa. Później, podczas wspólnego posiłku, Jezus mówi o zdradzie jednego z Dwunastu. Uczniowie reagują smutkiem i pytają, czy chodzi o nich. Zdrada w tej historii wyrasta wewnątrz bliskiej relacji. Dotyczy kogoś, kto chodził z Jezusem i dzielił z Nim stół. Właśnie dlatego warto pozwolić tej scenie pozostać bolesną. Bliskość może zostać wykorzystana przeciw człowiekowi, który zaufał. Marek nie wyjaśnia wszystkich motywów Judasza.
Nie musimy ich dopisywać, żeby usłyszeć powagę jego decyzji. Jezus mówi o niej otwarcie. Nie zamienia zła w niewinny element wydarzeń. Jeśli sami doświadczyliśmy zdrady, możemy przynieść Ojcu jej rzeczywisty ciężar. Nie trzeba udawać, że nic się nie stało. Możemy powiedzieć o utracie zaufania, wstydzie, złości i pytaniach, które wracają. Wiara nie wymaga ukrywania tego bólu. Może pomóc szukać wsparcia i drogi dalszego życia. Pytanie uczniów zachęca również do spojrzenia na siebie. Czy jestem wierna ludziom, którzy mi zaufali? Jak obchodzę się z ich historią, słabością i powierzonym sekretem?
Ojciec odsłania miłość, która daje samą siebie
Mk 14,22–25
Podczas wieczerzy Jezus daje uczniom chleb i kielich, odnosząc je do swojego ciała
i krwi przymierza. Mówi też o przyszłym spotkaniu w królestwie Boga.
Pośród zapowiedzi zdrady pojawia się dar. Jezus nie ogranicza swojej odpowiedzi do pouczenia uczniów. Daje im udział w tym, co sam podejmuje. Jego miłość będzie wyrażona całym życiem. Słowo „przymierze” pomaga zobaczyć, że chodzi
o więź. Bóg nie pozostaje odległym obserwatorem ludzkiej historii.
W chrześcijańskim odczytaniu tej sceny przez Jezusa otwiera się droga pojednania i wspólnoty z Nim. Nie warto sprowadzać tego spotkania do samego obrazu cierpienia. Jezus mówi również o przyszłości. Noc, która nadchodzi, nie wyczerpuje Jego obietnicy. Możemy zatrzymać się przy tym darze szczególnie wtedy, gdy własną relację z Bogiem przeżywamy jak niekończące się udowadnianie wartości. Przy stole uczymy się także przyjmować. Pozwolić, by miłość Jezusa była początkiem naszej odpowiedzi, zanim zaczniemy liczyć własne osiągnięcia.
Ojciec zna nasze granice wcześniej, niż my je poznamy
Mk 14,26–31
Piotr zapewnia Jezusa, że nie zawiedzie, nawet gdyby inni odeszli. Jezus zapowiada jego zaparcie się. Jednocześnie, mówiąc o rozproszeniu uczniów, wskazuje
na przyszłe spotkanie w Galilei po zmartwychwstaniu. Możemy zrozumieć gorliwość Piotra. Chce być wierny. W tej chwili jest przekonany, że jego decyzja wystarczy. Jezus widzi jednak coś, czego Piotr jeszcze nie zna: to, jak zachowa się pod naciskiem strachu. Nie trzeba uznawać każdej odważnej deklaracji
za nieszczerość. Możemy naprawdę chcieć dobra i przeceniać własną odporność. Dlatego potrzebujemy pokory, modlitwy oraz pomocy innych ludzi.
Ważne, że w słowach Jezusa jest również przyszłość po rozproszeniu. Uczniowie usłyszą o Galilei, zanim tej nocy uciekną. Możemy odnaleźć w tym nadzieję, że ich słabość nie wyczerpie całej historii relacji z Nim.
Ojciec przyjmuje modlitwę wypowiedzianą pośród lęku
Mk 14,32–42
W Getsemani Jezus przeżywa głęboki smutek i trwogę. Prosi najbliższych uczniów o czuwanie. Zwraca się do Ojca, prosząc o oddalenie kielicha, a zarazem powierza się Jego woli. Uczniowie zasypiają. Ta scena pozwala zobaczyć, że szczera modlitwa może rodzić się pośród ogromnego napięcia. Jezus nie ukrywa cierpienia za spokojnymi słowami. Mówi Ojcu o tym, czego pragnie, i powraca do tej samej prośby. Zwraca się do Niego „Abba, Ojcze”. Bliskość tej modlitwy nie usuwa bólu. Pokazuje jednak, do kogo Jezus zwraca się w godzinie, która Go przerasta jako realne ludzkie doświadczenie. Możemy przychodzić do Ojca podobnie szczerze: „Nie chcę tego. Boję się. Proszę, pomóż mi”. Powierzenie się Bogu nie wymaga zaprzeczania własnemu pragnieniu ulgi. Nie wolno używać modlitwy Jezusa do przekonywania człowieka, że powinien biernie pozostawać w przemocy albo zrezygnować z leczenia. Getsemani dotyczy szczególnej drogi Jezusa. Dla nas jest również zaproszeniem, by szukać Boga w cierpieniu i prosić o potrzebną pomoc. Warto zauważyć, że Jezus prosi także ludzi o obecność. Potrzeba towarzyszenia nie jest czymś, czego należy się wstydzić. Czasem nie potrafimy usunąć czyjegoś bólu, ale możemy pozostać obok, słuchać i pomóc przejść przez najtrudniejszą godzinę.
Ojciec widzi samotność człowieka, którego inni opuścili
Mk 14,43–52
Jezus zostaje pojmany. Pocałunek Judasza staje się znakiem rozpoznania. Uczniowie uciekają, a Marek wspomina także młodzieńca, który pozostawia okrycie i ucieka nago. Nie znamy pewnej tożsamości tego młodzieńca. Ten krótki szczegół pogłębia jednak obraz nagłego strachu i rozpadu wspólnej drogi. Jezus zostaje sam wobec ludzi, którzy przyszli Go zabrać. W tej scenie warto zachować prostotę. Nie każdy człowiek opuszczony przez innych potrzebuje od razu wyjaśnienia, dlaczego tak się stało. Często najpierw potrzebuje, żeby ktoś uznał jego samotność. Patrząc na Jezusa, możemy rozważać, że doświadczenie opuszczenia nie jest Mu obce. Możemy przynieść Ojcu te miejsca, w których zabrakło kogoś, na kogo liczyliśmy. Możemy też pytać, przy kim my powinniśmy dziś pozostać, nawet jeśli nie umiemy rozwiązać całej sytuacji.
Ojciec pozwala nam trzymać się prawdy pośród niesprawiedliwego osądu
Mk 14,53–65
Przeciw Jezusowi pojawiają się sprzeczne oskarżenia. Na pytanie o swoją tożsamość odpowiada otwarcie. Następują potępienie i poniżanie. Marek pokazuje, jak łatwo postępowanie mające służyć prawdzie może zostać podporządkowane wcześniej przyjętemu celowi. Warto odnieść to również do własnego sposobu oceniania ludzi. Czy naprawdę słucham, czy jedynie zbieram argumenty przeciw komuś, kogo już osądziłam? Milczenie Jezusa wobec części oskarżeń nie jest uniwersalnym nakazem, by krzywdzony człowiek nie bronił siebie. Możemy szukać ochrony, prostować kłamstwa i domagać się sprawiedliwości. Ta scena pozwala natomiast zobaczyć, że cudzy osąd nie określa ostatecznie, kim Jezus jest. Przed Ojcem możemy prosić o pomoc w zachowaniu prawdy o sobie, kiedy czyjeś słowa odbierają nam godność. Możemy też uczyć się nie powtarzać oskarżeń, których nie sprawdziliśmy.
Ojciec pozwala nam przyjść z prawdą o własnym upadku
Mk 14,66–72
Piotr trzykrotnie zaprzecza, że zna Jezusa. Gdy słyszy koguta, przypomina sobie wcześniejsze słowa i wybucha płaczem. Rozdział kończy się łzami człowieka, który nie zachował się tak, jak obiecywał. Piotr spotyka prawdę o sobie. Nie jest już tylko odważnym uczniem z własnych deklaracji. Widzi również swój strach i to, co zrobił pod jego wpływem. Nie musimy lekceważyć tego upadku, żeby zachować nadzieję. Skrucha może zacząć się od bólu i szczerego uznania: „To naprawdę zrobiłam”. Ważne, by nie zatrzymała się wyłącznie na pogardzie wobec siebie. Prawda może prowadzić ku odpowiedzialności, naprawie i przyjęciu pomocy. W samym tym fragmencie nie ma jeszcze sceny pojednania Piotra z Jezusem. Pamiętamy jednak
o wcześniejszej zapowiedzi Galilei. Łzy Piotra nie muszą być ostatnim zdaniem jego historii.
Co ten rozdział odsłania z Ojcowskiego Serca?
Patrząc na Jezusa, poznajemy miłość, która przyjmuje czuły gest, daje siebie
i nie ukrywa prawdy o zdradzie oraz ludzkiej słabości. W Getsemani widzimy,
że do Ojca można zwrócić się z lękiem i pragnieniem ocalenia. Przy uczniach odkrywamy, jak bardzo potrzebujemy pomocy, aby nasze dobre zamiary stały się wiernością. Ten rozdział nie kończy się spokojnym rozwiązaniem. Pozostawia nas przy cierpiącym Jezusie i płaczącym Piotrze. Możemy jednak zachować słowo
o przyszłym spotkaniu. W godzinie słabości nadal wolno nam zwracać się ku Bogu z całą prawdą o sobie.
Od pewności własnej siły do zaufania dziecka
Mogę przyjmować miłość i zauważać ją w gestach, które łatwo przeoczyć.
Mogę nazwać zdradę oraz jej ból bez udawania, że nic się nie stało.
Mogę powiedzieć Ojcu, że się boję i pragnę ulgi.
Mogę prosić innych o obecność, kiedy trudno mi być samej.
Mogę uznać własne granice, zanim zastąpię je wielką obietnicą.
Mogę przyznać się do upadku i szukać drogi naprawy.
Zaufanie może zaczynać się tam, gdzie kończy się potrzeba udowadniania,
że zawsze jestem silna.
Pytania do serca
Wybierz jedno pytanie i pozostań z nim przez chwilę:
Czyj gest troski warto mi dziś zauważyć z wdzięcznością?
Jaki ból związany z utratą zaufania chciałabym przynieść Ojcu?
Czy potrafię powiedzieć w modlitwie, czego naprawdę się boję?
Kogo mogę poprosić o obecność lub pomoc?
Przy kim ja mogę dziś pozostać bez pośpiechu i gotowych odpowiedzi?
Gdzie potrzebuję przyznać się do błędu oraz podjąć konkretny krok naprawy?
Modlitwa
Ojcze, przychodzę do Ciebie z miłością, którą pragnę żyć, i ze słabością, której
nie zawsze chcę w sobie zobaczyć. Dziękuję Ci za Jezusa, który pokazuje, że można mówić do Ciebie szczerze także pośród lęku. Przynoszę Ci moje zranienia
i utracone zaufanie. Pomóż mi znaleźć potrzebne wsparcie. Ucz mnie również dostrzegać ludzi, którzy okazują mi troskę, i przyjmować dobro bez zawstydzenia. Nie pozwól mi budować całej nadziei na przekonaniu, że sama dam radę.
Pomóż mi prosić, słuchać i uznawać własne granice. Kiedy zawiodę, prowadź mnie ku prawdzie, odpowiedzialności i naprawie. Daj mi uważność na człowieka, który przeżywa swoją trudną noc. Niech przy mnie znajdzie obecność i szacunek.
A kiedy zabraknie mi słów, pomóż mi pozostać przy Tobie z prostym wołaniem: „Ojcze, potrzebuję Cię”. Amen.
Myśl na dziś: Mogę przyjść do Ojca z lękiem, łzami i prawdą o swojej słabości — bez udawania, że jestem silniejsza, niż jestem.
Dodaj komentarz