Czasem chcemy zbliżyć się do Boga, ale pozostajemy trochę z boku. Jesteśmy ciekawi, pragniemy nadziei, a jednocześnie obawiamy się, że nasza historia stanie się przeszkodą. Dziewiętnasty rozdział Łukasza zaczyna się od człowieka, który próbuje zobaczyć Jezusa. Szybko odkrywa, że sam również został zauważony. To spotkanie otwiera przed nim nową drogę.
Jezus dostrzega człowieka ponad cudzą opinią
Łk 19,1–10
Zacheusz wspina się na drzewo, żeby zobaczyć Jezusa. Jezus zwraca się do niego
po imieniu i zapowiada wizytę w jego domu. Zacheusz przyjmuje Go z radością
i deklaruje pomoc ubogim oraz naprawienie krzywd. Zaproszenie do spotkania pojawia się przed deklaracją Zacheusza. Jezus nie czeka przy drzewie na dowód,
że człowiek zasłużył już na Jego obecność. Możemy odnaleźć w tej scenie odwagę do modlitwy. Przyjść do Tatusia z tym, co jest nieuporządkowane, i powiedzieć: „Chcę Cię poznać. Pomóż mi otworzyć przed Tobą moje życie”. Bliskość nie zatrzymuje Zacheusza w dotychczasowym postępowaniu. Dotyka również pieniędzy i odpowiedzialności za innych. Także nasze spotkania z Bogiem mogą prowadzić do konkretu: przeprosin, zwrotu tego, co niesłusznie zabrane, uczciwszej decyzji. Przyjęte miłosierdzie może dawać siłę do naprawy.
To, co nam powierzono, potrzebuje troski
Łk 19,11–27
W przypowieści o minach słudzy otrzymują pieniądze na czas nieobecności przyszłego króla. Po powrocie rozlicza on ich działanie; jeden ze sług, kierowany lękiem, przechowuje minę bez wykorzystania. To trudna opowieść, zakończona brutalnym obrazem sądu nad przeciwnikami króla. Nie należy zmieniać jej
w prostą, pocieszającą historię ani traktować jako przyzwolenia na przemoc. Przypomina o powadze odpowiedzi na Boże królestwo i odpowiedzialności
za otrzymane dobro. Możemy przy niej zapytać, co robimy z własnym czasem, możliwościami i powierzonym zaufaniem. Czy lęk sprawia, że stale odkładamy dobro, które mogłybyśmy podjąć? Nie musimy porównywać swoich możliwości
z cudzymi. Możemy poprosić: „Tatusiu, pomóż mi wiernie zatroszczyć się o to, co dzisiaj jest w moich rękach”.
Jezus płacze nad miastem
Łk 19,28–44
Jezus wjeżdża do Jerozolimy na oślęciu, witany radośnie przez uczniów. Następnie płacze nad miastem, mówi o nierozpoznanej drodze pokoju i zapowiada jego zniszczenie. Pośród radości pojawiają się łzy. Jezus widzi więcej niż uroczysty moment. Dostrzega dramat miasta i jego mieszkańców. W tym płaczu możemy rozważać głębię Jego troski. Mocne ostrzeżenie zostaje wypowiedziane z bólem. Nie daje nam ono prawa uznawać każdej dzisiejszej tragedii za karę Boga.
Dla naszego serca pozostaje pytanie o pokój. Czy rozpoznaję to, co może mu służyć w moich relacjach? Może potrzebuję zrezygnować z upokarzającej odpowiedzi, wysłuchać albo uczciwie nazwać problem. Możemy powierzać Ojcu również sytuacje, w których pojednanie wymaga czasu, bezpieczeństwa i gotowości obu stron.
Zróbmy miejsce na prawdziwe spotkanie
Łk 19,45–48
W świątyni Jezus sprzeciwia się temu, co uczyniło dom modlitwy „jaskinią zbójców”. Potem codziennie naucza, a ludzie uważnie Go słuchają. Ta scena zaprasza do zbadania także naszej religijności. Czy pomaga spotkać Boga
i traktować ludzi uczciwie? Czy zostawia przestrzeń na słuchanie? Możemy dzisiaj zatrzymać się na kilka spokojnych minut. Otworzyć Ewangelię i powiedzieć: „Tatusiu, pomóż mi usłyszeć, co potrzebuję przyjąć i zmienić”. Nie trzeba przygotowywać pięknej wypowiedzi. Wystarczy gotowość do spotkania, które stopniowo przenika codzienne życie.
Zatrzymaj się na chwilę: Jaki konkretny krok dobra może dzisiaj wyniknąć z mojego spotkania z Jezusem?
Modlitwa
Tatusiu, pomóż mi przychodzić do Ciebie ze szczerością i nadzieją. Daj mi odwagę przyjmować miłosierdzie oraz naprawiać krzywdy, za które odpowiadam. Ucz mnie troszczyć się o to, co mi powierzono. Otwórz moje oczy na drogę pokoju i serce na słuchanie Jezusa. Niech nasza bliskość owocuje uczciwością, dobrocią i uważną obecnością przy innych. Amen.
Myśl na dziś: Mogę otworzyć przed Ojcem moje życie i pozwolić, by spotkanie z Nim prowadziło mnie ku konkretnemu dobru.
Skomentuj