Pip: Zrozumieć Biblię — strona, która bierze Ewangelię Mateusza i pyta: a co to mówi o sercu Ojca? Rozdział po rozdziale, bez skrótów.
Mara: Iwona Gwiazda przeprowadziła nas przez kolejne rozdziały Mateusza, od przypowieści o królestwie, przez wymagania drogi ucznia, aż po zaproszenie skierowane do zmęczonych. Zacznijmy od przypowieści i tego, co mówią o Bogu.
Królestwo opowiedziane obrazami
Pip: Trzynasty rozdział Mateusza to cały zestaw przypowieści — ziarno, chwast, zaczyn, perła, sieć — i za każdym z tych obrazów stoi pytanie: jak wygląda królestwo, kiedy nie można go jeszcze zobaczyć wprost?
Mara: Klucz do całego rozdziału daje właśnie obraz siewcy. Tekst stawia sprawę tak: "Zanim pojawia się owoc, zostaje dane ziarno. Nasza odpowiedź jest poprzedzona Jego inicjatywą."
Pip: Czyli Bóg zaczyna pierwszy — i dopiero w tym porządku ma sens pytanie, co zagłusza Jego głos w nas.
Mara: Dokładnie. A przypowieść o chwaście dodaje do tego coś nieoczekiwanego: gospodarz powstrzymuje usuwanie chwastów, bo troszczy się o pszenicę, która jeszcze dojrzewa. To obraz ojcowskiej uważności na kruchość, nie obojętności na zło.
Mara: Ziarnko gorczycy i zaczyn rozwijają ten sam wątek: małe początki mają znaczenie, a przemiana może działać niewidocznie, zanim stanie się rozpoznawalna.
Pip: Rozdział kończy się obietnicą, że sprawiedliwi będą jaśnieć w królestwie Ojca — co jest dość mocnym kontrastem do ziarnka, od którego się zaczęło.
Uczniostwo i wymagania drogi
Pip: Rozdziały od siedemnastego do dwudziestego trzeciego to już konkretne napięcia: małżeństwo, majątek, miejsca przy stole, kto jest największy, komu przebaczyć i ile razy.
Mara: Dziewiętnasty rozdział dotyka tego wprost. Młody człowiek pyta o życie wieczne, rozmawia o przykazaniach, a tekst zauważa: "Można wiele robić dobrze i jednocześnie nosić w sobie pytanie: czy to już wszystko? Czy jestem wystarczający?"
Pip: Czyli staranie może być prawdziwe i jednocześnie napędzane lękiem, a nie miłością — i to jest właśnie pytanie, które ten fragment zostawia otwarte.
Mara: Osiemnasty rozdział patrzy na to samo od strony wspólnoty. Jezus stawia dziecko pośród uczniów spierających się o pierwszeństwo, a potem mówi o poszukiwaniu jednej zagubionej owcy — i wyraźnie stwierdza, że Ojciec nie chce zguby żadnego z małych.
Pip: Siedemnasty rozdział przynosi z kolei scenę na górze przemienienia, gdzie Ojciec wskazuje Syna słowami: "To jest mój Syn umiłowany." I zaraz potem uczniowie schodzą w codzienność pełną bezradności.
Mara: Dwudziesty drugi i dwudziesty trzeci rozdział stawiają pytanie o to, jak odpowiadamy na zaproszenie. Dwudziesty drugi zaczyna się od uczty, na którą zaproszeni nie przychodzą, a kończy największym przykazaniem. Dwudziesty trzeci to już otwarta konfrontacja z religijnością, która nakłada ciężary i zamyka ludziom drogę — a kończy się obrazem ptaka gromadzącego pisklęta pod skrzydłami.
Pip: Trudno o bardziej wyrazisty kontrast: "biada" i czułość w jednym rozdziale.
Mara: Rozdziały dwunasty, czternasty, piętnasty, szesnasty, dwudziesty i dwudziesty pierwszy uzupełniają tę mapę. Dwunasty pokazuje Jezusa po stronie głodnych i chorych wbrew religijnym przepisom. Czternasty prowadzi przez stratę, niedostatek i tonącego Piotra. Piętnasty pyta o szczerość wiary. Szesnasty — o to, czy pozwalamy Jezusowi korygować nasze myślenie. Dwudziesty to przypowieść o robotnikach i hojności, która zaskakuje. Dwudziesty pierwszy to wjazd do Jerozolimy i pytanie, jak przyjmujemy Jezusa, gdy przynosi nie tylko pocieszenie.
Mara: A dziesiąty rozdział posyła uczniów — niedoskonałych, każdego z własną historią — i mówi im: "Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie."
Pip: Co jest bodaj najtrudniejszą zasadą dla kogoś, kto od lat pracuje na swoje miejsce.
Zaproszenie dla zmęczonych
Pip: Jedenasty rozdział Mateusza zaczyna się od Jana Chrzciciela w więzieniu, który pyta, czy Jezus naprawdę jest Tym, na którego czekał — i to jest chyba najuczciwsze pytanie w całym odcinku.
Mara: I Jezus nie zawstydza Jana za to pytanie. Tekst ujmuje odpowiedź tak: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście." Nie ma tu warunku wstępnego.
Pip: Zaproszenie bez listy wymagań — co jak na religijny tekst jest dość rzadkie.
Mara: Rozdział dodaje jeszcze jeden obraz: jarzmo Jezusa, które nie rani, bo wynika z bliskości, a nie z presji zasługiwania. To jest punkt, do którego wracają wszystkie wcześniejsze rozdziały.
Pip: Królestwo zaczyna się od ziarnka, uczniostwo kosztuje, a na końcu jest zaproszenie dla zmęczonych — to dość spójny łuk.
Mara: I we wszystkich tych miejscach pojawia się to samo pytanie: czy pozwalamy Ojcu być innym, niż go sobie wyobrażaliśmy?
zrozumiecbiblie.com 
Dodaj komentarz